Het weer werkt hier aardig mee….

…..om binnen te blijven. Het is al dagen grijs en regenachtig en het ziet ernaar uit dat dit nog wel enige tijd zo zal blijven.

Ik zit hier met koude vingertjes te typen. Ik heb besloten een dag vrij te nemen van het schilderen. Ik heb me een aantal dagen flink staan uitsloven met de verf en niet altijd met een bevredigend resultaat. Maar van mijn fouten leer ik.

Nu neem ik tijd om instructievideo´s te gaan bekijken van echte artiesten. Ik moet zeggen dat ik daar niet vrolijk van word, maar eerder wat moedeloos. Maar dat gebeurt als je te veel wil. Het schilderij van mijn jongste kleinkind dat ik nu aan het maken ben, is bedoeld als cadeau voor de andere opa en oma. Maar misschien is dat te hoog gegrepen.

Even wat afstand nemen dus maar. Er bestaat zeker ook zoiets als een painter´s block.

Toch nog een ´avontuur´

Ik besluit even te stofzuigen. Dat doe ik als mij viezigheidjes op de vloer beginnen op te vallen. Ik ben lekker bezig met de Bosch. Zoals gewoonlijk ga ik ook achter en onder stoelen en kasten. Al doende raak ik in de slaapkamer onder een kastje heel lichtjes de weegschaal, die zich daaronder bevindt. Dat gebeurt zo vaak. Meestal schuif ik hem met het stofzuigerbekje gewoon opzij.

Maar nu hoor ik een explosie van brekend glas! Ik kijk voorzichtig wat er gebeurt is en zie een weegschaal aan gruzelementen tevoorschijn komen. Zoveel ministukjes glas in een craquelé mozaïek. Wat mooi is dat. Het ´lichaam´ van de weegschaal hangt nog aan stukjes aan elkaar. Lijkt wel een schilderij van Dali.

Ik moet daar echt even een foto van maken:

Mooi, hè

We moeten wel aan een andere weegschaal zien te komen. We gebruiken hem altijd om te wegen of onze koffer niet te zwaar is voor het vliegtuig. Voor als we ooit weer naar Nederland mogen vliegen.

Gaat het nog wel?

Vragen sommigen mij, nu ze weten dat wij hier in Spanje in een volledige ´lockdown´ zitten. Sommigen vinden het in Nederland al saai, nu daar sommige winkels dicht zijn, evenals de horeca en bioscopen. Zij denken dat wij het wel nog moeilijker zullen hebben.

Tja, eigenlijk gaat het hier heel goed. Wij waren al gewend veel thuis te doen en dat doen we nu nog steeds. Het enige dat ontbreekt is het arm in arm wandelen. Dat mag niet. Iedereen loopt alleen op straat, met snelle pas, om even gauw noodzakelijke boodschappen te doen. De meesten hebben mondkapjes op en plastic handschoenen aan.

Mijn dagprogramma is als volgt:

Ontbijt, 10 km op hometrainer, kijkend naar Netflix. Dan verder gaan met schilderij, eventueel gecombineerd met een huishoudelijk klusje. Intussen is Ahmad bezig met zijn glas in lood.

Wij zijn zeepgebruikers. Hebben ons nog niet helemaal bekeerd tot het vloeibare zeepgebeuren in flacons. Een zeepje voor de handjes en een zeep, door Ahmad zelf gemaakt, voor mijn penselen. Zeepbakjes hebben de nare eigenschap water niet goed af te voeren, waardoor de zeep in een slijmerig plasje blijft liggen. Daarom maakte onze ´artesano´ een zeepbakje in de vorm van een soort grill. Het water valt naar beneden en wordt keurig weggevoerd door de spleetjes van onderen. Dit is een eerste ontwerp. Een tweede zeepbakje zal nog praktischer worden.

Koffiepauze en dan verder met onze hobby´s. De tijd vliegt als we daarmee bezig zijn. Om 15 uur is het etenstijd. Daarna verder met schilderen, dan wel even achter de pc, zoals vandaag. Om een uur of 17 is het theetijd en tijd voor twee spelletjes rummikub. Als ik moe geschilderd ben, maak ik palet en kwasten schoon en daarna is het tijd voor ontspanning met NL Ziet en tenslotte lezen in bed. Tussendoor appjes lezen en beantwoorden en af en toe mensen bellen.

Wat wil een mens nog meer?

