Giethoorn

Ja! Het was een hele leuke dagtrip! Ik vertrok om 8.30 in de ochtend en we waren 20.30 thuis. Het was ruim twee uur rijden en in de tussenliggende tijd hadden we het enorm naar onze zin. Giethoorn is een mooi stukje Nederland. De hele dorpsgemeenschap aldaar profiteert daar ruim van door middel van het verhuren van boten en het uitbaten van restaurantjes aan het water. De huizen en de erven waarlangs je vaart zien er allemaal uit als een plaatje met goed onderhouden tuinen. Het merendeel van de huizen heeft een rieten dak en dat brengt je helemaal in een ‘Hansje en Grietje-sfeer’.

Ik zag een dag tevoren al dat het zou gaan regenen op de dag van ons bezoek en dat het bijvoorbeeld maandag a.s. veel mooier weer zal zijn. Maar ook zag ik in de boekingsvoorwaarden dat slecht weer geen reden mag zijn voor het annuleren van een boeking. Dus we reden er gisteren gewoon heen. Goed voorbereid, dat wel. Met zowel koele als warme kleding en met een paraplu voor het geval dat er regen ging vallen.

Omdat ik hier altijd aan het stuur wil zitten in mijn nieuwe karretje, gunde ik het Ahmad om de boot  te besturen. Hij had nog nooit aan het roer gezeten van een boot en hij moest er even inkomen, maar al snel bestuurde hij het fluisterbootje als een echte zeeman.  Het begon wel te regenen en dat precies op het moment dat we door de mooie wateren voeren. Op dat moment hield ik de paraplu boven onze hoofden vast, terwijl Ahmad bleef sturen. Daardoor kon ik op het ‘moment suprême’ van al het moois om ons heen niet veel foto’s en filmpjes schieten. Dat is jammer! Maar een voordeel van die regen was dat wij wel in alle rust konden genieten van het uitzicht. Toen we terugvoeren zagen we dat het plotseling heel druk geworden was, zowel op als langs het water. Toen we de boot inleverden zei de jongen die hem aanpakte ook dat we inderdaad geluk hadden gehad met de relatieve rust. Want maandag zal het 27 graden worden en op zulke dagen zijn alle boten in de ochtend al verhuurd en is het overal berendruk.

Het viel ons op dat er veel mensen waren uit andere landen. Veel Chinezen maar ook veel mensen met een ‘islamitsche uitstraling’. Vrouwen met hoofd- en in een flink aantal gevallen zelfs gezichtsbedekking. Ik zag meer nikabs in Giethoorn gisteren dan gedurende een heel jaar in Den Haag. Van de mensen die hun gezicht wel durfden te tonen kon je aan hun gezichten zien dat ze genoten van het uitstapje in het mooie Giethoorn. Het was een multicultureel pretfestijn. Ouderen, jongeren, gehandicapten, autochtonen, allochtonen en ook honden. Een grote doorsnee van de populatie was daar aanwezig om te genieten.

Na het boottochtje pakten we de fietsen, die we mochten uitkiezen. We kozen toch maar niet voor een tandem, omdat je voor zo een dubbelfiets wel een enorme coördinatie moet hebben. We hebben de rest van de middag genoten van een fietstochtje door het landschap rond Giethoorn en op het laatst voor het afsluitende diner nog even gezeten langs het water, kijkend naar de terugkomende bootjes….

Het was een heel geslaagde dagtocht, die we graag ooit zouden overdoen met de kinderen van Ahmad……

Genieten, zo lang dat kan

Omdat we dit keer een zomer beleven zonder blessures of operaties en het bovendien heel vaak mooi weer is, probeer ik  zoveel mogelijk leuke dingen te doen met mijn lief. We zijn nu nog goed ter been en daarvan willen we profiteren. En het gekke is dat ik nu ook ineens allerlei leuke uitstapjes tegenkom op internet, waar ik naartoe kan rijden met mijn nieuwe auto.

Ik gebruik de auto alleen om naar plaatsen te gaan buiten Den Haag en omgeving. De rest doe ik per fiets, omdat ik heb gemerkt hoe goed dat is voor mijn heup. Bijkomend voordeel van veel fietsen is dat het bovendien wonderen doet voor de vorm van je lijf, met name wat betreft de bij vrouwen ‘gevoelige zones’: (B(uik),  B(enen) en B(illen). Daar kan geen sportschool tegenop.

