Vrijheid van meningsuiting

Vandaag is de día de Andalucía, een feestdag. Alle winkels zijn potdicht. Maar morgen kan ik mijn lenovo ophalen bij de pc dokter alhier. Ik hoop dat hij het dan weer goed doet. Zodat ik weer stukjes kan schrijven in mijn weblog.

Nu schrijf ik dit berichtje even op mijn telefoon.

Zoals de laptop- of pc- lezers kunben zien staat er in mijn sidebar iets over foto’s en filmpjes. En dat ik bereid ben die te verwijderen als een lezer zichzelf herkent daarop en dat liever niet heeft.

Er zijn daarnaast ook helaas mensen die menen mij te kunnen verbieden om bepaalde zaken te beschrijven in dit weblog. Dit weblog is een open dagboek, waarin ik eerlijk vertel over mijzelf en mijn omgeving. Meningen en feiten, zoals ik die hier verkondig moeten bekeken worden als mijn persoonlijke visie op wat ik meemaak of  lees of hoor.  Iemand kan het niet eens zijn met wat ik schrijf. Dan kan je reageren op mijn stukje en jouw mening daartegenover zetten.

Het mag duidelijk zijn dat ik me door niemand laat voorschrijven wat ik wel of niet mag schrijven in dit weblog. Ik ben eerlijk en geef mijn mening en interpretatie van de feiten zonder iemand daarbij te willen kwetsen. Ik zal het voortaan vermijden om mensen ongevraagd met hun naam in mijn stukjes te zetten, tenzij zijzelf ook hun naam al hebben prijs gegeven in een reactie. Maar dit is de enige concessie die ik doe. Ik schrijf hier wat ik wil schrijven en delen.

Vakantie naar Nederland loopt ten einde

Daar ben ik weer. Op een nieuwe laptop, die ik mezelf hierin Nederland heb gegund ter vervanging van mijn 11 jaar oude laptop. De Lenovo in Spanje ligt nog bij de reparateur. Gebleken is dat het toetsenbord vervangen moet worden.

Ik heb een fijne tijd gehad hier. Vandaag om 15.30 rijd ik weer richting Pijnacker, waar ik mijn auto zal achterlaten en dan ga ik met metro en trein richting Schiphol.

Ik heb genoten van de reünie met mijn neven en nichten, die ik nooit eerder heb leren kennen. Ze waren erg vriendelijk en belangstellend. Toch voelde ik me eenzaam op de terugweg naar huis. Mij bekroop weer het oude en vertrouwde gevoel een buitenstaander te zijn, een gevoel dat ik helaas vanaf mijn prille jeugd heb meegedragen. Een gevoel dat ik kennelijk nooit helemaal heb verwerkt, aangezien ik mezelf tegenkom in elke droom die ik ’s nachts heb als een vreemdeling te midden van een onbekend gezelschap in een voor mij ook onbekende omgeving. Heel af en toe komt er tussendoor weleens een bekende in mijn dromen voor, maar de omgeving is nooit een voor mij vertrouwde.

Meestal heb ik in mijn dagelijks leven geen last meer van dat gevoel, omdat ik inmiddels een kring om mij heen heb gecreëerd van voor mij vertrouwde en geliefde personen, vooral mijn kinderen en hun gezinnen en enkele vriendschappen. Maar zo een confrontatie met de familie die ik in het leven ben ‘misgelopen’ brengt mij helemaal terug bij dat ‘lonesome hobo gevoel’. Ik denk echter dat ik hier niet alleen in sta, want zijn wij mensen niet in wezen allemaal alleen met af en toe momentjes van innig gevoeld contact?

Nou, die momentjes van innig gevoeld contact heb ik ook mogen ervaren met mijn kinderen en een vriendin. Ik was in de acht dagen hier geen dag alleen. Ik heb elk van mijn kinderen gezien en gemerkt dat als ik alleen met ze ben (zonder Ahmad), dat het contact dan toch weer anders is. Ik kon mijn tijd indelen met hen zoals ik dat wilde en dat was heel fijn. Ik heb daar een heel warm gevoel aan over gehouden. En nu ga ik met plezier terug naar mijn lieve man. Ik moet in de gaten houden dat ik niets vergeet. Ik merk weer dat als ik alleen ben, dat ik dan veel met mezelf praat. Ik coach mezelf hardop.

