Beetje nuttig?

Om niet alleen voor mijzelf en mijn kleine kringetje bezig te zijn ging ik via internet op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik dacht eigenlijk aan het bezoeken van oudere mensen (nog ouder dan ik ūüėČ ). Maar ik zag dat al die vacatures vaste werkzaamheden betreffen. Je kunt natuurlijk niet elke drie maanden tegen zo een oudje zeggen: ‘Nou, tab√©, ik ga er voor drie maanden vandoor’.

Dus toen stuitte mijn geleesbrilde oog op de volgende vacature: tekstschrijver/ taalcontroleur. Ik vulde direct, zonder daar heel lang over na  te denken, hun aanmeldformulier in. Wel had ik daarbij de gedachte dat ik dit werk zowel vanuit Nederland als vanuit Spanje zou kunnen doen. Een kwartier later werd ik gebeld.

Gisteren had ik telefonisch een soort van ‘intake-gesprek’ met een andere vrijwilliger van de Stichting Gezondheid Nederland. Vandaag zullen door mij te corrigeren en redigeren stukjes me worden toegestuurd per mail. Ik ben volledig vrij elk stukje te herschrijven op mijn manier en mag er desnoods informatie aan toevoegen, die ik zou kunnen opzoeken via google. De meeste stukjes zijn minstens 6 jaar oud en ze zijn geschreven door mensen die nu volledig uit beeld zijn. Mogelijk is de informatie dan ook niet meer altijd up to date.

Het doel dat de stichting nastreeft: ‘een gezonde leefwijze bevorderen en daarvoor tips en informatie geven’ (in mijn eigen woorden hier weergegeven) spreekt mij voldoende aan om me ervoor in te zetten. Ik ga kijken of ik het echt leuk vind om te doen…..

Ik heb nog geen mail van de stichting ontvangen.

Zo fijn om samen te zijn….

Het was zo fijn en gezellig gisteren. Ik maakte nog wat fotootjes en filmpjes, maar zag net dat die echt niet de lading van de gezelligheid en warmte weerspiegelden die wij ervoeren. Dus ik ga er waarschijnlijk geen filmpje van maken. Het leven draait om warmte en nabijheid met medemensen en desnoods dieren. Alleen zijn we maar alleen. We zijn roedeldieren en dus is het fijn om af en toe samen te zijn..

Mijn jongste dochter is vandaag jarig, net als haar tweelingbroer. Gisteren vierden we dat heel simpel met ons kleine groepje. De bijna jarige zat hem een beetje te knijpen vanwege een laatste sollicitatie-onderdeel dat ze vandaag moest afleggen, een assessment. Ze is al geschikt bevonden voor de functie van unit-manager, maar het gaat erom wie er het beste zal passen in deze functie met deze units. Ze ligt neus aan neus met een andere kandidaat. Dus het is heel spannend. Deze week zal ze het horen. Ik ben zo trots op mijn bikkeltjes, die met relatief weinig studie nu zoveel presteren. Kwaliteiten worden opgemerkt!

Maar dat is voor mij niet alleen belangrijk, hoewel ik natuurlijk apen-trots ben. Voor mij is het karakter van mijn koters nummer 1 en dat zit bij alle vier goed. Ik ben zo blij met deze burgers!

Genoeg gezever over mijn kids. Mijn stiefvader placht over ‘ouderlijke trots’ te zeggen: ‘Een ieder denkt zijn uil een valk te zijn’. Dat¬†was voor hem kennelijk afkeurenswaardig. Welnu, een valk of een uil zijn mij allebei even lief. Ik heb mijn koters lief.

Vandaag heb ik weinig gedaan. Ben de deur niet uit geweest en de dag is omgevlogen. Ik heb een minischilderijtje van 15 bij 15 voor een serie van vier, die in de tuin moet komen te hangen aan een saaie schutting achter te lounchebank.

Ik ben zelf niet laaiend maar het is wat het is:

DSC03946-001

Update heup

Vandaag moest ik voor de nacontrole van mijn heupoperatie in Spanje naar de chirurg hier in het Leyenburg. Gelukkig was ik de afspraak niet vergeten en had ik bovendien mijn wekker gezet.

Dankzij het effici√ęnte scansysteem¬†dat ze daar¬† tegenwoordig hebben kwam ik zonder in rijen te hoeven staan soepeltjes via de r√∂ntgen bij de chirurg. In nog geen half uur was de dubbele afspraak gepiept.

De chirurg had goed nieuws: de breuk is goed genezen en de schroeven hoeven er niet uit, maar kunnen er ‘eeuwig’ in blijven zitten. Ik zag direct een beeld voor me van mijn botjes over een¬†een paar honderd¬†jaar met de schroeven er nog in.

