Licht aan de horizon

Vannacht voor het eerst geslapen. En merk vandaag dat het beter gaat. Nog steeds aan het vloeibaar, maar de chirurg was vanmorgen heel tevreden. Langzaam zal ik herstellen en verrijzen uit deze hel van pijn en ongemak. Het ergste is voorbij na 12 dagen ellende en pijn, van hels…..tot steeds wat meer te dragen.

Ik ben blij dat er dokters zijn en ziekenhuizen. Ik had dit stukje anders niet kunnen schrijven.

Misschien kan ik maandag wel mee met mijn lief naar huis. Maar anders blijf ik gewoon nog even.  Mijn schatje is krachten aan het verzamelen door goed te eten en veel te slapen. 😍

Update

Voor mijn eigen gemak hier een kopietje van een bericht dat ik stuurde naar mijn lieve nicht van vaders kant:

Dankjewel lieve Tanneke. Met ahmad gaat het al bijna goed. Zijn galblaas zal wel verwijderd moeten worden, maar dat is pas over 3 tot 6 weken. We zijn nog samen op deze kamer tot zeker maandag. Dan gaat hij misschien met ontslag.
Bij mij is het helaas een beetje mis gegaan toen ik weer was begonnen met vast voedsel. Mijn darmen konden zelfs het kleine beetje dat ik at nog niet verwerken. Ik heb wat bloed gepoept en vannacht 2 keer vrijwel alles overgegeven, omdat het allemaal nog bovenin zat. Nu ben ik weer aan het suikerwater via de aderen en monitort de chirurg mijn verder herstel. Ik heb goede hoop hoor en ik ben in goede handen 😘

Vrienden maken

Ik wilde eigenlijk gaan vertellen over Ahmad en zijn galblaas als tweede stukje, maar ik heb anders besloten. Het wordt allemaal zo medisch dan, maar uitleg over zijn toestand volgt zeker nog. Hij wacht op een scan..maar er is een wachtrij.

Wij zijn een ‘pareja’ en liggen bij uitzondering hier samen op een kamer. Alle kamers zijn hier tweepersoons, maar normaal gesproken liggen mannen en vrouwen gescheiden. Zoals dat vroeger ook was in nl, toen onze zorg nog niet was geprivatiseerd. Nu zijn onze ziekenhuizen net hotels geworden met veel onnodige luxe, maar……elke patiënt moet wel zo snel mogelijk oprotten, ook al is hij nog maar net bekomen van een zware operatie. Het eerste wat ze je vragen bij binnenkomst is of er ‘goede zorg’ is van familie of vrienden thuis. Medische nazorg is in nl nu een lachertje. En rare fouten bij ingrepen komen helaas veel voor.

Daarom is er nu veel gezondheidstoerisme naar het toch al arme Spanje, vooral door Engelsen. Omdat hier de zorg nog wel goed is en winstbejag nog niet meetelt in de algemene ziekenhuizen. Spaanse artsen en chirurgen staan in heel Europa hoog aangeschreven. Hebben alleen te kampen met een overdose aan patiënten en kunnen daarom soms hun werk niet doen zoals ze zouden willen.

Ik draaf een beetje door. Wilde dit ellendige onderwerp helemaal niet aansnijden!

Ik wilde het eigenlijk hebben over contact maken. Dat doe ik heel gemakkelijk. Waar ik ook ben. De afgelopen week was ik alleen even niet aanspreekbaar 😉, maar normaal praat ik met jan en alleman. En ik merk dat dat zoveel licht en lucht geeft. Ten eerste merk ik dat het personeel hier het echt leuk vindt dat ik hun taal spreek. Er wonen hier veel mensen uit het noorden, die dat vertikken te leren. Maar in situaties als de mijne merk ik hoe belangrijk het is om dat wel te doen, want de meeste Spanjaarden spreken geen andere taal dan de hunne. En leg dan maar uit wat er met je aan de hand is.

