Het zit er bijna op

Vandaag was het stralend zonnig, maar er stond een flinke bries. Dat is lekker hier in het zwembad, maar minder fijn op het strand, zoals we gisteren hebben gemerkt. Dus bleven we de hele dag bij het hotel en dat was voor 1 dag eigenlijk ook heel leuk. Ik heb mijn sport ruim kunnen beoefenen, eerst vanmorgen in de fitnessruimte en daarna nog twee maal in het water bij een aquarobicsles en in de middag ook nog een zumbales in het water. Heerlijk. En verder lekker liggen luieren op zo een ligbank met mijn koptelefoon met muziek.

Wij spraken met een aardig Belgsich paar, die hier voor drie weken zijn. Dat zouden wij nou ook weer niet willen. Voor ons waren deze 6 dagen net lang genoeg. Dus morgen stappen wij in onze smerige en stoffige waggie en rijden we naar huis.

Straks nog 1 keer lekker eten van het heerlijke buffet hier….en morgen nog een ontbijtje. Het was een heerlijke vakantie.

Verwennerij met een grauwsluier

Kennelijk word je ook moe van genieten. Het is ook een bezigheid, want met alleen op je gat zitten kom je er niet. Vandaag werden we allebei lui wakker. En ook met een  beetje koppijn. Maar na het ontbijt met koffie werd dat al minder. Daarna ging ik naar de fitnessruimte, waar ik altijd het rijk alleen heb.

Ik voel me net een koningin, als ik daar bezig ben en mijn spieren versterk op die apparaten. Ik houd van bewegen en het maakt me altijd blij. Wie had kunnen denken dat ik weer zo lenig zou worden, terwijl ik in november van het afgelopen jaar ruim twee weken lang het bed niet eens uit kon om te poepen. Wat een martelgang was de revalidatie daarna! Ik prijs mezelf heel gelukkig dat ik echt weer loop als een kievit en nu zelfs zonder steun trappen kan nemen.

Vandaag zou het minder mooi weer worden, zag Ahmad in zijn telefoon. Het zou mogelijk gaan onweren en daarom dacht hij dat we beter niet naar het strand konden gaan. (Het bleek later loos alarm. Het was de hele dag zonnig) We lummelden vanmorgen wat bij het zwembad, ook heel leuk en ontspannend. We spraken met twee Brabantse vrachtwagenchauffeurs, die hun werk combineren met een beetje vakantie. Daarna las ik ineens in mijn gratis krant op mijn telefoon over het verschrikkelijke ongeluk met die ellendige elektrische bakfiets. Ik was daar helemaal stuk van en moet de hele dag denken aan de slachtoffer(tjes) en hun familie. Wat een drama!

Vanmiddag trakteerde ik Ahmad en mezelf op een Spa wellness-uitje hier op het terrein. Eerst een uurtje in het warme bad met de vele massage-mogelijkheden en daarna een massage met warme olie. Het water was heerlijk, maar ik moet bekennen dat ik na een tijd in dat water een knallende koppijn had. Ik voelde me onwel worden in plaats van wel. Toen ik mijn knellende badmutsje had afgedaan en even onder een wat koudere douche had gestaan, kwam ik een beetje bij. De massage daarna vond ik heerlijk. Het ontroert me altijd reuze als mensen de moeite nemen mijn lichaam te masseren, ook al heb ik daarvoor betaald. Na afloop mocht ik even blijven liggen om bij te komen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik een schietgebedje te doen voor de arme betrokkenen bij het ongeluk van vanmorgen.

We hebben hier nog twee dagen tegoed. Zondag moeten we voor twaalven dit mooie pand verlaten.

Andalusië is vol verborgen schatten

Het strand dat hier voor ons hotel ligt stelde gisteren teleur. Ook schrokken we gisteren van het lawaai dat tot vrij laat in de nacht klonk onder onze hotelkamer. We bleken recht boven de bar te slapen en werden getrakteerd op een hoop gebral en luid gelach van beneden. Tot Ahmad om 24.30 de receptie belde en vroeg of het lawaai kon stoppen en dat had resultaat. Toch vroegen we na het ontbijt of we een andere kamer konden krijgen en dat kon! Helemaal aan het andere einde van het hotel en een stuk verderop. Wat een service!

