Sip

Het hoort bij het leven. Af en toe niet zo vrolijk zijn, meestal zonder dat je precies weet waarom. Stemmingen zijn als seizoenen die voorbij gaan. Je kan je ertegen verzetten, maar je kan het ook aan jezelf en de ander toegeven.

Dat deed ik vandaag tegenover mezelf en mijn echtvriendje. ´Ik ben vandaag niet zo blij´, bekende ik aan de ontbijttafel. ´Ik heb het gevoel dat ik alles al gedaan heb en gezien en dat mijn aanwezigheid er niet meer toe doet. Ik heb geen energie en geen wensen. Zo voel ik mij.´

Ik kan me voorstellen dat het gemakkelijk is ouderen euthanasie aan te praten. ´Je hebt je nut gehad en dat is nu voorbij. Je kunt wel gaan. Spaart een hoop kosten en moeite. Maak plaats voor anderen, die nog een groter stuk van hun leven voor zich hebben.´ (Zoiets……)

Ahmad begrijpt het wel. ´Misschien moet je gewoon accepteren dat Allah kennelijk wil dat je nog leeft. En daar gewoon van genieten.´ ´Als ik eraan denk hoe het zou zijn als ik weer jong was en dat ik weer vier kinderen zou moeten grootbrengen, dan word ik al moe bij de gedachte. Ik zou het niet meer kunnen.´ ´Daarom hoeft het ook niet meer,´ lacht Ahmad. Dit is een fase in je leven waarin je het rustiger aan mag doen.´

En dan moet ik ook in mezelf lachen. Ik realiseer me dat ik nog ´overliep van energie´ tot ongeveer mijn 62e jaar. Ik was bezeten van de sportschool en bij het zoeken naar een stekkie hier in Andaluz was mijn voorwaarde dat ik minstens drie keer per week naar een sportschool moest kunnen die binnen redelijke afstand moest zijn. Nu lach ik daarom. Ik ben nu blij met mijn hometrainer en vind nu elke dag fietsen al heel wat. Ik zou geen groepslessen meer durven te volgen en ben tegenwoordig een angsthaas geworden die bang is botten te breken. Vandaar die stilstaande fiets……

Ach ja, op zo een dag dat ik niet het zonnetje in huis ben, schieten veel gedachten en herinneringen door mijn hoofd en weinig daarvan zijn dan vrolijk. Op die dagen denk ik aan alles wat ellendig is. Aan mensen die weinig plezier kennen in hun leven en aan alle ellende overal ter wereld en dan vraag ik me ook af waarom plezier en geluk zo oneerlijk verdeeld lijken. Dan loop ik langs de taxistandplaats hier en zie daar (zoals ik al weet) níet de taxi van Nati staan, onze vriendin. En dan breekt mijn hart. Zou deze jonge vrouw bezweken zijn aan de kanker, die zij kreeg kort na mijn ziekenhuisopname? Het laatste wat ik van haar gehoord heb is een whatsapp-berichtje met dat ´ik haar held ben´. Ik haar held? Hoe dan? Ik bewonder haar juist om de mooie krachtige vrouw die zíj is (was?). Het laatste stuurde ze mij een foto van een roos en daarna stuurde ik ook een foto van een roos uit onze tuin. Daarna niets meer….en ook de andere taxichauffeurs weten niet hoe het met haar is. Ze schermde altijd haar privéleven goed af. Ik vrees het ergste en er is niemand die me kan vertellen hoe het nu met haar is.

Het is heel gemakkelijk om jezelf van somber naar somberst te praten met je eigen gedachten. Gedachten leiden tot gevoelens en die leiden weer tot nieuwe gedachten. Evengoed kan je jezelf moed en opgewektheid inpraten door je eigen gedachten, zoals Johny de selfkicker. Het is allebei geforceerd.

Ik laat mijn gedachten kabbelen en komen zoals ze komen en probeer af en toe wat nuttigs te doen, zoals even koken of een afwasje. Vegen is ook o.k. En dan merk ik dat alles wel meevalt en dat alles betrekkelijk is en dat ik er gewoon het beste van wil maken binnen mijn vermogen.

Ouderdomskwalen

hallux valgusMet een zucht zak ik neer op de bank van de wachtkamer bij de afdeling orthopedie van het ziekenhuis. Ik heb net een röntgenfoto laten maken van mijn beide hallux valgus-voeten. Misschien kunnen ze geopereerd worden. Het vooruitzicht eindelijk normaal in schoenen te passen trekt me zeer.

Een vrouw die een eindje van me af zit kijkt me begripvol aan, alsof ze mijn zucht wil bevestigen. Ik glimlach maar even naar haar en dat zet haar direct in beweging. Ze komt wat dichter bij me zitten en begint een gesprek. ‘Ik had het vannacht zo warm. Ik kon niet slapen. Alles plakte. Ik heb ook tena-lady. Ik ging eruit om te douchen en………’

Ik luister naar haar en hoor dat ze naast hartproblemen ook galstenen heeft. Maar die kunnen niet verwijderd worden omdat ze te dicht bij de nieren zitten. Ze is hier nu voor haar beide versleten schouders die ook flink pijn doen en waarvoor ze injecties krijgt. Ze woont alleen met haar twee katten. Geen man, geen kinderen.

Ik luister en ik luister. ‘Ik vind eten zo lekker, maar ik wil niet te dik worden. Ik moet voor het slapen gaan nog een boterham, want anders kan ik niet slapen.’ Ik begrijp haar probleem. Het hongergevoel in de avond als je al om 18.00 uur je laatste maaltijd achter de kiezen hebt. Een hongergevoel dat veel mensen verdrijven met snacks en frisdranken. Ik doe haar het idee aan de hand te gaan eten volgens Spaanse tijden. De laatste lichte maaltijd om 21.00 uur in de avond en geen snacks en snoep. Ze vindt het een geweldig idee. Verder wil ze altijd graag naar de Turkse tv kijken om 16.00 uur in de middag, maar dat is net het moment dat haar katten eten moeten hebben. Ik vertel haar over interactieve tv. ‘O, wat geweldig!’, roept het lieve mens uit. Of ik haar dan kan komen uitleggen hoe je dat moet bedienen. Ik krijg een soort deja vue en ga ‘terug in de tijd’, toen ik me dagelijks voor ieders kar liet spannen voor uiteenlopende taken. Meestal zaken die eigenlijk horen bij het maatschappelijk werk. Ik heb hier later zelfs mijn beroep van heb gemaakt.

‘Ik vraag of mijn buurvrouw het uitlegt’, hoor ik haar dan ineens zeggen. ‘Ja, goed idee’, zeg ik opgelucht. ‘Ik voel me zo goed als ik met u praat’, vertrouwt ze me toe. Ikzelf ben moe geworden en hoop na een uur wachten nu eindelijk aan de beurt te zijn voor mijn voeten, maar ik glimlach naar haar en zeg: ‘Daar ben ik blij om’.

Als zij weggeroepen wordt omdat het haar beurt is, verval ik in gepeins. Ik vind het niet fijn om staar te hebben aan mijn rechteroog en hallux valgus aan beide voeten, maar ik mag me alsnog gelukkig prijzen met mijn lichamelijke conditie, met de kinderen en kleinkinderen die om me heen zijn en mijn lieve Ahmad. Alhamdulillah.

Moge Allah alle zieke en eenzame mensen zegenen en kracht geven.