Visite

We hebben hier eigenlijk geen vrienden. Wel maken we af en toe een praatje met mensen in onze straat of verder in het dorp. Men kent ons nu wel een beetje en er wordt gegroet over en weer. Maar echt kennissen die ook bij ons op bezoek komen hebben we nauwelijks. Dus buiten het bezoek van onze kinderen nu en dan leiden we hier een vrij geïsoleerd bestaan. Dat heeft zijn voordelen. Het geeft een soort rust. Lekker kneuteren met elkaar, ook al doen we zeker niet alles samen. Maar het geeft rust en gezelligheid om voortdurend in elkaars gezelschap te zijn. Het feit dat we daarbij in een atico (bovenwoning) wonen met helemaal geen inkijk van buitenaf maakt het wonen hier helemaal intiem en rustgevend.

Vandaag wordt deze rust enigszins verstoord en dat is eigenlijk mijn ‘schuld’. Zoals ik eerder vertelde hebben wij een goede relatie met onze vaste taxichauffeuse. Het is een leuke vrouw, met wie je kunt praten over uiteenlopende onderwerpen.

Ahmad kent haar nog beter dan ik, omdat hij in juli alleen naar Spanje is geweest om zijn verjaardag te vieren met zijn kinderen. Toen heeft hij in de taxi echt goed met haar gesproken. Zij vindt het met name erg fijn dat zij met Ahmad heel gemakkelijk over emoties kan praten, iets wat zij mist bij andere Spaanse mannen. Nati, zo is haar naam, is een aantrekkelijke vrouw van rond de 40 jaar met een heel stoere uitstraling. Ze is lang van stuk en blond, hetgeen helemaal niet Spaans aandoet. Haar broer woont en werkt in Amsterdam. Zijzelf is afgestudeerd als architect, maar heeft in dat vak geen werk kunnen vinden. Haar vader was taxichauffeur en bij zijn pensioen heeft zij het werk van haar vader overgenomen. Kindjes of een man heeft zij niet. ‘Dat is helaas aan mij voorbij gegaan,’ zegt zij daar zelf over. Zij woont bij haar ouders.

Omdat Ahmad mij vertelde dat Nati het zo fijn vindt om met hem te kunnen praten, stelde ik voor dat we haar dan maar eens te eten moesten vragen. Ik vind haar zelf ook heel aardig, ook al kan ik haar rappe Spaans niet altijd goed verstaan. Het kost mij moeite de gesprekken te volgen. En zodoende nodigde Ahmad haar uit voor een avondmaaltijd (‘cena’). En dat gaat straks gebeuren.

Het gekke is dat ik altijd voorafgaande aan dat mensen bij mij komen eten nerveus ben. Ik haal me van alles in mijn hoofd. Zal het eten wel smaken? Hebben we wel voldoende gespreksstof? Blabla……..

Is het bezoek er eenmaal, dan verdwijnt deze angst meestal direct  en na afloop denk ik vaak ‘jammer dat ze weg zijn’ en ‘we moeten vaker mensen uitnodigen’. Maar voor alsnog ben ik dus ‘nervioso’. Altijd weer…

Ik heb lamskoteletjes, die ik vanmorgen al marineerde met o.a. balsemieke azijn en honing, alvast aangebakken en de kort voorgekookte krieltjes met schil liggen op een ovenschaal te wachten, bestrooid met rozemarijn en oregano en wat geplette knoflook in de schil. Ahmad maakt de sla. Vooraf krijgt ze een courgette-soepje (recept van Ahmad) en als toetje een stukje ijstaart. Ik hoop dat het eten gaat smaken. En dat het gezellig wordt.

Flamenco uitgesteld

We hadden het niet verwacht. Kan je zo een spektakel makkelijk uitstellen, met al die betrokkenen, zoals de sterren die zingen en dansen en de mensen die verantwoordelijk zijn voor het decor en het geluid? Maar dat bleek dus toch te kunnen.

Daar liepen we dan, met onze camera’s met opgeladen batterijen en ingesteld op ‘niet flitsen’. Aangekomen bij het porton zagen we al dat het nogal donker was in het culturele park. Het hek was dicht en ervoor stond een jonge vrouw met pen en papier in haar hand. Ze vertelde ons dat de voorstelling was uitgesteld naar vrijdag 14 augustus, op dezelfde tijd als vandaag. Een echtpaar dat iets voor ons was aangekomen was erg teleurgesteld. ‘We zijn van ver helemaal naar hier gekomen.’