Ook ik had goed nieuws voor haar. Ik kan weer lopen en fietsen. Rennen gaat nog niet lekker en bij het ‘trap op’ lopen heb ik nog graag wat steun. Maar dit vind ik zelf al helemaal geweldig. Ze keek nog even hoe ik liep en vond dat heel normaal. Iemand die niet weet dat ik mijn heup gebroken heb zou volgens haar niets opmerken.

‘Dan ga ik maar weer,’ zei ik opgelucht en liep vervolgens de zon weer in een stapte op mijn fiets. Ik neem me voor om heel voorzichtig te zijn voortaan om operaties in de toekomst zoveel mogelijk te vermijden. Pffffffff………..

Vakantieweer in Nederland

Terwijl Ahmad zit te puffen van de hitte in Alhaurin, waar hij een weekje verblijft met zijn kinderen, heb ik hier (bij n√©t zulk mooi weer als daar, maar dan wat koeler) geen tijd gehad om hem te missen. Nou ja, dat is niet helemaal waar…… Het is raar om hier alleen te slapen en te eten, maar verder heb ik tot op heden voldoende afleiding gehad.

Toen ik zondag mijn was aan het ophangen was, hoorde ik ineens via de open ramen een bekende stem. De warme basstem van mijn jongste zoon herken ik gemakkelijk. Ik geloofde mijn oren niet. Wat zou hij op¬†een zondagochtend om 10 uur onaangekondigd moeten doen rond mijn huis?¬† Ik keek vanaf de bovenverdieping naar buiten en zag No√ęlle madeliefjes plukken in het gras voor mijn huis. En een eindje verderop stond mijn jongste zoon te praten met de buurman.

Ze kwamen mij ophalen om naar een binnenwatertje in Drimmelen te gaan. Daar is een leuk zoetwaterstrand, waar ook zijn zus en haar gezin heen zouden gaan. Ze kwamen mij ophalen om ook mee  te gaan. Wat lief! En wat een leuke verrassing.

Het strandje bleek een echte ‘jongeren-verzamelplek’ te zijn met muziek.¬†Er waren ook veel jonge gezinnen met kleine kinderen. Ik voelde me wat onwennig als bijna 70-jarige in een bikini tussen al die jonge lijven, maar mijn kinderen zeiden dat ik niet zo raar moest doen en dat ik er voor mijn leeftijd goed uit zag. Ik ging dus lekker een paar keer zwemmen in dat natuurwater en vond dat heerlijk. Het brengt me op een idee om af en toe een zwembad te gaan bezoeken…..Ik houd van zwemmen!

Gisteren hadden mijn jongste zoon en¬†mijn andere dochter vrij genomen. Dus wilden ze weer van zon en water genieten. Het werd het strand van Monster. Mijn jongste zoon sjouwde daar dapper als en pakezel met rugzak met vier ligbedden en daarna een windscherm over dat enorme strand. Het halen van de bedden is selfservice. Je moet er flink voor betalen met daarop nog een borg, die je pas terugkrijgt als je de bedden weer terugbrengt. Het was een leuke dag, maar niet zo fijn als het dagje ervoor. In de zee kan je niet echt zwemmen en door het gebrek aan schaduw voelden we ons tegen een uur of 15.30 nogal geroosterd. Vandaag dus geen zon voor mij. Ik zit hier lekker in mijn koele huis. Vandaag heb ik mijn kinderen uitgenodigd om te komen eten. Langzaamaan maak ik het eten klaar. Gerecht voor gerecht. Ik wil dat vaker doen in de tijd dat ik hier ben. Eten moeten mijn kinderen toch en door de week wil ik wekelijks een dag inplannen¬†waarop wie dat wil kan aanschuiven bij mij aan tafel na het werk. Nadeel is wel dat mijn kinderen nu allemaal buiten Den Haag wonen en dat het kan betekenen dat ze in de file moeten staan om hier te komen. Maar het voordeel is dat ze elkaar dan weer even zien en kunnen bijpraten…….En oma vindt het zelf ook heerlijk om haar (klein)kinderen te zien!