We vervolgden de dag met ieder ons eigen fitnessprogramma. Daarna gingen we naar het dichts bijzijnde dorp, Nijar, om drie liter water te kopen voor de nachten hier. Het bleek een heel mooi dorpje te zijn met een leuk pleintje, waar we koffie dronken. Er werden voorbereidingen getroffen voor de feria, die hier gaan plaatsvinden deze week. Misschien gaan we daar heen. En misschien ook niet 😉

Terug in de hotelkamer keek ik even wat er te zien is hier in de omgeving. Ik stuitte op een strand dat heel beroemd moet zijn, la playa de Monsul, hier 30 km vandaan. Het is één van de meest gefotografeerde stranden van Andalusië. Na het middageten gingen we daarheen en daarvan kregen we geen spijt. Op weg zagen we het landschap, dat in de provincie Almeria heel droog is en woestijnachtig, al steeds mooier worden. Even voor het strand van Monsul reden we langs een mooie plaats met allemaal witte huizen in veelal Moorse stijl. Daarna moesten we kilometers rijden over een onverharde weg, wat de auto misschien niet zo fijn vond. Het ongerepte landschap was echter heel indrukwekkend. Uiteindelijk bereikten we het strand.

DSC04256 (2)

Wat een heerlijke plek was dat! Geen hotel of snackbar te bekennen. Overal rondom ongerepte natuur. Er waren wel andere badgasten, maar overwegend ‘alternativos’, veelal met honden.

DSC04263 (2)

Velen waren naakt, maar weer anderen droegen wel badkleding. Het kon allemaal en de sfeer was heel vreedzaam, op het hippie-achtige af.

We hebben daar heerlijk gezwommen en in onze stoelen zitten genieten van al het moois om ons heen tot 19 uur.

DSC04261

Wat een bijzondere plek was het.

Ik stond versteld van de kleuren. Het was onwerelds mooi om te ervaren.

Ik stond versteld van de kleuren. Het was onwerelds mooi om te ervaren.

Cabo de gata

Onderweg stromende regen, afgewisseld door bleke zon achter wolkenpartijen. In Cabo de Gata direct zon. Het hotel oogt bijzonder strak en rechthoekig. Het is niet zo idyllisch en niet in Andalusische stijl gebouwd zoals de Barcelo in Isla Canela. Het strand viel enorm tegen. Keien langs de hele kustlijn en in het water grote rotsblokken. Dus daarheen gingen wel één keer om even te kijken maar hierna niet weer. Wat stranden betreft zijn we verwend en kritisch. De omgeving van het resort oogt aangelegd en steriel. Maar er zijn wel bijzonder veel palmbomen met een rijkdom aan dadels (nog niet rijp).

Palmen met op de achtergrond hotel Barcelo, komend vanaf het rotsige strand. Links in beeld een zeer verliefd jong paar....

Komend vanaf het strand……Palmen, rijk aan dadels, met op de achtergrond hotel Barcelo, . Links in beeld een zeer verliefd jong paar….

Toch hebben wij het naar ons zin en we gaan er hier natuurlijk wat van maken! Er is genoeg te zien in de omgeving. Bij het zwembad bij het hotel is het goed toeven en het water is heerlijk om in te zwemmen. Het is rustig, met weinig gasten. Nergens wachtrijen en voldoende stoelen overal. Er is een fitnessruimte met veel apparaten. Ja, zelfs is er Spa wellness, weliswaar tegen extra betaling, maar dat gaan we onszelf misschien ook gunnen. Het bed is twee bij twee en net zo lekker als wij gewend zijn in Barcelo. Het eten is voortreffelijk en gezond, evenals de eco-doucheproducten.

Bofferds

Ik besef het wel, hoor, dat wij nu een heel mooi leven hebben. We genieten hier en in Nederland. Hoeveel mensen hebben zo een leven? Echt niet veel en de meesten die dat wel hebben zijn rijk. Wij zijn niet rijk, maar wel rijk qua levensomstandigheden met een stekje hier en een stekje daar.

DSC04216-001

Het weer is nog steeds onbestendig, maar de laatste dagen is er meer zon te zien en bezochten we dan ook de stranden. We kunnen daarbij kiezen uit het strand van Torremolinos, dat uitgestrekt is en bestaat uit (aangelegd) zand. Het prettige daar is dat er geen onverwachte stukken rots op de bodem liggen en dat je dus minder snel gewond zal raken bij hoge golven.