Dus wij fietsen veel en rijden af en toe naar mooie plaatsen buiten Den Haag. Nederland is zo mooi. Zowel binnen Den Haag als daarbuiten worden wij telkens verrast door de schoonheid van sommige wijken, huizen en de natuur.

Of het nu een fietstochtje naar Monster is voor een ijsje of een rit naar ‘verder weg’, het is allemaal even leuk en wij genieten met volle teugen.

DSC03963 (2)

Morgen hopen we naar Giethoorn te gaan. Ik heb daar een arrangement voor twee geboekt. ‘Romantisch GIethoorn’ Het lijkt me heel leuk. Of het dat ook was horen jullie nog van me…..

Begin weer met mezelf te praten

En het bevalt me reuze. Het is vooral als ik lekker bezig ben met iets of van de ene activiteit op de andere overga. Dan praat ik met mezelf alsof ik mijn eigen mental coach ben. Het houdt me bij de les.

Vandaag bereidde ik me voor op de terugkomst morgen van Ahmad. Ik heb alvast voor hem gekookt. En appelflappen in huis gehaald voor zijn verjaardag. Ik vind zelf dat bladerdeeg met daarop die suiker heerlijk. Nog lekkerder worden de appelflappen als je er slagroom in spuit.  Dan krijgen ze helemaal iets feestelijks. Ik hoop dat mijn lieve zoetekauw het een succes gaat vinden.

En verder is kabouter 2 nu af. Dat was  gisteren al zo, maar ik was heel ontevreden over het resultaat. Vandaag heb ik het minischilderijtje wat bijgewerkt. Dat is een heel avontuur als je werkt met goedkope olieverf van de Chinese winkel en de Aldi in Spanje. En nog meer als je geen superfijn penseeltje hebt. Maar ik ben nu redelijk tevreden.

DSC03954

Beetje nuttig?

Om niet alleen voor mijzelf en mijn kleine kringetje bezig te zijn ging ik via internet op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik dacht eigenlijk aan het bezoeken van oudere mensen (nog ouder dan ik 😉 ). Maar ik zag dat al die vacatures vaste werkzaamheden betreffen. Je kunt natuurlijk niet elke drie maanden tegen zo een oudje zeggen: ‘Nou, tabé, ik ga er voor drie maanden vandoor’.

Dus toen stuitte mijn geleesbrilde oog op de volgende vacature: tekstschrijver/ taalcontroleur. Ik vulde direct, zonder daar heel lang over na  te denken, hun aanmeldformulier in. Wel had ik daarbij de gedachte dat ik dit werk zowel vanuit Nederland als vanuit Spanje zou kunnen doen. Een kwartier later werd ik gebeld.

Gisteren had ik telefonisch een soort van ‘intake-gesprek’ met een andere vrijwilliger van de Stichting Gezondheid Nederland. Vandaag zullen door mij te corrigeren en redigeren stukjes me worden toegestuurd per mail. Ik ben volledig vrij elk stukje te herschrijven op mijn manier en mag er desnoods informatie aan toevoegen, die ik zou kunnen opzoeken via google. De meeste stukjes zijn minstens 6 jaar oud en ze zijn geschreven door mensen die nu volledig uit beeld zijn. Mogelijk is de informatie dan ook niet meer altijd up to date.

Het doel dat de stichting nastreeft: ‘een gezonde leefwijze bevorderen en daarvoor tips en informatie geven’ (in mijn eigen woorden hier weergegeven) spreekt mij voldoende aan om me ervoor in te zetten. Ik ga kijken of ik het echt leuk vind om te doen…..

Ik heb nog geen mail van de stichting ontvangen.

Zo fijn om samen te zijn….

Het was zo fijn en gezellig gisteren. Ik maakte nog wat fotootjes en filmpjes, maar zag net dat die echt niet de lading van de gezelligheid en warmte weerspiegelden die wij ervoeren. Dus ik ga er waarschijnlijk geen filmpje van maken. Het leven draait om warmte en nabijheid met medemensen en desnoods dieren. Alleen zijn we maar alleen. We zijn roedeldieren en dus is het fijn om af en toe samen te zijn..

Mijn jongste dochter is vandaag jarig, net als haar tweelingbroer. Gisteren vierden we dat heel simpel met ons kleine groepje. De bijna jarige zat hem een beetje te knijpen vanwege een laatste sollicitatie-onderdeel dat ze vandaag moest afleggen, een assessment. Ze is al geschikt bevonden voor de functie van unit-manager, maar het gaat erom wie er het beste zal passen in deze functie met deze units. Ze ligt neus aan neus met een andere kandidaat. Dus het is heel spannend. Deze week zal ze het horen. Ik ben zo trots op mijn bikkeltjes, die met relatief weinig studie nu zoveel presteren. Kwaliteiten worden opgemerkt!

