Update

De laatste tijd kreeg ik telkens een mededeling van mijn Norton beveiliging dat mijn site niet beveiligd was en dat ik moest uitkijken om geen gevoelige info zoals kredietkaartnummers hier te delen. Ik kon kiezen of ik verder wilde gaan naar de site of deze rennend wilde verlaten. Ik koos steeds voor blijven en in de site te gaan. Maar telkens werd deze waarschuwing herhaald, wanneer ik een foto wilde uploaden of iets dergelijks. Heel irritant en ook een beetje alarmerend.

Ik gebruik al een tijd een verouderde versie van wordpress en durf nooit te updaten, omdat ik dan ook een backup moet maken van mijn bestanden (voor de zekerheid). Dat laatste vind ik lastig, want dat doet mijn ‘professor’ altijd.

Maar het probleem begon steeds dringender te worden, vooral omdat ik ook via mijn email twee keer een waarschuwing kreeg dat het tijd was om te updaten. Dus ik apte naar de liefde van mijn leven of hij een backup voor me wilde maken daar in het verre Spanje (drie keer hoera voor internet dat alle afstanden doet verdwijnen!). En dat deed hij, hoor.

En toen kon ik updaten. Voor zover ik kan merken was een backup niet nodig, omdat alles er nog is. Maar als ik in mijn dashboard ga en een nieuw artikeltje wil schrijven, zie ik dat het vertrouwde venster waarin ik mmijn blogjes schreef helemaal veranderd is! Ik zie een ander lettertype verschijnen op mijn scherm, waar ik niet blij mee ben. En er is geen mogelijkheid dat te veranderen. Nou ja, ik doe het ermee. Ik ben in ieder geval van de irritante waarschuwingen van Norton af.

Even spieken hoe mijn artikeltje verschijnt, na publicatie…..

Beetje stil

De laatste tijd schrijf ik minder in dit weblog. Ik zag mijn weblog voorheen als een soort ‘lief dagboek’. In gedachten schreef ik mijn stukjes voor een kleine vaste kern van lezers, gek genoeg bijna allemaal mensen die ik vroeger heb gekend via school, studie, reizen of werk. Het was alsof ik met vrienden praatte. Ik was vrij open in alles wat ik over mijzelf en mijn omgeving vertelde.

Maar de laatste tijd ben ik een beetje anders naar de wereld gaan kijken. Ik weet dat er naast mijn vertrouwde clubje lezers (van wie ik overigens niet eens weet hoe trouw of ontrouw ze mijn verhaaltjes bijhouden) ook vreemdelingen zijn, die per ongeluk in een stukje van mij terecht komen als ze een bepaalde zoekterm invoeren in Google of iets dergelijks. Mensen die ik helemaal niet ken en die toch precies vernemen hoe ik voel, denk en naar de wereld kijk. Is het wel zo verstandig om je zielenroerselen te delen met wildvreemden, vraag ik me dan af. Wat heb ik eraan en wat hebben die mensen daaraan?

En dan moet ik weer terugdenken aan mijn vrij stille broer, die zijn zwijgzaamheid verklaarde met: ‘Ik zeg maar niets, dan heb ik ook niets te verantwoorden’. Misschien wel een heel verstandige houding. Zeker is dat hij daardoor veel minder klappen hoefde te incasseren dan ik, die het hart op de tong droeg.

Soms zoek ik zomaar mensen op in Google, die ik kan van vroeger of nu. Dan verbaast het me dat sommigen erin slagen volkomen onvindbaar te zijn op internet. Ze beschermen dus duidelijk hun privé. Dat vind ik heel bewonderenswaardig. Het is mij in ieder geval niet gelukt. Alles wat je ‘laat vallen’ op internet, ook je reacties op bijvoorbeeld publicaties van anderen, je afbeeldingen en noem maar op. Er is van alles over de meeste mensen te vinden. Dus dat mensen wat dat betreft buiten schot blijven, die zie je maar weinig.