Voor ons was het geen probleem. Wij wonen maar op 10 minuten afstand lopen van het porton. We liepen wat giechelig met onze paraplu weer naar huis in de zwoele avondlucht. Daarna aten we een ijsje uit de diepvries op ons terras om vervolgens vroeg ons bedje op te zoeken.

Vandaag is het wederom matig weer voor eventuele strandgangers. Een bewolkte lucht met af en toe een bui. De temperatuur is wel nog steeds aangenaam. ‘Korte broeken en hempie-weer’. Dus wat doen we dan op de in Spanje altijd wat suffe zondag? Lezen, achter de pc bezig zijn en andere indooractiviteiten….

Eten en koffie op het balkon…..Het kan echt veel slechter……

Flamenco y lluvia

Gisteren zaten we nog op ons favoriete strandje, waar we na een kopje koffie op het terras heerlijk in de schaduw van onze parasol zaten te lezen. Mijn boek was zo spannend dat ik geen zin had om in het water te gaan.

Vandaag zag Ahmad dat hij helemaal rood verbrand was. ‘Hoe heb je dat gedaan, in de schaduw?’ vroeg ik hem. Ikzelf ben niet verbrand, omdat ik mezelf van tevoren had ingesmeerd. Kennelijk kan je hier zelfs in de schaduw verbranden! Volgende keer ga ik Ahmad ook insmeren.

Hoe anders is het weer vandaag. We zitten hier in een herfstig donkere kamer, terwijl het buiten onweert en stortregent.

Vanavond hebben we een cultureel uitje gepland. Een flamenco-voorstelling in de open lucht. De kaartjes hebben we al gekocht. Ik ben benieuwd wat daarvan terecht gaat komen. De weersvoorspelling in mijn telefoon laat zien dat de lucht straks open zou moeten trekken. Ik ben heel benieuwd of dat ook gaat gebeuren. Ik houd jullie op de hoogte.

Fysio hier en daar

Ahmad heeft al een tijdje last van zijn rug. Een pijn die doortrekt van zijn onderrug naar zijn ‘edele delen’. Hij heeft dat sinds hij in Nederland een kast wit schilderde voor in de keuken.

De dokter doet weinig aan dat soort klachten. ‘Waarom ga je niet naar een fysiotherapeut?, stelde ik voor. Het duurde even om hem ervan te overtuigen zichzelf dat te gunnen. Het zit niet in zijn verzekeringspakket. Maar uiteindelijk maakte hij toch een afspraak, hier vlakbij in onze buurt. De fysiotherapeute, een knappe brunette met honingkleurige ogen, begreep direct de pijn die hij beschreef. Hier kost een eerste behandeling 30 euro. Daarna kan je vijf behandelingen krijgen voor 130 euro.

Vandaag was zijn eerste sessie. Er hoefde (anders dan in Nederland) niet veel administratie afgehandeld te worden alvorens begonnen werd. De fysiotherapeute ging direct aan het werk. Zij is een uur met hem bezig geweest. Heeft hem gemasseerd en oefeningen meegegeven. Ook prikte ze hem ergens met een naald. Het was een grondige behandeling en daarbij legde ze ook uit waar zijn pijn vandaan komt. Hij heeft bepaalde spieren te stijf belast en daardoor zijn er wat blokkades. Nu begrijpen wij dat ook beter. Hij stond bij het schilderen van die kast lange tijd, met een kromme rug over de tuintafel gebogen, te schilderen.

Ahmad is helemaal blij en opgelucht en hij gaat 14 september voor zijn volgende sessie. Hij wil dat ik ook een keer ga voor mijn heup. Misschien weet zij nog wat om mijn heupconditie nog verder te verbeteren. Ik wil dat best proberen.

Als ik de fysiotherapie hier vergelijk met die in Nederland, dan constateer ik dat er hier een stuk harder en langer gewerkt wordt voor die 30 piek. Want wat kreeg ik aan therapie in Nederland? Ik heb in totaal 5 minuten van de 9 sessies een lichte massage gehad voor de pijn als gevolg van de schroeven en het hematoom dat ik toen had. Ik vond dat heerlijk, maar het duurde zeer kort. Verder kreeg ik oefeningen te doen (op zich helemaal o.k.) voor daar en thuis. Dat was de eerste vier sessies. Daarna werd ik in de regel op de hometrainer (fiets en lopende band) gezet, terwijl de fysiotherapeut terugkeerde naar haar kamertje. De laatste sessie bestond uit alleen een gesprek met de therapeut, terwijl zij een kopje thee dronk. Voor niets had ik mijn verzekering duurder gemaakt van 9 naar 20 sessies, waarvan ik geen gebruik heb gemaakt. Ik ben redelijk hersteld ondanks het demotiverende commentaar van mijn fysiotherapeute (‘misschien moet je toch nog een operatie hebben voor een kunstheup’, ‘je been is nu eenmaal te veel naar binnen vast gezet’ en ‘de schroef steekt misschien wel te veel uit’).