Maar dat is voor mij niet alleen belangrijk, hoewel ik natuurlijk apen-trots ben. Voor mij is het karakter van mijn koters nummer 1 en dat zit bij alle vier goed. Ik ben zo blij met deze burgers!

Genoeg gezever over mijn kids. Mijn stiefvader placht over ‘ouderlijke trots’ te zeggen: ‘Een ieder denkt zijn uil een valk te zijn’. Dat was voor hem kennelijk afkeurenswaardig. Welnu, een valk of een uil zijn mij allebei even lief. Ik heb mijn koters lief.

Vandaag heb ik weinig gedaan. Ben de deur niet uit geweest en de dag is omgevlogen. Ik heb een minischilderijtje van 15 bij 15 voor een serie van vier, die in de tuin moet komen te hangen aan een saaie schutting achter te lounchebank.

Ik ben zelf niet laaiend maar het is wat het is:

DSC03946-001

Update heup

Vandaag moest ik voor de nacontrole van mijn heupoperatie in Spanje naar de chirurg hier in het Leyenburg. Gelukkig was ik de afspraak niet vergeten en had ik bovendien mijn wekker gezet.

Dankzij het efficiënte scansysteem dat ze daar  tegenwoordig hebben kwam ik zonder in rijen te hoeven staan soepeltjes via de röntgen bij de chirurg. In nog geen half uur was de dubbele afspraak gepiept.

De chirurg had goed nieuws: de breuk is goed genezen en de schroeven hoeven er niet uit, maar kunnen er ‘eeuwig’ in blijven zitten. Ik zag direct een beeld voor me van mijn botjes over een een paar honderd jaar met de schroeven er nog in.

Ook ik had goed nieuws voor haar. Ik kan weer lopen en fietsen. Rennen gaat nog niet lekker en bij het ‘trap op’ lopen heb ik nog graag wat steun. Maar dit vind ik zelf al helemaal geweldig. Ze keek nog even hoe ik liep en vond dat heel normaal. Iemand die niet weet dat ik mijn heup gebroken heb zou volgens haar niets opmerken.

‘Dan ga ik maar weer,’ zei ik opgelucht en liep vervolgens de zon weer in een stapte op mijn fiets. Ik neem me voor om heel voorzichtig te zijn voortaan om operaties in de toekomst zoveel mogelijk te vermijden. Pffffffff………..

Vakantieweer in Nederland

Terwijl Ahmad zit te puffen van de hitte in Alhaurin, waar hij een weekje verblijft met zijn kinderen, heb ik hier (bij nét zulk mooi weer als daar, maar dan wat koeler) geen tijd gehad om hem te missen. Nou ja, dat is niet helemaal waar…… Het is raar om hier alleen te slapen en te eten, maar verder heb ik tot op heden voldoende afleiding gehad.

Toen ik zondag mijn was aan het ophangen was, hoorde ik ineens via de open ramen een bekende stem. De warme basstem van mijn jongste zoon herken ik gemakkelijk. Ik geloofde mijn oren niet. Wat zou hij op een zondagochtend om 10 uur onaangekondigd moeten doen rond mijn huis?  Ik keek vanaf de bovenverdieping naar buiten en zag Noëlle madeliefjes plukken in het gras voor mijn huis. En een eindje verderop stond mijn jongste zoon te praten met de buurman.

Ze kwamen mij ophalen om naar een binnenwatertje in Drimmelen te gaan. Daar is een leuk zoetwaterstrand, waar ook zijn zus en haar gezin heen zouden gaan. Ze kwamen mij ophalen om ook mee  te gaan. Wat lief! En wat een leuke verrassing.

Het strandje bleek een echte ‘jongeren-verzamelplek’ te zijn met muziek. Er waren ook veel jonge gezinnen met kleine kinderen. Ik voelde me wat onwennig als bijna 70-jarige in een bikini tussen al die jonge lijven, maar mijn kinderen zeiden dat ik niet zo raar moest doen en dat ik er voor mijn leeftijd goed uit zag. Ik ging dus lekker een paar keer zwemmen in dat natuurwater en vond dat heerlijk. Het brengt me op een idee om af en toe een zwembad te gaan bezoeken…..Ik houd van zwemmen!