Ik zal ermee moeten leven dat dingen van mij op het internet blijven hangen. Ook wat ik geschreven heb in dit weblog blijft te vinden op internet, zolang ik de provider blijf betalen voor mijn domein. Ik laat dat zo, omdat ik niets heb geschreven of laten zien waar ik niet achter sta, al moet je sommige dingen ook relatief zien en in de tijd plaatsen waarin ze geschreven zijn. De mens verandert voortdurend en leert elke dag bij.

Maar ik heb de laatste tijd minder behoefte over mijn persoonlijk leven te vertellen. Ik schilder veel liever. Heb in de afgelopen 4 maanden dat ik hier was vijf schilderijen gemaakt. Als ik in dit tempo blijf produceren, dan zal ik toch in de toekomst moeten gaan zoeken naar een afzetgebied. Want ik vind het niet leuk om mijn schilderijen in een hoek te laten verstoffen. Voor mijn part deel ik ze gratis uit.

Mijn volgende schilderij ga ik in Spanje schilderen op een groot canvas. Ik ga dat doen kijkend naar deze foto.

Ik vermaak me wel

Ik wist wel dat ik het kon. Me vermaken in mijn eentje. Ik zoek de mensen op die ik graag om me heen heb en die mij energie geven. En verder ben ik lekker alleen bezig. Soms met wat nuttigs zoals koken of een schildersezel van Hornbach in elkaar zetten (want als de man er niet is, dan blijkt deze vrouw ook wel te kunnen sleutelen). En soms met lummelen, zoals kijken naar Vis a Vis op Netflix, een serie over pittige Spaanse vrouwen in een gevangenis.

Ik kijk al meer dan 26 jaar tegen dit schilderij aan:

Het hangt al die jaren boven de bank. Het is een reproductie van een Palestijnse vluchtelinge met haar kind. Het schilderij ontroerde me en deed me qua gevoel een beetje aan mezelf denken. Ik, allenig met mijn kind(eren). Er gaat wat triestigs vanuit, maar hoopvol is het ook. De vrouw staat op een heuvel en heeft een goed overzicht over de wereld om haar heen….

Ik kreeg het schilderij gratis, toen ik twee andere (echte) schilderijen kocht in een tweedehands winkel. Dat was toen ik uit het opvanghuis kwam en wat geld had gekregen om mijn pas toegewezen woning in te richten. Ik kocht er als eerste de schilderijen van. Had verder nog niets om in mijn huis te zetten. Toen wist ik nog niet dat ik zoveel hield van schilderijen dat ik later ook zelf het verfkwastje ter hand zou nemen. De schilderijen die ik toen kocht zijn inmiddels al lang geleden bij het grof vuil terecht gekomen, maar de reproductie heb ik altijd bewaard en ik kijk er dus al jaren naar.

Nu kreeg ik vorige week ineens een idee! Om dit schilderij te gaan vervangen door een ander. Ik ga de reproductie niet weggooien. Maar ik ga deze ergens anders hangen op een minder prominente plaats in mijn huis. Er voor in de plaats wil ik nu een ander schilderij dat meer mijn gevoel van dit moment weergeeft. Dat schilderij ben ik zelf aan het maken. Nee, ik heb het plaatje niet zelf bedacht. Ik schilder het na van een fotootje dat ik tegenkwam bij een muziekvideo op YouTube.

Dit plaatje geeft beter weer hoe de wereld er nu voor mij uitziet. De opvoeding van mijn koters is achter de rug. Ik ben vrij en ik kan dansen tegen de ondergaande zon, die de herfst van mijn leven symboliseert. Ik zeg niet dat ik zo mooi ben en zo een mooi pak aan heb, hoor. Maar ik voel me zo. En het is heerlijk om dat te schilderen. Nee, hij is nog niet af….Ik zie de foutjes…..