Ach ja, in gezelschap zijn met jezelf kan ook enorm prettig zijn.

Toetsenbord naar de mallemoeren

Ik was zo blij met mijn mooie Lenovo Legion. Nou ik heb dat plezier voor mezelf verpest. Heel simpel en snel door thee over mijn toetsenbord te gooien. Gelukkig was het gemberthee zonder suiker. Het gebeurde gisteren. Natuurlijk hield ik de laptop onmiddellijk op zijn kop en droogde ik hem af. Daarna had ik niet direct in de gaten dat er iets mis was. Alles leek het gewoon te doen.

Maar vandaag…o Lord. Er zijn nu letters die het niet meer doen, maar ongevraagd met zijn twee”en komen. Typ ik een punt, dan komt ook een | en typ ik een m dan komt de h mee. Het is rampzalig. Om een stukje te typen moet ik telkens deleten, want doe ik dat niet dan heb ik een tekst vol rare fouten.

Dit bedoel ik: als ik vgewoon lekker door typ, wordt mhet een mhele rare tekst.\ O wat een ellende.\ Ik keek evgen op internet wat mhen aanraadt bij een nat vgeworden toetsenvbord.\

Nou wat bleek nu: ik heb een grote fout gemaakt. Als je toetsenbord nat wordt, dan moet je onmiddellijk je elektriciteit uitzetten en ook de accu uit je laptop halen en dan drogen. En dat echt helemaal drogen kan wel een week duren! Als het water contact maakt met je elektronica, dan kan je het schudden. Dan beschadig je de toetsen onherstelbaar. Dat heb ik dus gedaan. Wat een ellende.

Nu ga ik overmorgen naar Nederland en ik zal mijn laptop hier laten. Ik heb stille hoop dat intussen de boel hierbinnen droogt. Ik zet straks even de fohn erop. De trema werkt ook niet meer. Dus ook geen puntjes heer op de i en e en o. Met dit “| teken komt >| onvgevgraavgd mhee.\ Jonvgens, ik kan wel janken.\

MHaar ja, mhet is mhaar mhaterie.\

Dat is niets vergeleken bij een sterfgeval. Maar bloggen op deze laptop zit er voorlopig niet in.

Onze vriend is overleden

Zo kort kende ik hem en toch had ik een band opgebouwd met deze W en zijn vrouw A. Die vriendschap met haar zal blijven, maar met haar treuren wij om het verlies van haar maat, met wie zij bijna 50 jaar samen was en getrouwd. De laatste 15 jaar reden zij door Europa met hun camper. En sinds korte tijd hadden zij zich gevestigd in Spanje. Natuurlijk was het hun bedoeling nog jaren samen te genieten. Ze waren eigenlijk hier komen wonen voor de gezondheid van A, die lijdt aan een ernstige vorm van arthrose in rug, armen en benen, waardoor zij slecht loopt en voor langere afstanden een opvouwbare scootmobiel gebruikt.

Toen ik W leerde kennen in het ziekenhuis was hij nog vol levenslust en plannen. Hij wist dat hij kanker had, maar hoopte op genezing. Hij had al veel pijn, maar kon nog grappen maken. Hij maakte plannen voor als hij beter zou zijn. De camper verkopen en hun huurwoning in Alora verruilen voor een optrekje in Alhaurin de la Torre, ons gezellige dorp.

En toen hebben we hem snel zien aftakelen, eerst in het ziekenhuis in Malaga en later in het ziekenhuis in Torremolinos. De dokter had hem verteld dat hij daarheen moest om aan te sterken voor een chemo. Maar al snel bleek dat het ‘ziekenhuis’ in Torremolinos meer een soort hospice is voor terminale patiënten. W kreeg steeds hogere doses pijnstillers en sterkte niet aan, maar kwijnde weg.

Het ging genadig snel. W had steeds minder pijn en lag grote delen van de dag vredig te slapen. Dat waren voor A zeer vermoeiende dagen, want zij zat daar in een ongemakkelijke stoel 24/7 naast en deed slechts hazenslaapjes.