Gisteren hadden mijn jongste zoon en mijn andere dochter vrij genomen. Dus wilden ze weer van zon en water genieten. Het werd het strand van Monster. Mijn jongste zoon sjouwde daar dapper als en pakezel met rugzak met vier ligbedden en daarna een windscherm over dat enorme strand. Het halen van de bedden is selfservice. Je moet er flink voor betalen met daarop nog een borg, die je pas terugkrijgt als je de bedden weer terugbrengt. Het was een leuke dag, maar niet zo fijn als het dagje ervoor. In de zee kan je niet echt zwemmen en door het gebrek aan schaduw voelden we ons tegen een uur of 15.30 nogal geroosterd. Vandaag dus geen zon voor mij. Ik zit hier lekker in mijn koele huis. Vandaag heb ik mijn kinderen uitgenodigd om te komen eten. Langzaamaan maak ik het eten klaar. Gerecht voor gerecht. Ik wil dat vaker doen in de tijd dat ik hier ben. Eten moeten mijn kinderen toch en door de week wil ik wekelijks een dag inplannen waarop wie dat wil kan aanschuiven bij mij aan tafel na het werk. Nadeel is wel dat mijn kinderen nu allemaal buiten Den Haag wonen en dat het kan betekenen dat ze in de file moeten staan om hier te komen. Maar het voordeel is dat ze elkaar dan weer even zien en kunnen bijpraten…….En oma vindt het zelf ook heerlijk om haar (klein)kinderen te zien!

Uitstapje

Omdat mijn lief 4 juli 70 wordt en ik niet bij zijn verjaardag zal zijn, besloot ik hem voor zijn vertrek naar Spanje te verrassen met een minitrip naar een gedeelte van ons mooie Nederland. Hij mocht zich heerlijk door mij laten rijden naar een zowel voor hem als voor mij onbekende bestemming. Hij houdt van geschiedenis en daarom kwam onmiddellijk het idee in me op om de hunebedden in Drenthe op te zoeken. Daar leerden we vroeger over in de geschiedenisles, maar wat het nu precies zijn en hoe ze er uitzien, dat wilde ik ook graag weten. Hunebedden in Nederland

Toen ik zocht naar een hotel in de omgeving kwam ik al surfend op internet bij een bed & breakfast terecht. Eigenlijk een heel goed idee. Zo een B & B is veel kleinschaliger en gezelliger dan een hotel. Deze B & B had bovendien een eigen ingang en we konden het ontbijt zelf samenstellen met etenswaren die zij voor ons zouden klaarleggen in de ijskast. Hoe vrij wil je het hebben!

Het was schitterend weer en in Borger kwamen we, dankzij de aanwijzing van een inwoner, gemakkelijk terecht in het hunebedden centrum. Dat is een schitterend museum. Heel mooi aangelegd met veel te bezichtigen voorwerpen en voorbeelden van hoe de dorpen en huisjes eruit zagen van die dappere mensen die 3500 jaar voor christus (!) op die plek hun bestaan hadden. Het was indrukwekkend. Ik vond de beelden die gemaakt waren van een groep mensen uit die tijd heel mooi gemaakt, met uitdrukking op hun gezichten en alles. Buiten rond te lopen tussen de replica’s van de huizen te midden van de veldbloemen in het veen gaf ons een bijna paradijselijk gevoel. Wat hadden die mensen het goed voor elkaar in die behuizing van klei met rieten dak! De woningen deden me terugdenken aan mijn tijd in Pakistan, doen ik eigenlijk niet meer terug wilde naar het geciviliseerde westen met al zijn beton en overbodige spullen. Hoe ze die zware stenen versjouwden en daar graven van maakten is een godswonder van vernuft en kracht. In een animatiefilm kon je zien hoe de stenen terecht zijn gekomen daar in Drenthe en hoe mensen die versleepten op rollende boomstammen…..

Ahmad vond het ook prachtig en voldaan gingen we naar de B & B 20 km verderop in Vledderveen (Groningen).

De volgende dag besloot ik via binnenweggetjes te rijden naar Staphorst, ook een historisch plaatsje. Ook daar bezochten we een museum. Vriendelijke mensen ook daar, maar het museum was even sober als de vroegere inwoners van dit bijbelse dorp in hoe een en ander werd gepresenteerd. Dit keer geen mooi gemaakte beelden, maar etalagepoppen met de klederdracht van vroeger, die nu nog wordt gedragen door 600 inwoners van Staphorst. Ik mocht een foto maken van een lieve dame in klederdracht die in het museum werkzaam was. Je kon in dat museum een kijkje nemen in een boerderij. Hoe het er daar ongeveer een eeuw geleden en langer terug uit zag. Wat op mijn indruk maakte is dat de bedstedes heel kort waren. Geen probleem voor kleine kinderen, maar ook de volwassenen sliepen in zo een korte bedstee, half zittend met veel kussens in de rug. Het verhaal ging dat liggend slapen niet gezond zou zijn, omdat het bloed dan naar je hoofd zou stijgen. Stel je voor!