Dus ja, ik ga wel een keer langs bij deze Spaanse deskundige met haar honingkleurige ogen. Misschien kan zij mij nog verder hebben met mijn revalidatie, die op mijn eigen kracht al heel aardig gelukt is.

Intussen ben ik alvast heel blij voor Ahmad, naar wiens lichaam nooit serieus is  gekeken door een fysiotherapeut. Hij heeft nooit gymnastiek gehad op school en werkte al vanaf heel jonge leeftijd met een krom ruggetje op het land. Olijven rapen en dan op een holletje met 50 kilo op zijn rug naar het depot, waar werd betaald volgens stukloon. In de bouw, in de brandende zon, hangend aan een brug, enz. Ik ben blij dat iemand hem helpt zijn houding te verbeteren en hem oefeningen geeft, die de pijn in zijn rug gaan verlichten.

Intento fallido

Vannacht gingen we nog slapen met een ventilator naast ons, in een poging wat koele wind te genereren. In de nacht zie ik, tussen al mijn spannende dromen door, Ahmad de ventilator uitzetten. Dan…..in de ochtend voel ik een koude wind stromen en merk ik dat ik in mijn slaap toch ons laken over me heen heb getrokken. Ook Ahmad zie ik onder het lakentje liggen. Er blaast een heel frisse wind door het raam, aangewakkerd door de open schuifdeur van het terras aan de andere kant. Het zal toch niet dat het ineens zowaar frisser dan fris is geworden!

Jawel! De wind is echt fris. Zo een wind waarvan je een snotneus kan krijgen. De ochtendtemperatuur op het terras wijst 20 graden aan in plaats van de normale 25 graden, die in de loop van de dag placht op te lopen naar 33 graden.

De wind wijzende heks op haar bezemsteel op het huis aan de overkant laat zien dat de wind is gedraaid van zuidoost naar noordwest. Hoera, de klamme hitte is voorbij!

Op de hometrainer geniet ik van de koele lucht die me later doet zweten dan de eerdere dagen.

Om niet te veel te vervallen in nerd-gedrag (‘we love our laptops’) gedurende te lange tijd gaan we na het middageten (de almuerza, bestaande uit een lekkere koude aardappelsalade met mayonaise) naar het strand.

Dit keer niet zwoegend van de hitte lopen we fier met onze stoeltjes en parasol naar de waterkant. En daar gebeurt wat we al hadden gevreesd. De parasol kan niet meedoen met de strandpret, want het waait te hard. De zee is rustiger bij deze wind, maar nodigt niet uit om erin te gaan, want……het is fris genoeg in deze wind om er niet in te willen.

We lezen in onze ereaders en af en toe kijk ik op om te zien hoe andere badgasten het ervan af brengen. Ik zie mannen dapper met houten rackets balletjes slaan, alsof ze geen hinder hebben van de wind. Mensen zitten te eten en drinken uit hun koelboxen, omdat ze dat nu eenmaal van plan waren. ‘We zijn nu hier en we zullen onze lol hebben’.

‘Zullen we naar huis gaan?’ vraagt Ahmad voorzichtig, als we een half uur ons best hebben gedaan van het lezen bij windkracht x te genieten. Ja, het lijkt me eigenlijk wel een goed idee. En daar gaan we dan weer. Gelukkig is het strand niet ver weg en en na een tussenstop bij de Aldi zijn we zo weer thuis…… 😉

Plakkerig heet

Het is hier heet. Heet zoals het heet was in Nederland, maar erger. Het is een plakkerige, vochtige hitte, meegebracht door een wind uit Afrika. Deze wind brengt niet alleen deze verzengende hitte, maar vervuilt ook de lucht met zand/ stof. Het zicht is daardoor wat nevelig en roze en je kunt niet zo ver kijken als anders. Wij zaten vandaag de hele dag in huis, omdat het op straat niet te harden is in de zon. Maar ook binnen was het bijna niet uit te houden. Beurtelings hingen we amechtig bij de airco (aan één kant van het huis) of bij de ventilator aan de andere kant van het huis, die lauwe lucht in het rond blies. Ik voelde me bijna griepachtig beroerd door die hitte waaraan niet te ontsnappen viel. Op dit moment kom ik een beetje bij, nu zittend bij de ventilator die iets koelere lucht naar ons blaast.