Wat mij verraste is dat het personeel hier (uitzonderingen zijn er altijd,  maar die hebben aan mij de verkeerde) zo lief is. Toen ik vandaag in een stoel zat en mijn eerste vaste maaltijd kreeg was een verpleeghulp daar oprecht helemaal blij om. Ik ga steeds meer van de Andaluses houden. Ik heb mijn schatje aangemoedigd om vaker naar buiten te gaan, gewoon in ons eigen dorp. Om een praatje te maken met onze dorpsgenoten. Hij is van zichzelf nogal stil, maar iedereen vindt hem wel direct aardig. Ik wil hier een vriendenkring voor hem creëren,  zodat hij zich niet eenzaam hoeft te voelen, als ik eerder dan hij dood mocht gaan.

Love is all.

 

Er ging iets in me dood maar ik leef nog

Als ik niet die dag toen ik thuis kwam van mijn bezoek aan Ahmad onderweg toevallig onze taxista Nati was tegengekomen bij de little en als ik niet, toen ik krepeerde van de buikpijn, toch maar Ahmad had gebeld, die op zijn beurt Nati belde en als ik niet door Nati naar de dokterspost was gebracht en als ze me toen niet per ambulance hadden afgevoerd naar het ziekenhuis, toen na diverse heftige pijnstillers de pijn niet minder werd, en als toen niet net ook de dochter van Ahmad (die eigenlijk voor haar vader kwam) niet  2 nachten en de tussenliggende dag aan mijn zijde was gebleven tijdens heel veel onderzoeken op de urgencia en ik na een scan om 1 uur op donderdagnacht geopereerd werd…….

Dan was misschien niet alleen een stuk afgeknelde darm gestorven, maar ikzelf ook.

Maar ik leef en herstel me van een drie uur durende operatie, waarin ze mijn darmen letterlijk uit de knoop hebben gehaald en het dode stuk verwijderd.  God zij gedankt. Shukr Allah

En na 8 dagen alleen water en sondevoeding mag ik sinds vandaag weer eten😋

Ahmad is ziek

Vanaf donderdag heeft hij hevige buikpijn. En met buikpijn bedoel ik kronkelen van pijn en dan overgeven. Vrijdag ging hij naar zijn huisarts, een vermoeide vrouw die naar mijn idee toe is aan haar pensioen. Zonder hem lichamelijk te onderzoeken, constateerde ze ‘dat het een virus was’. Ze schreef tabletjes voor, die hij 3 keer per dag moest innemen.

De tabletjes vielen erg verkeerd. Hij bleef ovegeven tot het tabletje eruit was. Daarna kreeg hij het verschrikkelijk koud en ging hij veel slapen.  Had pijn in zijn spieren. Ik hoopte dat het alsnog een griepje was, maar gisteren zei hij dat hij toch naar de dokterspost wilde gaan. Hij dacht aan galstenen.

Bij de dokterspost constateerde de dienstdoende dokter dat het hepathitis moest zijn. Zijn ogen zien geel en ook zijn huid. Enhet bleek uit een urinemonster.

We moesten naar de urgencia van het ziekenhuis in Malaga. Ik reed hem erheen, want hij kon nauwelijks op zijn benen staan en was duizelig. In het ziekenhuis heerste een enorme activiteit. Het gebouw is een stuk simpeler dan de ziekenhuizen in Nederland, die ten onder gaan aan hun steeds luxere uitstraling. Maar aan kennis en apparaten ontbreekt het hier niet. In vrij snel tempo werd mijn lieve zieke man onderworpen aan diverse onderzoeken. Een anamnese, gevolgd door een echo op de laptop en daarna kwam een efficiente dame bloed afnemen. Vervolgens een röntgenfoto en tot slot opnieuw een echo, maar dit keer in een speciaal daarvoor bestemde ruimte.