Ik besef wel dat niet iedereen in zo een comfortabele positie verkeert. Dat er ten allen tijde leed is in de wereld, dichtbij en ver weg. Ik kan daar weinig aan doen. Geniet van de relatieve rust, die mijn leven nu kenmerkt.

Saai is het nieuwe heerlijk 🙂

Voorlopig laatste vakantie?

Op de valreep meegepikt. Net op tijd. Precies een week mooi weer. En juist teruggekeerd op de dag dat Portugal de grens sloot voor niet Portugezen.

Ik zag gisteren in het weerbericht op mijn telefoon dat het er nu koud en winderig is. Weeralarm code geel met een waarschuwing voor kustbeschadiging. Er zouden golven zijn van wel 4 meter hoog.

Ook hier is het nu koud en onstabiel weer. Heel Spanje heeft huisarrest. Dat betekent niet nog met drommen tegelijk door Ikea kunnen struinen, zoals in Nederland of met een menigte tegelijk een winkel binnenstormen. Of gewoon nog voor je plezier de straat op gaan.

Ik ging vanmorgen naar de apotheek en daar mochten ook maar twee mensen tegelijk naar binnen. De ander bleef netjes buiten staan tot er weer één naar buiten kwam. Dat gaat nu hier gewoon vanzelf, alsof mensen niet anders gewend zijn. Geen controle nodig. Maar wat wil je, als de politie nu het recht heeft om boetes uit te delen van 600 tot 60.000 euro.

Ik las dat er in Spanje nu honden worden verhuurd, omdat je hier wel een excuus hebt voor een kleine wandeling als je je hond moet uitlaten.

Hier is mijn vakantiefilmpje. Het is erg lang, maar dat is omdat ik een lange herinnering wil hebben aan deze voorlopig laatste ´luna de miel´.

Nog meer tijd voor hobby´s

Ge lekker verder met dit schilderij, waarvan de contouren al getekend zijn. Ben soms bang te beginnen. Angst dat het echte schilderij minder zal gaan lijken dan deze globale schets.

Eerst nog maar even een filmpje maken van de foto´s en filmbeelden van Albufeira. Morgen……

De serie ´Hollands Hoop´ roept.

Stukje kwijt

Schreef een heel stuk over de situatie hier en de situatie daar en raakte na drie kwartier alles kwijt door een klik op een foute toets. Heb nooit zin om iets twee keer te schrijven. Dus deze woorden gaan voor altijd verloren 😉

Kort samengevat kan ik zeggen dat men de situatie hier zeer serieus neemt. Niemand mag op straat lopen of per auto reizen zonder goede reden en dat wordt ook gecontroleerd door politie en militie.

Alleen supermarkten, tankstations en apotheken zijn open. Alle stranden, pretgelegenheden en zelfs speeltuintjes voor de kleintjes zijn gesloten, evenals de scholen.

De straten in ons anders zo gezellige dorp zijn verlaten. Hierdoor hoor je beter dan anders het gefluit van vogels en het geblaf van een hond in de verte. Mijn lievelingsgeluiden. Geen verkeerslawaai en lawaai van stemmen.

Vanmorgen deed A. boodschappen. Voor de Mercadona stond een hele rij met mensen die gepaste afstand hielden van twee meter. Gardia Civil met mondkapjes hield de boel in de gaten en zorgde ervoor dat er slechts een bepaald aantal mensen tegelijk binnen was. Telkens als iemand naar buiten kwam, mocht een ander erin. De schappen lagen gewoon vol.

In de middag tijdens de siësta-uren ging ik nog een keer voor wat andere boodschappen. Er stond nu geen rij. Een jongen met mondkapje hield de wacht bij de ingang. De winkel was nu vrijwel leeg. Een paar mensen scharrelden er rond. De schappen waren nu hier en daar slecht gevuld. Ik zag dat mensen vooral hun slag geslagen hadden wat betreft de schoonmaakspullen en ja hoor, het toiletpapier. Maar er waren nog voldoende pakken. De roomboter was echter op. Zou weer aangevoerd worden om 16 uur, werd me verteld door één van de medewerkers, die ook allen mondkapjes droegen. De couscous was ook op, evenals pakken rijst. Ik kon nog wel veel vinden op de groenteafdeling, maar ik zag geen selderie-stengels. Vroeg of het echt op was en toen toverde een medewerker voor mij nog een pak te voorschijn dat verstopt lag tussen andere groentepakketten. Ik pakte het dankbaar aan. Een andere klant zag dat tot haar teleurstelling. Zij had er ook één gewild.