De hitte is op mij neergedaald als een mokerslag. In Nederland was het ook warm deze zomer, maar in huis kon ik het gemakkelijk koel houden dankzij de zonwering. Hier heeft de zonwering niet genoeg effect overdag. Het balkon is een inferno. Alleen in de ochtend is daar nog schaduw en kan ik bij 25 graden mijn oefeningen doen op de hometrainer. Dan zie ik de zeven duiven (zes witte en één zwarte) in groepsverband in- en uitvliegen en roofvogels in het luchtruim zweven. Dat is een rustig moment, wat ik na een half uur druipend van het zweet beëindig. Dan lekker douchen en dan begint de dag. Tja, wat te doen bij deze ongenadige temperatuur. Het strand zal vergeven zijn van de badgasten. En zijn wij wel zulke strandmensen? Als ik niet in de zee kan,  vanwege de enorme golven, dan vind ik er niet veel aan.

Ik merk dat ons lichaam ouder wordt. We zijn niet meer zo goed bestand tegen de hitte. Iets om over na te denken. Is het wel slim om al in september naar Andalusië te gaan? Ahmad weet dat het dan klam heet kan zijn. Dat heeft hij als werkende vaak genoeg ervaren. Hij kan er net zo min tegen als ik. Dus….. volgend jaar misschien beter wat later uit Nederland vertrekken…..

Mijn digitale vrijwilligerswerk

Een tijd terug schreef ik in de weblog dat ik me had aangemeld als vrijwilliger voor het redigeren en eventueel aandragen van blogs voor een stichting geheten: stichting gezondheid.

Na een een paar enthousiaste mails over en weer en een leuk telefonisch sollicitatiegesprek met andere vrijwilligers van deze stichting hoorde ik lange tijd niets.

Ik dacht dat dit kon zijn vanwege mijn leeftijd. Ik had de indruk dat de stichting-medewerkers vooral jonge mensen waren en dat veel mensen er ook aan meewerkten in het kader van een stage. Ze zaten waarschijnlijk niet op een oma als ik te wachten. En eigenlijk vond ik dat ook wel o.k. Ik heb meer hobby’s……

Maar na een dikke maand kreeg ik toch weer een telefoontje. Ze hadden het even druk gehad met andere dingen, maar waren me toch niet vergeten. En zo ging dat balletje weer rollen.

En nu kan ik al inloggen in hun website en zou ik al artikelen aan hun blogs kunnen toevoegen. Het is verder de bedoeling dat ik bestaande artikelen, die al gepubliceerd zijn, ga controleren op taalfouten en aldus ga bewerken. En verder zou er af en toe een artikeltje van mij kunnen verschijnen tussen de blogs. Misschien al snel. Ik houd jullie op de hoogte.

Vandaag doen we het rustig aan. Er staat een zwakke wind en het is 30 graden in de schaduw. Het zal overal druk zijn op de weg en op stranden, vanwege het naderende einde van de vakantie in Spanje. We blijven dus binnen tot de zon wat is gaan zakken en gaan dan een beetje uitwaaien langs de zeelijn. Misschien ook wat hemdjes kopen in de winkeltjes aan de boulevard voor de man die het warm heeft :-)

Inburgeren

Van een vrij kil vliegtuig (airco) kwamen we ineens in de vochtige hete lucht terecht van vliegveld Malaga. Onze favoriete taxichauffeur (V) stond ons al op te wachten. Een stoer wijf, met wie wij het goed kunnen vinden.

Nogal uitgeput kwamen we vervolgens aan in onze atico (terraswoning op bovenste verdieping). Doordat de zon maandenlang uitbundig had geschenen op het huis met dichte luiken, was het behoorlijk benauwd binnen.

We moesten er direct op uit voor boodschappen met onze tas op wielen.

het is altijd gezellig op het dorpsplein waar de plaatselijke bevolking elkaar ontmoet en wat frisse avondlucht geniet.

het is altijd gezellig op het dorpsplein waar de plaatselijke bevolking elkaar ontmoet en wat van de frisse avondlucht geniet.