Vannacht, een dag na zijn 70e verjaardag is hij stilletjes weggegleden in dood om 1.10 uur, toen A even een luchtje was gaan scheppen op het balkon. Toevallig voor moslims (wat zij niet zijn) een heilige nacht. De nacht van donderdag op vrijdag is precies de nacht dat moslims de doden gedenken en voor ze bidden.

W is direct afgevoerd naar Alora, waar hij gecremeerd zal worden. Dat was zijn wens. Wij hebben vanmorgen A met haar spullen opgehaald van het hospice en naar haar huis gebracht in Alora. Ik maakte een filmpje van onze terugreis daarna naar Alhaurin, me bedenkend dat A en W die weg ook vaak genoeg gereden hebben met hun camper. Zij hebben zeer veel meegemaakt op al hun reizen en veel mooie momenten met elkaar mogen beleven. Dit filmpje is mijn eerbetoon aan W. Ik wil ermee uitdrukken dat het leven een reis is en deze reis is helaas hier nu voor hem opgehouden.

Moge hij verder rusten op een mooie plek zonder pijn en met een glimlach kijken naar zijn maatje A, die het nu verder alleen moet zien te redden. Wij zullen haar niet in de steek laten…..

 

Natuurbegraafplaatsen

Er schijnen steeds meer natuurbegraafplaatsen te zijn in Nederland. Ik heb er, met mijn nu nog levende lijf, warme belangstelling voor. Het komt op me over als het meest natuurlijke en meest milieuvriendelijke. Je zorgt op die manier voor wat compost en niemand gaat ooit meer aan je karkas sjorren of wat daarvan over blijft. Het is een gratis permanente verblijfplaats voor de overledene!

Het komt op mij over als de manier waarop het omgaan met een overledene oorspronkelijk bedoeld is. Denk aan het verhaal van Kaïn en Abel. Geen poespas van grafstenen en gedenktekens, maar hooguit ter herkenning van de plek een boom. Mijn kinderen kunnen er naar believen heen en dit combineren met een wandeling in een steeds weelderiger natuur. Het kost niets aan onderhoud. De natuur onderhoudt graf en het graf onderhoudt de natuur. Hoe mooi is dat. En naar believen kan mijn hoofd richting Mecca gelegd worden (veronderstel ik). Zodra ik in de gelegenheid ben ga ik Dela bellen. Ik heb daar nooit eerder mijn wensen bekend gemaakt.

Bedankt, lieve vriend Theo. Ik vond die brandoven wel een beetje eng. Dit is een oplossing naar mijn hart. Misschien ook een idee voor anderen?

Begraven of cremeren?

Daar denk ik nu weleens over na. Een 40-tal jaren geleden was het voor mij nog logisch dat het antwoord voor mij hierop moest zijn: begraven. Dit helemaal na mijn bekering tot de islam. Een moslim laat zich niet cremeren maar begraven. En dit bovendien op een speciaal deel van het kerkhof, het islamitisch gedeelte. Met het hoofd richting Mecca. Eigenlijk ook het liefst zonder kist en in een graf met een zitgedeelte, zodat de overledene rechtop kan gaan zitten voor het beantwoorden van vragen, die engelen zullen stellen. Een moslim gelooft dat hij/zij in het graf blijft tot aan de dag der opstanding.

Ik was zelfs zo overtuigd dat een graf wenselijk was en crematie niet, dat ik mijn voornaam officieel liet veranderen in een naar ik toen meende islamitische naam, Shabnam. Ik was in die tijd bang dat ik ooit ergens alleen zou komen te overlijden zonder bekenden om mij heen en dat men zou besluiten mij te cremeren. Uiteindelijk bleek dat ik geen goede naam had gekozen. De naam Shabnam is juist een pre-islamitische naam, die ook wel gebruikt wordt door hindoes. En die verbranden hun overledenen juist!

En nu, sinds enige tijd, denk ik erover of het toch niet verstandiger en zeker minder belastend voor mijn nageslacht is om me te laten cremeren. Ik heb een begrafenisverzekering. Die vergoedt een eventuele teraardebestelling of crematie. Maar daarna valt het verdere onderhoud van het graf en de eventuele verlenging van de ligplaats onder de verantwoording van de nabestaanden. Ik verleng steeds  het graf van mijn moeder en mijn overleden zoontje. Dus ik weet wat zo een verlenging steeds kost. Verleng je niet, dan wordt het graf geruimd en wordt de overledene in een massagraf gedumpt. Of je nu moslim bent geweest of niet. Dat maakt uiteraard niets uit. Wil ik mijn kinderen belasten met deze verantwoordelijkheid voor het blijven verlenen van een ligplaats voor mijn karkas? Nee, eigenlijk niet. Zo zit ik niet in elkaar.