Naar aanleiding van die laatste echo werd Ahmad verteld dat hij inderdaad galstenen had en dat hij moest wachten op de dokter, die hem een medicijn zou geven. Opgelucht zaten we te wachten. Nu wisten we tenminste wat er aan de hand was. Inmiddels waren we al 6 uren in het ziekenhuis en het was al donker buiten.

Eindelijk kwam de dokter aangelopen. Hij zei dat er naast galstenen ook een bultje was te zien op de lever. En dat moet onderzocht worden. En daarom moest hij blijven!

Dat was even schrikken, maar aan de andere kant ook een geruststelling, omdat hij hier in goede handen is. Een verpleegster kwam hem even later melden dat er nog geen bed vrij was en dat hij voorlopig in de ‘observación’ geplaatst zou worden. Tegen mij zei ze dat ik niet mee kon daarheen en dus moest oprotten. Ik moest mijn telefoonnummer achterlaten bij de ‘admisión’ en dan zou men mij op dat nummer melden wanneer ik kon komen met zijn spullen.

Daarna kwam er een andere zuster met een rolstoel, waarin Ahmad moest plaatsnemen. ‘Ik moet weg en waar is de admisión?’ vroeg ik. ‘Je hoeft niet weg. Kom maar mee’, zei ze. Ik mocht even kijken hoe Ahmad werd opgevangen op de observatie afdeling. Dat bleken allemaal ‘luie’ stoelen te zijn, opgesteld tegen de wand. Arme uitgeputte en koortsige Ahmad kreeg wel een maaltijd zonder zout. Hij had na twee dagen niets eten echter nog steeds geen honger. Wilde wel iets fris als een toetje. Ik wist gelukkig een joghurtje te scoren voor hem. Daarna moest ik echt weg.

Voor ik in de auto stapte belde Ahmad dat hij gelukkig al een bed had en welk kamernummer het was.

Zonder de weg terug heel goed te weten reed ik in het pikdonker naar huis. Gelukkig kwam ik goed aan. Bij thuiskomst merkte ik dat ik mijn huissleutel kwijt was. Wat nu? Toen herinnerde ik me dat we ooit een reservesleutel hebben gelegd op een geheime plek. 😅 voor het geval dat……

Vanmorgen, toen ik wilde vertrekken, zag ik mijn huissleutel op de achterbank liggen. Hij was uit mijn jasje gevallen. Dat zag ik gisteren niet in de donkere garage.

En vandaag zit ik de hele dag naast mijn lief zijn bed,  zoals hij ook met veel geduld naast mijn bed heeft gezeten. Het stormt en regent hier. Straks even een droog moment zoeken om terug te keren naar ons nu heel eenzame optrekje.

Fysio

Het lieve en vakkundige meisje keek naar de beweging van mijn arm en voelde hier en daar om te onderzoeken waar de pijn vandaan komt. Zij constateerde al snel dat het gaat om een pijnlijke plek bovenin mijn schouder die direct in verbinding staat met de biceps. Zijzelf kwam net van een collega fysiotherapeut, omdat zij toevallig dezelfde blessure heeft als ik. Zij heeft de blessure opgelopen door het krachtig masseren van haar patiënten. Terwijl ik op mijn buik lag masseerde zij de pijnlijke plek. Dat was duidelijk ‘to the point’, want het deed vlammend pijn. Daarna behandelde zij de zere plek met een naald. Tenslotte zette ze er sonarstralen op, eerst warm en daarna koud.

En tot slot kreeg ik elektronische stralen op mijn schouder en arm, die voelen als een kudde mieren. Daarmee liet ze mij een minuut of 5 alleen, terwijl zij haar administratie bijwerkte. Als afsluiter plakte ze nog wat tape op mijn schouder en arm met een leuke tijgerprint. Dit om de spieren te ontspannen. Het band kan een paar dagen blijven zitten.

Ze gaf me ook nog 3 A4-tjes met oefeningen mee, die ik thuis kan doen.