DSC04155-001

Het strand van Arroyo de Miel (Benalmadena) is gezelliger, maar ook wat gevaarlijker vanwege die rotsen onder water.

Vandaag kozen we voor het strand van Torremolinos. Het zeewater is heerlijk warm en helder. Op zondag zie je daar meer mensen met kinderen. Ik vind het altijd leuk om te kijken naar spelende kinderen.

Doet me denke naan het groepje van drie dat mijn drie jongste kinderen vroeger vormden....

Doet me denken aan het groepje van drie, dat mijn drie jongste kinderen vroeger vormden….

Morgen gaan we met vakantie! Jawel, alsof we het hier nog niet leuk genoeg hebben! We gaan voor 6 nachten in een hotel van onze geliefde hotelketen Barcelo. Dit keer is de bestemming Cabo de Gata, een mooie plek bij het strand in de nabijheid van een natuurpark in de provincie Almeria, een mooie plek in Andalusië, ongeveer 285 km vanhier.

Word niet boos op mij dat ik het zo goed heb. Ik heb ook slechte tijden gekend en het is niet gezegd dat die niet ook weer gaan komen. Nu hebben wij het goed en wij genieten daar elke dag dankbaar van. Het is daarbij fijn dat het goed gaat met onze kinderen, zodat we daarover geen zorgen hebben. En dat wij het samen heel gezellig hebben. Het is één grote honeymoon 🙂 Niet nijdig worden. Ik gun een ieder dit geluk.

Flamenco oriental esencia

Zo heette de voorstelling, die wij gisteren bezochten. Vond ik het eerst jammer dat het niet in de open lucht plaatsvond, achteraf was dat eigenlijk best prettig. We hadden een heerlijke stoel op de vierde rij en er heerste een aangename temperatuur, dankzij de airconditioning. Buiten was het zelfs na middernacht nog drukkend heet.

Het naar binnen gaan van het publiek gaat in Spanje heel duidelijk anders dan in de wat noordelijkere landen. Hier geen zwijgend naar binnen schuifelen, zoals je dat kan meemaken in bijvoorbeeld Nederland. Nee, we gingen in een lange rij twee trappen op om de zaal te bereiken onder een oorverdovend lawaai van staccato stemmen. Een bus vol met een schoolklas is er niets bij. Wat een stemgeluid komt er uit al die kelen. Mensen hebben hier over het algemeen weinig bas in in hun stem, lijken te praten vanuit een hoge borstademhaling met een enorm volume. Ik liet het gelaten over me heen gaan. Ik was waarschijnlijk de enige ‘buitenlander’.

Het zoeken van ieders plaats had ook nog wat voeten in de aarde. Uiteraard correspondeerden de plaatsen in deze zaal niet met de stoelnummers die een ieder op zijn biljet had staan en die gebaseerd waren op de stoelverdeling in ‘el porton’. Maar na een hoop gedoe en geschreeuw over en weer had een ieder tenslotte toch een plek. De ‘notabelen’, mensen van de politieke partijen alhier, hadden een plaats op de eerste drie rijen. En ongeveer een uur na de geplande tijd begon de voorstelling. Ik had mijn camera in aanslag.

De filmbeelden die ik aan elkaar plakte vormen een vrij lange video. Wie geduld heeft kan ernaar kijken. Ik maakte het filmpje vooral voor mezelf als herinnering. Voor mij was de flamenco-ballerina in het blauw (die helaas slechts één dans deed, samen met de buikdanseres) de ster van de show. Je ziet haar verder in beeld met een percussie-instrument in donkere kleding. De buikdanseres vond ik in het begin ook heel goed, maar toen ze verder in  de hele show naar mijn mening te veel in beeld kwam en ook nogal in herhaling viel met haar bewegingen, vond ik het wat irritant worden en kreeg ik de neiging te denken: ‘ga jij eens opzij’.

Na afloop bleek dat zij ‘la directora’ was van het spektakel. Ze had zichzelf daarin een erg centrale rol toebedeeld. Ik miste bij haar een gevoel van ‘bezieling’ en enige connectie met de muziek. Ik zag die bezieling wel bij de muzikanten en de zangeressen. Vooral bij de zangeres die links in de groep zit. De andere zangeres heb ik weggelaten in deze film. Zij was in mijn ogen minder ‘natuurlijk’.