Ik was tijdens mijn leven ook niet gewend om veel plaats in te nemen en wil dit na mijn dood ook niet. Een urn neemt weinig plaats in en as kan je verstrooien. Je kan een urn ook begraven in je tuin, zoals ik gedaan heb met de eco-urn van mijn vader. As kan eventueel ook bewaard worden in een sieraad. Zo is de as te verdelen onder mijn kinderen. Als iedereen een permanent graf zou willen na zijn of haar overlijden, dan zou de wereld inmiddels vol met graven zijn. Graven van overledenen worden allemaal eens geruimd, als er niemand meer is om voor verlenging te betalen.

Ik heb een tijd gelooft dat het verbranden van je lichaam na de dood misschien pijnlijk kan zijn. Omdat sommige islamitische heiligen beweren dat een overledene, zolang deze nog boven de grond is, nog een bepaald percentage pijngevoel zou hebben. Dat maakte mij natuurlijk bang. Maar ik heb mezelf ook opgegeven als donor van organen, voor zover er nog wat gezonds uit me te halen mocht zijn na mijn dood. Dat zou dan ook pijnlijk zijn.

Ik ga voor de beste en goedkoopste oplossing. Ik zie het hele gedoe met graven, zoals dat nu gaat, als iets dat vooral interessant is voor de commercie. Ik ga regelmatig naar de graven van mijn moeder, broer en zoontje. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar hun aanwezigheid niet meer voel dan ergens anders. De ziel van een overledene zit voor mijn gevoel niet langer meer in dat lichaam, dat hetzij verbrand wordt hetzij langzaam zal ontbinden in een graf.

Dus….ik weet niet of ik zal besluiten tot crematie of een graf. Mijn zoon was het laatst niet eens met mijn idee van cremeren. ‘Nee ma, jij verdient een graf, zodat wij je daar kunnen opzoeken.’ Maar hoe vaak is hij tot nu toe naar graven geweest in zijn leven? Kan hij wel beoordelen hoe dat voelt en hoeveel ‘bijgeloof’ daar eigenlijk mee gemoeid is? En wat het steeds kost om zo een graf alsmaar te blijven verlengen?

Wat hebben mijn lezers hierover te zeggen?

Tot actie komen

Ahmad is weer begonnen met zijn ‘cristales’ (zijn glasbewerking). Een lampje voor zijn dochter.

Als ik zijn machientje, waarmee hij het glas slijpt, hoor suizen, krijg ik ook zin om weer wat te doen. Ik kan gaan schilderen, de tekening van mijn kleinzoon gaan ‘invullen’ met olieverf of ik kan gaan werken aan mijn boek. Aan de andere kant lokt de serie ‘mocro mafia’ mij, maar die bewaar ik voor later, als ik wat ‘nuttigs’ heb gedaan.

Dus ‘manos al obra’! Het is gek dat ik daarvoor nodig heb dat een ander het voorbeeld geeft. Wat ben ik toch lui.

Weer voorzichtig wandelen…..

Lange tijd durfde ik het niet meer, wandelen op de berg. Alleen al als ik foto’s of filmpjes zag van onze wandelingen, kreeg ik de creeps bij het zien van de puntige rotsen en stenen op de paden.

Maar het ongeluk is alweer een tijd terug gebeurd, een jaar en drie maanden geleden nu en ik loop weer normaal. Ik heb mijn manier van lopen ook aangepast. Vroeger zette ik steeds elke voet in een rechte lijn voor de andere. Dit omdat mijn moeder mij ooit leerde dat dit de meest elegante loop is voor een vrouw. Als je erop let, zie je dat mannequins ook zo lopen. Maar het is geen verstandige manier van lopen! Daar heb ik nooit zo bij stil gestaan en de gewoonte was er na al die jaren bij me ingesleten. Nu heb ik dat drastisch veranderd. Ik loop nu met mijn voeten enigszins naar buiten en zet zeker niet meer de ene voet recht voor de andere, alsof ik op een denkbeeldige evenwichtsbalk loop.