Sociaal contact

Ik heb gemerkt dat ik heel graag alleen ben. Dat wist ik al lang, omdat ik mijn hele leven de behoefte heb gehad me regelmatig terug te trekken van contacten met anderen. Ik dacht eigenlijk dat het voor mij heel moeilijk zou zijn om mijn leven 24/7 met iemand te delen. Maar ik heb gemerkt dat dit met Ahmad geen enkel probleem is. Wij zijn dan wel samen, maar doen gelukkig niet alles samen. Ook al wonen we in één huis, ik heb me door hem nooit gehinderd gevoeld om helemaal mezelf te zijn en mijn eigen ding te doen en mijn eigen gedachten te behouden (NB Dat is in eerdere relaties weleens mis gegaan). Maar nu hij er dus een tijd niet is, merk ik dat ik het alleen wonen ook heel erg kan waarderen.

Ik weet daarbij wel dat ik moet oppassen geen kluizenaarsbestaan te gaan leiden. Ik moet er op zijn minst elke dag op uit, mijn kans om anderen te ontmoeten. Zodat het alleen zijn en het zijn met anderen in evenwicht blijft. En daarvoor hoef ik niet speciaal alleen vrienden (wat zijn dat?), kennissen en familie op te zoeken. Voor mij is de hele wereld een familie, denk ik wel eens. En mensen schijnen dat bij mij ook te voelen. Ik hoef maar in de tram of bus te gaan zitten of te wachten bij een bushokje, of mensen beginnen spontaan een praatje met me. Of ik krijg een glimlach.

Zo had ik gisteren op weg en terug naar de stad voor een paar inkopen verschillende gesprekken met mensen van diverse afkomst. En het gekke is dat ik we niet alleen over het weer praten, maar dat sommigen met mij heel vertrouwelijke info over hun leven delen. Misschien omdat zij aanvoelen dat ik hun verhalen oprecht interessant vind. En zo krijg ik veel te horen en heb ik een aangenaam gevoel gehad van het even verbonden te zijn met een ander. Dat zijn voor mij mooie ervaringen.

En daarna ben ik blij dat ik weer thuis ben om over één en ander na te denken en mijn eigen gangetje te gaan. Lekker alleen met mezelf…

‘Man bijt hond’-gedrag

Mijn buurt verandert snel van samenstelling. Maar gelukkig zijn er nog mensen die niet verhuisd zijn of overleden en die hier dus nog steeds wonen. Zoals de oma van een vroegere klasgenoot van mijn oudste zoon. Mijn keukenraam kijkt nog steeds uit op haar balkonnetje. De dame is inmiddels meer dan 80 jaar en loopt niet meer zo gemakkelijk. ‘Is een stok of rollator dan niets voor jou?’ vraag ik haar. Maar nee, dat is een oplossing die zij absoluut niet ziet zitten. Soms kom ik haar tegen en dan maken we een praatje, dat kan uitlopen in een gesprek van wel meer dan een half uur.

‘Je moet beslist koffie bij me komen drinken,’ zegt ze steevast. Zonder dat zij daarvoor dan een echte afspraak maakt. ‘Maar ik kan toch niet zomaar aanbellen bij je?’ zeg ik dan. Jawel, dat kan wel en dat kan altijd. Ik heb haar beloofd dat ik het een keer zal doen en dat kan het best binnenkort gebeuren. Nu de man van huis is en ik mijn koffie anders toch zonder hem drink.

Dus ergens in de volgende week zal ik ineens voor haar deur staan, op een tijd die in Nederland wordt gezien als ‘koffietijd’. Met de vraag of zij haar koffie al gehad heeft, net als in ‘man bijt hond’.

Ach ja, als je zelf alleen bent, denk je meer aan de mensen om je heen die dat ook zijn. Hoe lang heeft deze lieve dame nog te leven? Niemand weet dat. Dus ik ga haar opzoeken om elkaar even een blik in ons leven te gunnen. Hoe mooi is dat.