Uitstapje

Omdat mijn lief 4 juli 70 wordt en ik niet bij zijn verjaardag zal zijn, besloot ik hem voor zijn vertrek naar Spanje te verrassen met een minitrip naar een gedeelte van ons mooie Nederland. Hij mocht zich heerlijk door mij laten rijden naar een zowel voor hem als voor mij onbekende bestemming. Hij houdt van geschiedenis en daarom kwam onmiddellijk het idee in me op om de hunebedden in Drenthe op te zoeken. Daar leerden we vroeger over in de geschiedenisles, maar wat het nu precies zijn en hoe ze er uitzien, dat wilde ik ook graag weten. Hunebedden in Nederland

Toen ik zocht naar een hotel in de omgeving kwam ik al surfend op internet bij een bed & breakfast terecht. Eigenlijk een heel goed idee. Zo een B & B is veel kleinschaliger en gezelliger dan een hotel. Deze B & B had bovendien een eigen ingang en we konden het ontbijt zelf samenstellen met etenswaren die zij voor ons zouden klaarleggen in de ijskast. Hoe vrij wil je het hebben!

Het was schitterend weer en in Borger kwamen we, dankzij de aanwijzing van een inwoner, gemakkelijk terecht in het hunebedden centrum. Dat is een schitterend museum. Heel mooi aangelegd met veel te bezichtigen voorwerpen en voorbeelden van hoe de dorpen en huisjes eruit zagen van die dappere mensen die 3500 jaar voor christus (!) op die plek hun bestaan hadden. Het was indrukwekkend. Ik vond de beelden die gemaakt waren van een groep mensen uit die tijd heel mooi gemaakt, met uitdrukking op hun gezichten en alles. Buiten rond te lopen tussen de replica’s van de huizen¬†te midden van de veldbloemen in het veen gaf ons een bijna paradijselijk gevoel. Wat hadden die mensen het goed voor elkaar in die behuizing van klei met rieten dak! De woningen deden me terugdenken aan mijn tijd in Pakistan, doen ik eigenlijk niet meer terug wilde naar het geciviliseerde westen met al zijn beton en overbodige spullen. Hoe ze die zware stenen versjouwden en daar graven van maakten is een godswonder van vernuft en kracht. In een animatiefilm kon je zien hoe de stenen terecht zijn gekomen daar in Drenthe en hoe mensen die versleepten op rollende boomstammen…..

Ahmad vond het ook prachtig en voldaan gingen we naar de B & B 20 km verderop in Vledderveen (Groningen).

De volgende dag besloot ik via binnenweggetjes te rijden naar Staphorst, ook een historisch plaatsje. Ook daar bezochten we een museum. Vriendelijke mensen ook daar, maar het museum was even sober als de vroegere inwoners van dit bijbelse dorp in hoe een en ander werd gepresenteerd. Dit keer geen mooi gemaakte beelden, maar etalagepoppen met de klederdracht van vroeger, die nu nog wordt gedragen door 600 inwoners van Staphorst. Ik mocht een foto maken van een lieve dame in klederdracht die in het museum werkzaam was. Je kon in dat museum een kijkje nemen in een boerderij. Hoe het er daar ongeveer een eeuw geleden en langer terug uit zag. Wat op mijn indruk maakte is dat de bedstedes heel kort waren. Geen probleem voor kleine kinderen, maar ook de volwassenen sliepen in zo een korte bedstee, half zittend met veel kussens in de rug. Het verhaal ging dat liggend slapen niet gezond zou zijn, omdat het bloed dan naar je hoofd zou stijgen. Stel je voor!

Na het korte museumbezoek gingen we verder. We wilden eigenlijk vers geperst sap drinken op een terras maar er was geen terras te bekennen. Wel konden we in de plaatselijke supermarkt twee halve liters verse sinaasappelsap kopen. We zagen een paar vrouwen in klederdracht tussen de andere dames met korte broeken en zomerjurkjes. ‘Wat is het verschil met deze bijbelbelt-mensen en veel moslims,’ verzucht Ahmad. ‘Niets,’ zeg ik. ‘Overal waar mensen zich vasthouden aan strenge kledingvoorschriften¬†en andere vrijheid beperkende regels¬†heeft de pastoor, dominee, imam, pandit of rabbi zijn vingertje opgeheven en de mensen bang gemaakt voor hel en verdoemenis.’

Na Staphorst gingen we nog even wat zon en wind vangen op strand Horst. Dat is een tegenvallende zwemgelegenheid met zand als van een bouwput en met stinkend water. We bleven daarom aan de kant en meden het water. Het was wel lekker vanaf onze stoeltjes naar de bootjes en waterski√ęrs te kijken. Toen we dachten dat de files inmiddels voorbij waren gingen we naar huis. Bij thuiskomst beseften we hoe goed we het hadden, zoal wel vaker na een reis :-) .

Hallo dan weer!