Dus toen Ahmad vroeg of we weer eens een kleine wandeling op de berg zouden maken, zei ik ‘ja’. Vandaag reden we de weg omhoog achter ons dorp naar de steengroeve, waar we drie keer steenbokken zagen. Ik voelde weer ontzag en een klein beetje angst, toen ik de steile rotswanden zag, uitgehakt door mensen, maar inmiddels afgesleten tot een glooiende, maar loodrechte helling. Er was dit keer geen steenbok te bekennen. Wat niet raar was, gezien het drukke verkeer van sportieve fietsers. Met elk een bamboe stok en bovendien nog gearmd liepen we een stukje verder de berg op. Maar dan ook echt maar een klein stukje. We bleven even in het zonnetje staan kijken naar het voor ons nu zo bekende uitzicht op andere bergen. En daarna liepen we weer terug naar de auto. Onderweg plukte Ahmad nog wat tijm en ook pikte hij een mooi groepje cactussen uit de grond voor in ons balkon-tuintje.

‘We hoeven niet nog eens te gaan,’ zei ik. ‘We weten al heel goed wat we kunnen zien bovenop de berg en het uitzicht erachter op de zee. En steenbokken hebben we hier al drie keer mogen zien. De weg hiernaartoe is ook niet goed voor onze autobanden.’  😉

Twee nare berichten op één dag

Vandaag, nadat ik mijn ticket naar Nederland heb geboekt voor 19 februari aanstaande, krijgen we tegelijk twee nare berichten.

We hebben hier weinig vrienden en de paar die we hebben, daarmee gaat het heel slecht.

Het Nederlandse echtpaar (W en A) dat ik heb leren kennen in het ziekenhuis heeft vandaag van de dokter vernomen dat de man spoedig zal overlijden, al kan hij uiteraard niet zeggen wanneer. Hij (W) is al een tijd terug overgeplaatst naar een soort hospice (met de boodschap van de dokter in het ziekenhuis dat hij daar moest aansterken voor een chemo) en ik had al bange vermoedens, omdat ik W langzaam zag wegkwijnen. Maar nu is het dus zeker en bevestigd door de dokter van het hospice. A, met wie wij eergisteren nog boodschappen gingen halen, is verdrietig en verslagen. Ze zijn al samen en getrouwd vanaf 1972. Ze houdt zo zielsveel van hem. Ze weet nu dat er geen toekomst meer zal zijn voor hun samen. Ze zal wel in Spanje blijven wonen. Wij willen er voor haar zijn en helpen waar we kunnen.

En als ik naar Ahmad loop om het nare nieuws te vertellen over onze Nederlandse vrienden, vertelt hij dat hij net een berichtje heeft ontvangen van onze andere vriendin, de taxichauffeur. Zij had al verteld te lijden aan keelkanker en dat zij daarom nu niet werkte. Daarna hoorden we een tijd niets van haar. En nu heeft hij een bericht van haar gekregen, waarin zij zich verontschuldigt dat zij niet helemaal eerlijk is geweest. Maar dat dit is omdat zij ons niet bezorgd wilde maken. De kanker zit niet alleen in haar keel, maar in haar hele lichaam.

Ahmad en ik zitten er verslagen bij in het zonnetje op ons terras. Wat een tegenstelling! Dit heerlijke weer tegenover deze twee afschuwelijke boodschappen op toevallig hetzelfde moment. Wij voelen ons machteloos en zitten daar met tranen in onze ogen. Ik herinner me W, hoe hij onze kamer binnen kwam in het ziekenhuis, toen nog vrolijk en vol levenslust, maar wel al met pijn. En ik denk terug aan het laatste gesprek dat ik met Nati had in de taxi naar het vliegveld in december. Ik zat voorin en zij vertelde me heel persoonlijke dingen als tegen een vriendin. En bij het afscheid omhelsden we elkaar.

We weten niet wat te doen. We willen hen alle drie alleen maar omhelzen en laten voelen dat we om ze geven. O, wat triest is dit…..