Briefje van mijn vader

Zoekend naar foto’s in mijn bestanden vond ik deze door mijn vader geschreven brief met een verjaardagswens voor mij. Het deed mij zo goed deze warme woorden te lezen. Ook al kwamen ze heel laat in ons leven. Het was niet lang voor zijn overlijden. Het stemt me gelukkig en tevens triest, omdat ik me bedenk dat ik hem al vanaf 1993 regelmatig opzocht in Heerlen. Dat is zoveel jaren en in al die jaren zei hij me geen bloedband te ervaren met mij, omdat die volgens hem niet belangrijk was in vergelijking met gedeelde ervaringen. Pas aan het einde van zijn leven kwam hij er, na het zien van videofilmpjes van mij, achter dat ik vier kinderen had. Hij heeft daar al die jaren niet voor open gestaan. Tijdens de halfjaarlijkse bezoeken aan hem heb ik al die jaren nooit de kans gekregen over mijzelf te vertellen. Ik prijs me gelukkig dat ik afscheid van hem heb mogen nemen vlak voor zijn dood, samen met zijn kleinzoon, en dat hij pas toen echt goed naar ons keek. Eind goed al goed. Al had ik graag eerder die band met mijn vader gehad.

Iets dergelijks overkwam mij ook met mijn moeder. Pas voor haar dood kreeg ik een goede band met haar. Zij en ik hebben een heel mooi afscheid gehad. Echt liefdevol contact met mijn beide ouders kreeg ik op het einde van hun levens. Maar dat maakt dat ik ze alsnog nooit zal vergeten en met een warm hart terugdenk aan die laatste momenten met hun.

Home alone

Dat ben ik sinds gisteren. Mijn grootste zorg was of ik wel op tijd zou blijven eten, nu Ahmad er even niet is om mij aan de tijden van de maaltijden te herinneren. Maar tot nu toe lukt het me aardig om het ritme van eten en drinken aan te houden. Mijn maag begint ook braaf te knorren op de Spaanse etenstijden. Ik heb nu nog een kwartiertje, dan is het weer tijd voor de thee, het 18 uurtje.

Het is stil in huis en gek genoeg heb ik de afgelopen dagen nog niet tegen mezelf gesproken, wat ik normaal gauw geneigd ben te doen.

Ik vermaak me wel in mijn eentje. Mis natuurlijk wel het gezelschap van de man die ik normaal gesproken 24/7 naast me heb. Maar het is slechts voor drie weken. Ik leef in gedachten mee met de mensen die hun partner echt verliezen en weten dat dit voor de rest van hun leven zo zal zijn. Dat is natuurlijk hele andere koek.

Mijn zoon bood me aan bij hem en zijn lieve vriendin te komen logeren. Ik ben gek op ze. Zij woonden een tijd in mijn huis en dat was een heerlijke tijd, die onze band alleen maar heeft versterkt. Maar het gaat me te ver daar nu te gaan logeren. Ik wil ze dat niet aandoen, een oma op zolder. Nee, laat mij maar in mijn eigen kingsize bedje slapen en mijn dingetje hier doen. Ik wil ze wel vaak gaan opzoeken, de lieverds.

Dus deze lonesome hobo gaat er in haar eentje wat van maken in het Haagse. Twee van mijn kinderen vergeet ik daarbij even. Kennen jullie dat programma van ‘het diner’ van de EO? Die man zou bij mij langs kunnen komen voor een verzoening met twee van mijn koters die ik niet meer zie of spreek. Zou ik plaats nemen in die limousine? Nee. Ik ben niet koppig en ik ben mijn hele leven erg vergevingsgezind geweest. Maar er zijn bepaalde grenzen die niet overtreden mogen worden. Mijn werk als opvoeder is al lang afgelopen. Sommige dingen die ik mijn kinderen heb willen bijbrengen beklijven. Maar helaas heb ik niet kunnen voorkomen dat ook in mijn gezin enkele van mijn kinderen bepaalde dingen uit het oog verloren hebben. Ik hoop voor de personen die het betreft dat dit tijdelijk is en dat zij hun vergissing gaan inzien. Anders zien ze mij niet terug. Dat is heftig om te zeggen voor een persoon als ik. Moge Allah hen genadig zijn.