Kritisch ben ik, nietwaar? Ahmad was het wel met me eens 😉 We hadden al met al een fijne avond.

Instabiel

Dat is het weer hier. Hoewel de temperatuur aangenaam warm blijft (hempie-weer) is het weer daarbij heel veranderlijk. De ene dag kunnen we genieten van strandweer en de andere dag is het grotendeels bewolkt bij een vochtig aandoende hitte. Vannacht onweerde het bovendien en viel er even een flinke bui. Maar dat is niets vergeleken bij de wolkbreuk die heeft plaatsgevonden in Ronda, ongeveer 80 km hiervandaan. Het heeft daar voor enorme overlast gezorgd.

Hoewel het weer niet zo lekker is als we gewend zijn in de maand september, mogen we alsnog van geluk spreken dat het noodweer ons bespaard is gebleven. Op de bovenstaande plattegrond is goed te zien dat Alhaurin de la Torre tot op heden deze natte dans ontsprongen is.

Vanavond gaat de flamenco-voorstelling door, maar helaas niet in de open lucht, wat ik jammer vind. Flamenco komt naar mijn mening het beste tot zijn recht in de open lucht. Maar dat gaat niet gebeuren. De voorstelling zal plaatsvinden in een theater hier in het dorp. Beelden en geluid van het spektakel zullen wellicht volgen……

Mediteren

Het viel, zoals altijd weer, heel erg mee. Het eten was heerlijk. Nati herhaalde wel drie of vier keer hoe lekker zij het eten vond. We hadden ook geluk met het weer. Bij een heel aangename temperatuur konden wij tot 24 uur (toen zij moest vertrekken vanwege ‘zeer vroeg weer op moeten’) heerlijk eten en natafelen op ons terras. Ik zag aan haar dat zij het echt naar haar zin had en enorm op haar gemak was.

Ze kletste honderd uit, met name over de zoektocht naar haar eigen functioneren. Al bij het binnenkomen vroeg zij mij of ik hield van mediteren. Ik antwoordde daar in eerste instantie een beetje afwijzend op. Ik heb nog de verse herinnering aan de enigszins geforceerde yogalessen van Mari Carmen, waarbij we verplicht werden elkaar eens in de maand te masseren volgens de Reiki werkwijze. Ik heb daar niets mee, evenmin als met mindfulness, waar nu zoveel mensen de mond vol van hebben. De lessen van Mari Carmen zijn vanzelf beëindigd toen zij haar studio kwijt raakte na een vervelende echtscheiding. Wij komen haar nog weleens tegen in het dorp en dan praten we even heel hartelijk met elkaar, maar daar blijft het bij.

Maar Nati heeft het over een ander soort meditatie, zoals later bleek. Zij is toevallig via een kennis in aanraking gekomen met een man die in zijn huis wekelijks gedurende een uur meditatie-bijeenkomsten houdt. De ruimte waarin dat gebeurt zou heel speciaal zijn, omdat in deze ruimte al gedurende 20 jaar gemediteerd wordt door mensen van allerlei gezindten. Deze man zelf neemt daarin wel de leiding, maar vraagt daarvoor geen geld. Toen Nati dit vertelde was mijn interesse gewekt. De handel in spiritualiteit heeft mij altijd tegengestaan en het feit dat deze shiatsu-meester zijn meditatie-bijeenkomsten gratis laat plaatsvinden vind ik heel bijzonder. (Het doet mij denken aan de nu overleden sheikh Nazim, die jarenlang mensen van over de hele wereld gratis in en om zijn nederige woning in Levke (Cyprus) liet bivakkeren. Mensen kwamen bij hem om hun geestelijke batterij op te laden en niemand ging wat dat betreft ooit met lege handen naar huis.)

Naast de wekelijkse meditatie in de avond van een uur is er eens in de maand een meditatie in de ochtend, die vier uur duurt. Mensen zijn dan ook welkom en een ieder brengt dan in de regel wat te eten mee voor het ontbijt.

Nadat Nati dit had uitgelegd, vertelde zij hoe goed deze meditatie-bijeenkomsten haar al gedaan hebben tot op heden. Ze gaf concrete voorbeelden hoe haar denken en voelen was veranderd.