Blij met mijn boodschappen (het meest dingende had ik te pakken) liep ik weer naar huis over het stille plein, zonder terrassen en hangouderen op bankjes, langs gesloten winkels. Hup, mijn huis weer in!

Het heeft ook wel wat, die rust……

Grote contrasten

Gisteren maken we nog een laatste wandeling door Albufeira.

Het is aan het einde van de middag. De zon is aardig doorgekomen en we gaan nog een keer naar het oude gedeelte van Albufeira, het oorspronkelijke dorp. Straatjes met antieke vissershuisjes, helaas niet behangen met plantjes, zoals in ons dorp. Een vroegere moskee die is omgebouwd naar kerk. En heel veel straten en pleinen met links en rechts volle terrassen. Alsof er nog geen sprake is van enig virus! Veel jong publiek. Groepen mannen, die met veel decibel te kennen geven al wat glazen op te hebben. Ik hoor veel Engels. Sportclubs, studenten? Er wordt in koor gezongen en geschreeuwd en teksten worden gescandeerd. Een uitgelaten menigte, bestaande uit groepen van zo een 25 man. We lopen er stilletjes langs en ik ben blij dat ik hier niet alleen loop.

Na kilometers terug te zijn gelopen, komen we terug in een vrijwel lege eetzaal van het hotel. In de grote ruimte zien wij nog slechts drie andere tafels bezet.

In de ochtend proppen wij onze spullen in de koffer, ontbijten in een zaal met nu slechts één ander echtpaar en we vertrekken. Ik rijd de weg terug, omdat A. zich niet optimaal voelt. De wegen zijn rustig. Als we stoppen om te tanken en hopen daar koffie te kunnen krijgen, blijkt dat valse hoop. Voor de ingang van het wegrestaurant staat een barricade van stoelen.´Cerrado´, roept een medewerker, die druk aan het poetsen is in de horecaruimte. Mogen we dan naar de W.C.? Nee, ook gesloten. We doen onze behoefte achter een struik. Er staan tal van vrachtwagens. Een chauffeur reageert wat teleurgesteld, als hij hoort dat er geen koffie en geen toiletgelegenheid is. Ik heb met de chauffeurs te doen. De maatregel is hier in Spanje vrij plotseling afgekondigd. Alle winkels zijn in Spanje bovendien op zondag dicht. Dus deze mannen zitten echt zonder eten en drinken op hun weg.

Als we in de provincie Malaga aankomen, is de lucht nevelig. Boven op de bergtoppen plakken donkere wolken. Het licht is onwerkelijk, geelachtig door een benevelde zon. De relatief donkere lucht erachter geeft de suggestie van een aankomend onheil. Dan begint het te regenen en de regen spoelt mijn voorruit schoon. De resten van de te pletter gevlogen insecten worden gewist.

In het dorp geen mens op straat. De terrassen zijn gesloten.

Na thuis wat gegeten te hebben, lopen we naar de 24-uurs dokterspost. De straten zijn leeg op een enkele snel lopende wandelaar na. Een jongen loopt voorbij met een tas met boodschappen. Niet uit een winkel, want die zijn dicht. Misschien gekregen van familie of vriend. A. verwachtte veel mensen bij de doktersdienst. Maar dat is gelukkig niet zo. Er zit juist geen mens. Voor de balie staat een rij stoelen met een soort politielint. Daarachter moet je blijven en niet verder. A. reikt van een afstand van twee meter zijn ziekenverzekeringskaart aan. De man achter de balie draagt een mondkapje, net als de rest van het personeel. A. mag direct een plasje doen in een hem aangereikt steriel potje. En vervolgens roept de dokter hem snel. Hij heeft inderdaad bloed in zijn urine. Kan een steen zijn die eruit wil. Geen infectieverschijnselen. Hij krijgt een recept mee voor een antibiotica en en een urineweg-verwijdingsmiddel. Hij moet per dag twee liter water drinken.

De dienstdoende apotheek is niet ver weg, zo wijst ons mijn telefoon. Onderweg horen we vogels fluiten en achter de ramen nog wel wat geluid van stemmen. Maar verder alles rustig. Het is triest maar ook gedenkwaardig, deze gedwongen thuiszitterij.

Als een nachtkaars….

Dooft hier het toeristenvuur. Een grote groep Spanjaarden uit het noorden zien en horen we in de eetzaal hun laatste maal hier nuttigen. Het aantrekkelijke tafeltje bij het raam is nu gemakkelijk te bemachtigen door het geringe aantal gasten dat hier nog is. Aan de op te scheppen voedselhoeveelheid is te zien dat men al rekent op veel minder gasten.