Daar ben ik weer, helemaal alleen in deze vijfkamerwoning. Kinderen al ruim uitgevlogen en nu heb ik vanmorgen ook mijn schatje naar Schiphol gebracht. Volgende week mag ik hem daar weer ophalen. Hij gaat een weekje naar Spanje, naar zijn stekje daar, om  zijn verjaardag te vieren met zijn kinderen.Het zal voor hem heerlijk zijn om na zoveel jaren al zijn drie kinderen bij elkaar te zien.

Intussen ben ik in mijn eentje hier. Dat is even wennen als je al bijna 10 jaar 24/7 samen bent, maar het valt me echt mee. Ik leef gewoon verder in hetzelfde ritme als dat we dat gewend waren met zijn twee√ęn te doen. En nu gebruik ik de lezer van dit weblog als praatpaal.

Ik ga niet meer zulke idiote stukjes schrijven over vriendschap en of die al dan niet zou bestaan. Ik heb het vermaledijde stukkie verwijderd! Weet ik veel! Ik houd van veel mensen, maar ben ook zeer graag alleen.

‘Vroegah’ verbaasden mijn cli√ęnten (of klanten?) zich erover dat ik werkelijk in hen ge√Įnteresseerd was en echt alle zeilen bijzette om hun leven voor hen overzichtelijker en vooral aangenamer te maken. Zij waren dat niet gewend bij reguliere hulpverleners, aan wie¬†ze alles 10 keer moesten uitleggen en die meer op hun horloge keken dan dat ze werkelijk luisterden naar hun verhaal (volgens die klanten zelf). Voor mij was het de normaalste zaak van de wereld dat ik ‘unconditional positive regard’ voelde voor elke klant en deze accepteerde en respecteerde zoals die was. Vanwege mijn werk, dat inhield dat ik veel bezig was met mensen, was ik blij na afloop van dat werk wat tijd voor mezelf te hebben. Ik denk dat het voor elk mens fijn is om tijd te hebben voor reflectie en om even tot zichzelf te komen.

Ik merk dat hoe ouder ik word, hoe minder ‘input’ ik nodig heb. Kon ik bijvoorbeeld toen ik jong was mijn schoolwerk maken met muziek, nu vind ik het moeilijker twee dingen tegelijk te doen of te horen. Ik concentreer me liever op 1 dingetje tegelijk en heb na een contact of na iets wat ik gedaan heb meer tijd nodig om daarvan te herstellen en tot mezelf te komen. ‘Cosas de viejez’. (ouderdomsverschijnselen ūüėČ )

Ik ben nu dichtbij de 70 jaar en zie dat ineens ook aan mijn gerimpelde kop. Ik word een dagje ouder en doe een stapje terug. Rustig aan, oma, dan breekt het lijntje niet!

Kleinzoon morgen jarig

Een van mijn kleinzonen gaat morgen zijn verjaardag vieren. Hij wordt alweer 13 jaar! Het is de wielrenner die laatst even bij zijn oma langs kwam op de fiets. Hij wil als cadeau graag centjes om nog wat benodigdheden te kunnen kopen bij zijn racefiets, zodat hij deze spullen niet van zijn mamma hoeft te lenen. Dus geld zal het verjaarscadeau worden en natuurlijk een tekening van zijn oma naar de hand van een ‘coole’ selfie die hij laatst maakte op school.

hij stuurde deze selfie naar de familiegroepsapp met als ondertiteling de  woorden: 'ik ga heel snel door de lesuren'.

hij stuurde¬†een selfie naar de familiegroepsapp met als ondertiteling de woorden: ‘ik ga heel snel door de lesuren’. Die moest oma wel ff natekenen. Ons fotomodel :-)

Eid 2018

Omdat we niet gevast hebben dit jaar voelde de eid (het suikerfeest) een beetje anders dan andere jaren. Maar zoals voorgenomen bezochten we wel de graven van wijlen mijn lieve zoontje Imran, mijn lieve broer Hans en mijn moeder.

Het graf van Imran lag er uitgedroogd bij. De planten die we er vorig jaar¬†op zijn grafje hadden gezet waren op √©√©n na dood. Ahmad plantte de twee dahlia’s die we hadden gekocht dit keer zonder pot met wat verse tuinaarde, in de hoop dat deze het langer zullen volhouden. Omdat het gebruikelijk is om op eid graven te bezoeken, kwamen wij ook andere moslims tegen. Ze keken ons verschrikt aan, alsof ze twee duivels zagen. Er kon geen groet af, noch een salam en zeker geen ‘eid mubarik’. Waarschijnlijk verdiende ik dat niet vanwege mijn ‘ongesluierdheid’. We haastten ons weer naar de uitgang, onderweg vriendelijk gegroet door niet moslims op het niet islamitische gedeelte van de begraafplaats.