Het was interessant om op dit niveau met haar te kletsen. Zij vond het ook leuk om met ons haar spirituele zoektocht te kunnen delen. Mogelijk gaan wij ook een keer naar zo een meditatie-bijeenkomst. Een mens is nooit te oud om te leren…….

Eenmaal vertrokken kregen we nog een telefonisch berichtje van haar dat zij het zo fijn had gevonden om bij ons te zijn. Ik zei tegen Ahmad: ‘zeg haar dat zij hier altijd welkom is, ook als ze even pauze heeft tussen de taxiritjes door’.

Visite

We hebben hier eigenlijk geen vrienden. Wel maken we af en toe een praatje met mensen in onze straat of verder in het dorp. Men kent ons nu wel een beetje en er wordt gegroet over en weer. Maar echt kennissen die ook bij ons op bezoek komen hebben we nauwelijks. Dus buiten het bezoek van onze kinderen nu en dan leiden we hier een vrij geïsoleerd bestaan. Dat heeft zijn voordelen. Het geeft een soort rust. Lekker kneuteren met elkaar, ook al doen we zeker niet alles samen. Maar het geeft rust en gezelligheid om voortdurend in elkaars gezelschap te zijn. Het feit dat we daarbij in een atico (bovenwoning) wonen met helemaal geen inkijk van buitenaf maakt het wonen hier helemaal intiem en rustgevend.

Vandaag wordt deze rust enigszins verstoord en dat is eigenlijk mijn ‘schuld’. Zoals ik eerder vertelde hebben wij een goede relatie met onze vaste taxichauffeuse. Het is een leuke vrouw, met wie je kunt praten over uiteenlopende onderwerpen.

Ahmad kent haar nog beter dan ik, omdat hij in juli alleen naar Spanje is geweest om zijn verjaardag te vieren met zijn kinderen. Toen heeft hij in de taxi echt goed met haar gesproken. Zij vindt het met name erg fijn dat zij met Ahmad heel gemakkelijk over emoties kan praten, iets wat zij mist bij andere Spaanse mannen. Nati, zo is haar naam, is een aantrekkelijke vrouw van rond de 40 jaar met een heel stoere uitstraling. Ze is lang van stuk en blond, hetgeen helemaal niet Spaans aandoet. Haar broer woont en werkt in Amsterdam. Zijzelf is afgestudeerd als architect, maar heeft in dat vak geen werk kunnen vinden. Haar vader was taxichauffeur en bij zijn pensioen heeft zij het werk van haar vader overgenomen. Kindjes of een man heeft zij niet. ‘Dat is helaas aan mij voorbij gegaan,’ zegt zij daar zelf over. Zij woont bij haar ouders.

Omdat Ahmad mij vertelde dat Nati het zo fijn vindt om met hem te kunnen praten, stelde ik voor dat we haar dan maar eens te eten moesten vragen. Ik vind haar zelf ook heel aardig, ook al kan ik haar rappe Spaans niet altijd goed verstaan. Het kost mij moeite de gesprekken te volgen. En zodoende nodigde Ahmad haar uit voor een avondmaaltijd (‘cena’). En dat gaat straks gebeuren.

Het gekke is dat ik altijd voorafgaande aan dat mensen bij mij komen eten nerveus ben. Ik haal me van alles in mijn hoofd. Zal het eten wel smaken? Hebben we wel voldoende gespreksstof? Blabla……..

Is het bezoek er eenmaal, dan verdwijnt deze angst meestal direct  en na afloop denk ik vaak ‘jammer dat ze weg zijn’ en ‘we moeten vaker mensen uitnodigen’. Maar voor alsnog ben ik dus ‘nervioso’. Altijd weer…

Ik heb lamskoteletjes, die ik vanmorgen al marineerde met o.a. balsemieke azijn en honing, alvast aangebakken en de kort voorgekookte krieltjes met schil liggen op een ovenschaal te wachten, bestrooid met rozemarijn en oregano en wat geplette knoflook in de schil. Ahmad maakt de sla. Vooraf krijgt ze een courgette-soepje (recept van Ahmad) en als toetje een stukje ijstaart. Ik hoop dat het eten gaat smaken. En dat het gezellig wordt.