Na het korte museumbezoek gingen we verder. We wilden eigenlijk vers geperst sap drinken op een terras maar er was geen terras te bekennen. Wel konden we in de plaatselijke supermarkt twee halve liters verse sinaasappelsap kopen. We zagen een paar vrouwen in klederdracht tussen de andere dames met korte broeken en zomerjurkjes. ‘Wat is het verschil met deze bijbelbelt-mensen en veel moslims,’ verzucht Ahmad. ‘Niets,’ zeg ik. ‘Overal waar mensen zich vasthouden aan strenge kledingvoorschriften en andere vrijheid beperkende regels heeft de pastoor, dominee, imam, pandit of rabbi zijn vingertje opgeheven en de mensen bang gemaakt voor hel en verdoemenis.’

Na Staphorst gingen we nog even wat zon en wind vangen op strand Horst. Dat is een tegenvallende zwemgelegenheid met zand als van een bouwput en met stinkend water. We bleven daarom aan de kant en meden het water. Het was wel lekker vanaf onze stoeltjes naar de bootjes en waterskiërs te kijken. Toen we dachten dat de files inmiddels voorbij waren gingen we naar huis. Bij thuiskomst beseften we hoe goed we het hadden, zoal wel vaker na een reis :-) .

Hallo dan weer!

Daar ben ik weer, helemaal alleen in deze vijfkamerwoning. Kinderen al ruim uitgevlogen en nu heb ik vanmorgen ook mijn schatje naar Schiphol gebracht. Volgende week mag ik hem daar weer ophalen. Hij gaat een weekje naar Spanje, naar zijn stekje daar, om  zijn verjaardag te vieren met zijn kinderen.Het zal voor hem heerlijk zijn om na zoveel jaren al zijn drie kinderen bij elkaar te zien.

Intussen ben ik in mijn eentje hier. Dat is even wennen als je al bijna 10 jaar 24/7 samen bent, maar het valt me echt mee. Ik leef gewoon verder in hetzelfde ritme als dat we dat gewend waren met zijn tweeën te doen. En nu gebruik ik de lezer van dit weblog als praatpaal.

Ik ga niet meer zulke idiote stukjes schrijven over vriendschap en of die al dan niet zou bestaan. Ik heb het vermaledijde stukkie verwijderd! Weet ik veel! Ik houd van veel mensen, maar ben ook zeer graag alleen.

‘Vroegah’ verbaasden mijn cliënten (of klanten?) zich erover dat ik werkelijk in hen geïnteresseerd was en echt alle zeilen bijzette om hun leven voor hen overzichtelijker en vooral aangenamer te maken. Zij waren dat niet gewend bij reguliere hulpverleners, aan wie ze alles 10 keer moesten uitleggen en die meer op hun horloge keken dan dat ze werkelijk luisterden naar hun verhaal (volgens die klanten zelf). Voor mij was het de normaalste zaak van de wereld dat ik ‘unconditional positive regard’ voelde voor elke klant en deze accepteerde en respecteerde zoals die was. Vanwege mijn werk, dat inhield dat ik veel bezig was met mensen, was ik blij na afloop van dat werk wat tijd voor mezelf te hebben. Ik denk dat het voor elk mens fijn is om tijd te hebben voor reflectie en om even tot zichzelf te komen.

Ik merk dat hoe ouder ik word, hoe minder ‘input’ ik nodig heb. Kon ik bijvoorbeeld toen ik jong was mijn schoolwerk maken met muziek, nu vind ik het moeilijker twee dingen tegelijk te doen of te horen. Ik concentreer me liever op 1 dingetje tegelijk en heb na een contact of na iets wat ik gedaan heb meer tijd nodig om daarvan te herstellen en tot mezelf te komen. ‘Cosas de viejez’. (ouderdomsverschijnselen 😉 )

Ik ben nu dichtbij de 70 jaar en zie dat ineens ook aan mijn gerimpelde kop. Ik word een dagje ouder en doe een stapje terug. Rustig aan, oma, dan breekt het lijntje niet!