Les nemen of niet

Laatst zei iemand mij dat hij vond dat ik talent had voor schilderen en tekenen, maar dat ik les moest nemen om snel ‘heel goed’ te worden.

Zelf heb ik mijn twijfels over het bijzondere van mijn kunnen. Voor alsnog heb ik alleen maar foto’s nagetekend en geschilderd. Niet onverdienstelijk misschien. Ik probeer altijd een gevoel te leggen in de expressie van de persoon die ik afbeeld en in schilderen of tekenen heb ik een enorm plezier, zoals ik hier in dit weblog al een paar keer heb gezegd. Ik ben nooit een bijzonder tekentalent geweest op school en niemand zei mij ooit dat ik een type was voor de kunstacademie. Dansen vond ik ook leuk, maar nooit kreeg ik de raad om naar een balletacademie te gaan. Ik heb veel kunsten en ambachten beoefend voor mijn plezier, toen ik daarvoor nog tijd had. Daarna volgde een lange periode van kinderen grootbrengen in zwaar weer en in die tijd had ik geen tijd voor enig gefröbel, naast het vervaardigen van kleding voor mijn kids, het naaien van gordijnen, het breien van truien en het repareren van gaten in broeken.

En nu heb ik tijd zat. In de ochtend train ik vrijwel dagelijks op de hometrainer, onderwijl kijkend naar Netflix op mijn telefoon. Daarnaast heb ik ook dagelijks een groot plezier in schilderen. Ik kan per dag zeker wel in totaal 4 uur staand doorbrengen voor mijn canvas. In steeds grotere regelmaat fiets ik naar de Action voor een nieuw canvas, omdat er weer een schilderij af is.

Degene die mij aanried om schilderles te nemen vond dat ik nog sneller moest gaan schilderen. Want…..ik ben al oud en de tijd die mij rest zou te beperkt zijn om mijn leerproces te voltooien.

Maar, denk ik dan, waarvoor die haast? Mijn leerschool is het bezig zijn met elk schilderij. En telkens leer ik al doende iets bij. Wat wil ik nog meer. Op You Tube zijn veel instructievideo’s over schilderen te zien. Soms zie je mensen bezig in versneld tempo, zoals Vologov, heel fascinerend maar het is moeilijk om daarvan veel te leren. Maar er zijn ook schilders die stap voor stap laten zien en uitleggen hoe zij een doek opzetten van begin tot eind. Allemaal gratis.

En voor degenen die de video’s maken is het alsnog rendabel. Zij verdienen hun geld door middel van het aantal views en abonnees. Dat kan veel opleveren, meer dan een paar klasjes met een paar mensen in vivo. Een voordeel is verder dat zij enorm veel mensen bereiken op die manier.

En mijn voordeel is dat ik op die manier dingen kan afkijken van wie ik dat wil en niet hoef te kijken naar wie ik niet wil kijken. Overigens kijk ik nu al helemaal niet meer. Ik ben liever zelf bezig, ook al is het via ‘trial en error’. Maar van mijn fouten leer ik juist.

En nog iets. Ik heb last van ‘schilderschaamte’. Het liefst ben ik alleen bezig en word ik daarbij door niemand op de vingers gekeken. Ik ben bang dat ik mijn spontaniteit verlies als ik door iemand op mijn vingers word getikt. ‘Je kan het beter zo doen.’ Laat mij maar prutsen. Ik doe het echt voor mijn plezier en het proces is daarbij voor mij belangrijker dan het resultaat. Een schilderij afmaken in een paar dagen vind ik al een mooie score. Nog sneller wil ik niet gaan. Het is iedere keer weer even zoeken om een nieuw onderwerp te vinden dat mij aanspreekt.

Mijn schilderij is nu af. Op naar het volgende onderwerp.