Voor dit uur vakwerk betaal ik graag 30 piek. Als ik maandag nog pijn heb, kan ik nog een tweede afspraak maken voor mijn vertrek naar Nederland.

Zoek de verschillen

Sinds een tijd kijk ik al niet meer naar YouTube voor advies omtrent tekenen of schilderen. Ik heb dat wel een tijd gedaan en sommige dingen die ik daar zag en hoorde heb ik onthouden en neem ik nog steeds ter harte. Twee raadgevingen komen steeds terug in mijn herinnering.

  • Teken of schilder wat je ziet en niet wat je denkt te zien of te weten. Het is allemaal schaduw en licht wat je ziet.
  • Neem geregeld afstand van je werk door even wat anders te doen. En neem af en toe een foto van je werk! Dan zie je vaak dingen die je eerder niet opvielen.

Dat laatste gebeurde ook toen ik de afbeelding van mijn snelle schets bekeek op de foto in het voorgaande stukje. Er vielen me direct dingen op. Moet daar wel bij  zeggen dat de foto enigszins een vervormd beeld geeft omdat deze in de breedte is genomen met mobiel. Maar ik zag dat er van alles niet klopte en mijn handjes jeukten om dit bij te stellen en een nieuwe foto te plaatsen in het stukje, zodat de lezer zou denken dat ik beter kon tekenen dan ik hier gedaan had. Maar dat deed ik niet! Want ik moest eten en daarna naar de fysio. Morgen is er weer een dag en ik begin niet te verven voordat de tekening naar mijn zin is.

Vleugellam

Al drie weken loop ik met een zeurende pijn in mijn bovenarm. De pijn begon toen ik in de keuken bezig was met koken, zodat ik een tijdlang dacht dat de oorzaak misschien een verkeerde beweging was bij het openen van de oven.

Ik heb een aantal jaren geleden al een slijmbeursontsteking gehad. Die duurde een flinke tijd, maar toen was het een andere spier in de bovenarm die geïrriteerd was dan dit keer. Nu weet ik niet precies om welke spier het gaat, maar sinds vanmorgen begint het ineens te dagen. Het komt zeer zeker door het tekenen dat ik doe op een ezel. Bij dat tekenen houd ik mijn onderarm in een rechte lijn naar boven. En vandaag tijdens het opzetten van mijn schilderij merk ik dat dit de boosdoener is en niet de oven of de pc, zoals ik eerder dacht.

Ik weet dat zo een slijmbeursontsteking heel chronisch kan worden als je er niets aan doet. De vorige keer ging de ellende pas weg na fysiotherapie. Ik kon toen lange tijd mijn arm niet omhoog bewegen en nauwelijks een jasje aantrekken. Dankzij oefeningen ging het toen na maanden over.

Dit keer wil ik er wat sneller bij zijn. Vanmiddag ga ik naar de fysiotherapeute die me zo goed heeft geholpen met oefeningen voor de revalidatie van mijn heup. Die oefeningen maken nu een wereld van verschil. Ik loop moeiteloos helling op en af. Maar….nu dus die arm. Ik heb geen idee welke oefeningen ik moet doen om de arm weer goed te krijgen. Ik hoop dat de dame met de honingkleurige ogen mij gaat helpen. Vanmiddag om 16 uur heb ik een afspraak met haar.

Stoppen met tekenen is geen optie. Ik moet een manier zien te vinden om anders te kunnen tekenen. Rechtop lijnen zetten is nu even heel pijnlijk. Gelukkig ben ik bijna toe  aan het schilderen……Dat is toch weer een andere beweging. 

Coole foto

Denk er nu over om deze foto van mijn fotogenieke en altijd originele kleinzoon na te schilderen op canvas. De kleuren doen me denken aan de plaatjes van filmsterren die je kreeg bij kauwgom, toen ik nog klein was. De foto doet mij wel wat en het lijkt me een grote ‘uitdaging’ om dit na te schilderen 😉 .