Daarna ging het in turbovaart richting Hengelo (Gelderland), waar we de graven van mijn broer en moeder gingen bezoeken. Normaal gesproken weet ik de weg, zowel naar Utrecht als naar het dorp, waar mijn ouders hun laatste 30 jaar doorbrachten, feilloos te vinden, maar dit keer nam ik, dankzij de futuristische navigatie in mijn nieuwe waggie met de vele opties, juiste de verkeerde afslag. Gelukkig was dit niet echt een ramp, want via een route binnendoor, die mooier was dan de route die wij normaal gesproken rijden via de hoofdwegen, bereikten we toch onze bestemming. Wat is Gelderland mooi!

Tot onze schrik zagen we dat de graven van mijn broer en moeder (en vooral die van mijn moeder) zwaar overwoekerd waren met groene planten zonder bloemen. Het was echt geen gezicht. Een (door welke ‘zool’?) geplante conifeer en een uit zijn kluiten gegroeide buxushaag ontnam elk zicht op mijn moeders grafsteen. Helaas hadden we geen snoeischaar bij ons. We zullen voor vertrek naar Spanje nog eens moeten gaan om de conifeer uit de grond de rukken. (Wie haalt het in zijn hoofd om een conifeer op mijn moeders graf te zetten???) en de buxus bij de snoeien. (Wat doet buxus op een graf???) De bloeiende plantje die we hadden meegebracht vielen helemaal in het niet tussen alle reuzenbossages op de graven. Jammer!

Om files te vermijden op de terugweg, bleven we nog wat rondhangen in Laag Keppel, waar we een mooie wandeling maakten langs het water in een broeierige hitte…..

Lang niet gesproken….

Maar misschien is dat ook wel eens goed. ‘Zwijg of zeg iets beters dan zwijgen’, zei mijn stiefpa. Mogelijk om wijs over te komen op ons kinderen, die toch al niet het idee hadden dat we ooit gehoord werden. Mijn broer nam dit advies beter ter harte dan ik. Hij zei nooit veel thuis. ‘Dan hoef ik ook niets te verantwoorden,’ was zijn verklaring hiervoor. Ik hield me er minder aan en dat kwam me¬†meestal duur te staan. Ik werd vaak genoeg ‘afgerekend’ op wat ik durfde uit te kramen.

Desondanks ben ik een kletskous gebleven. Maar de laatste tijd had ik niet veel te melden in dit weblog. Ahmad en ik zijn sinds onze aankomst in Nederland bezig geweest als kleine baasjes. Huis tuin en keukendingen. Voor onszelf interessant, maar niet voor de lezer van dit weblog.

En morgen is het eid (suikerfeest), een feest waarover overigens nergens iets in de Koran staat dat dit gevierd zou moeten worden. Het is een cultureel gebruik om dat wel te doen. Voor ons zal het een gewone dag zijn als andere. Ik heb me wel voorgenomen om morgen de graven op te gaan zoeken van mijn overleden zoontje en mijn broer en moeder, zoals ik dat jaren gewend ben. Ook een cultureel gebruik, net als het doen van een gift aan het einde van de ramadan.

Verder moet ik bekennen dat wij dit jaar niet gevast hebben. We hebben het geprobeerd. Ik ben gewend, in alle jaren dat ik gevast heb, dat het weleens kan voorkomen dat je op één of meerdere dagen dat je aan het vasten bent hoofdpijn kan hebben. Meestal gaat dat vrij snel over na het moment dat je je vasten hebt mogen breken. Dit verliep bij mij dit jaar anders. De eerste beste dag dat ik vastte had ik zo een knallende hoofdpijn dat ik er misselijk en beroerd van werd. Na het vasten breken ging ik me niet snel beter voelen, zoals andere jaren. Ik bleef de hoofdpijn en de griepachtige verschijnselen houden. Toen ik de volgende ochtend voor de dageraad nog steeds de bonkende hoofdpijn voelde en het totale gevoel van ziek zijn, heb ik besloten dit jaar niet te vasten. Volgend jaar is er weer een kans.

Ik ben blij dat ik, doordat ik dit jaar niet vastte, heel veel dingen heb kunnen doen, waarvoor ik anders waarschijnlijk niet de energie gehad zou hebben. Ik dank Allah voor alle zegen die ik elke dag heb mogen ontvangen. Dat ik goed heb kunnen trainen voor mijn revalidatie en weer goed kan lopen en fietsen. Rennen lukt nog niet, maar dat hoeft ook niet. Ik heb geen haast….