Het weer is een mengelmoes van warme en frisse lucht en de zon wil niet echt doorbreken. We hebben nog een laatste wandeling gemaakt naar het oude gedeelte van Albufeira. Daar ademt de sfeer armoede. We lopen door straatjes met leegstaande bouwvallen. En dan weer stuiten we ineens op straten met links en rechts terrassen en nog een druk verkeer van vakantiegangers. Ze zijn er dus nog wel, maar de sfeer ademt al duidelijk een ´minder…minder….´

We zijn allebei blij morgen weer naar huis te rijden.

Alsof er niets aan de hand is

Wij zijn al een week in een hotel in Albufeira. We kwamen vorige week zondag aan, na 452 km gereden te hebben vanuit ons dakhuis in Alhaurin de la Torre. Er heerste een gezellige normale drukte in het hotel voor de tijd van het jaar.

Er is een lopend buffet en mensen scheppen naar hartenlust eten op. Vervolgens zitten ze niet heel ver van elkaar te eten alsof er nergens een virus te bekennen is. Het publiek bestaat hoofdzakelijk uit mensen van boven de 60 jaar en ouder, zoals je kan verwachten in een hotel in toeristisch gebied in deze tijd van het jaar. Sommigen zijn niet goed ter been en schuifelen met stok of rollator naar hun tafels. Er lijkt bij niemand angst te zijn voor besmetting. Het publiek bestaat uit Engelsen (veel), Spanjaarden uit het noorden van Spanje (veel), Nederlanders en enkele Fransen.

De sfeer is goed, de obers zijn heel vriendelijk en de Portugezen verstaan en spreken vrijwel allemaal Spaans. Het is schitterend weer en we hebben het al een week enorm naar ons zin. We wandelen veel, in de omgeving, op het strand en over de smalle rotspaden.

Maken een uitstapje met een grote open safaribus naar de binnenlanden van de Algarve. Het gezelschap bestaat geheel uit Engelsen en Canadezen. We eten een rustieke maaltijd met heerlijke verse producten aan een lange tafel. Het virus komt wel hier en daar ter sprake, maar lijkt niemand echt zorgen te baren.

A. en ik genieten enorm van de natuur die hier nog ongerept is. Gecultiveerde grond is hier nog meer vermengd met natuurgebied. De Portugezen bewaken de natuur en ook de originele gebouwen en huizen hier goed. Het is verboden een ruïne af te breken. De uit rotsblokken en klei opgetrokken originele bouwwerken mogen niet worden afgebroken en vervangen worden door betonnen bouwsels, maar men moet verder bouwen op de structuren die er nog zijn. Je ziet dan ook veel vervallen huizen, die gewoon blijven staan.

De chauffeur vertelt veel over de omgeving en de geschiedenis en leefwijze van de mensen in deze door toeristen nog niet verpeste dorpjes en boerderijen. We bezoeken ook een imker annex drankstokerij. Iedereen mag een glaasje achterover slaan en honing proeven van een rietje. De chauffeur lijkt aan te voelen dat wij geen glaasje hoeven. Gaat ongemerkt aan ons voorbij.

Gisteren hebben we voor het eerst ook even op het heerlijke stille strand liggen bakken. Gelukkig maar, want vandaag lijkt er een einde te zijn gekomen aan het ongekend mooie weer hier .

En tegelijkertijd komt ons ook onder ogen dat het nieuws over de virus steeds serieuzere vormen begint aan te nemen en de maatregelen die de diverse regeringen daarom nemen ook. We hopen morgen gewoon naar huis te kunnen rijden.

Mijn zoon en zijn gezin zouden 31 maart een week komen logeren, maar dit plan staat op losse schroeven nu. Ze werken allebei veel thuis en houden hun dochtertje thuis van school. Ze is gelukkig toch pas vier jaar en mist geen lesstof.

Vandaag zouden we naar een grote markt gaan in Loule, een ander uitstapje per bus. Maar voor vertrek hoorden we dat de grote markt gesloten is vandaag, uit voorzorg wegens het virus. Er zou wel een gewone markt zijn. We zijn niet meegegaan met het groepje. En daarom zit ik nu dit stukje te typen.

Ik ben dankbaar voor deze schitterende en waarschijnlijk voorlopig laatste vakantie, die er voor ons nu bijna op zit. Ik wens iedereen waar dan ook een milde of geen aanraking met het virus. En wijzelf genieten van ons leven en elkaar, zolang we dat nog kunnen.