Daarna aten we een pizza uit de oven en schapenkaas met membrillo als toetje op ons terras dat Ahmad had afgekoeld door er water op te spuiten. We waren allebei doodmoe en wat sikkeneurig van de hitte die ons lam legde.

Toch daarna de koffers uitgepakt en vroeg naar bed, waar we ondanks onze uitputting niet direct in slaap vielen. Het was weer wennen. De hitte viel nu mee door een frisse bries die het huis afkoelde. Het voordeel van een beetje hoog wonen…..

Vanmorgen lekker ontbeten op het terras en daarna de hometrainer op het terras gezet, waar ik lekker kon trainen in de ochtendschaduw met een mooi uitzicht.

Ik moet eraan wennen dat hier weinig vogeltjes zijn. Wel wat mussen en deze twee tortelduiven....

Uitzicht vanaf de hometrainer. Ik moet eraan wennen dat hier weinig vogeltjes zijn. Wel wat mussen en deze twee tortelduiven….

Vervolgens gingen we weer boodschappen halen, maar nu met de auto en daarna lekker eten.

Gebakken boquerones en salmorejo. Typisch Andalusisch eten, zoals alleen mijn liefste dat kan maken.

Gebakken boquerones en salmorejo. Typisch Andalusisch eten, zoals alleen mijn liefste dat kan maken.

Daarna hadden we allebei de neiging om op bed te willen blijven liggen, terwijl er een lekker windje door het raam waaide. Maar……..dat deden we niet! We vermanden ons en gingen met onze vermoeide lichamen nog even naar het ‘stille strand’ van Torremolinos. We sjouwden met onze stoeltjes en parasol over het hete zand en constateerden dat het nog druk is op alle stranden hier. De kinderen hebben nog vakantie. De zomervakanties van de scholen duren hier twee en een halve maand.

We bleven even zitten en vingen zo wat verkoelende wind in de schaduw van onze parasol. Ik durfde niet in zee, omdat de golven zeer hoog waren. Vroeger zou ik dat heerlijk hebben gevonden, maar nu ben ik te bang om te vallen, ook al zou dat in het water zijn. Dit weekend zullen we verder het strand mijden, omdat het dan nog drukker zal zijn. Voor de derde keer deden we daarna wat boodschappen, dit keer bij Carrefour, die net iets meer producten heeft dan de Mercadona.

Langzaamaan zakt de hoofdpijn waar ik vaker last van heb als ik hier net ben aangekomen. We gaan het hier samen gezellig maken.

Verantwoordelijkheid

Wat mij opvalt is dat mensen vaak wat betreft het onderwerp ‘gezondheid van hun eigen lichaam’ de verantwoordelijkheid bij anderen leggen.

Bijvoorbeeld als iemand zichzelf te dik vindt, dan zoeken veel mensen hun toevlucht tot allerlei dieetgoeroe’s, die in hun ogen meer verstand hebben van hun lichaam dan zijzelf. Als ik naar gesprekken van mensen luister komen er allerlei diëten voorbij, van ‘killerbody-diëten’ tot ‘alleen maar smoothies-diëten’. Laatst hoorde ik iemand het hebben over ‘intermittent fasting’. Ik dacht daarbij direct aan een ‘jojo-diëet’. Dat wil zeggen: eerst jezelf bijna uithongeren gedurende enige tijd en het er daarna weer allemaal aan eten. Maar er werd iets anders mee bedoeld. Namelijk eten gedurende slechts een aantal uren per dag, bijvoorbeeld acht uur per 24 uur. In de tijd dat je niet eet zou je wel mogen drinken. Je zou daar enorm van afvallen. Ik moest direct aan de  ramadan denken, een maand waarin mensen in de regel niet echt afvallen….

Maar goed, wat ik zeggen wil is dat ik al die fuzz aangaande gewichtsverlies op zo een geforceerde manier niet begrijp. Je kan toch ook je gezonde verstand gebruiken. Eet en drink gewoon gezond en met mate. Dus niet tot je tot de nok toe vol zit. En eet alleen als je echt trek hebt en niet ‘voor de gezelligheid’. Dat scheelt al een stuk. Wees ook matig met alcohol. Veel mensen zullen me vanwege de laatste opmerking waarschijnlijk een zeikerd vinden.

En dan het sporten/ bewegen. Iedereen weet dat het goed is te bewegen, maar hoeveel mensen doen dit ook uit zichzelf? Ook wat dat betreft zijn mensen geneigd de verantwoordelijkheid te leggen bij een sportschool of personal trainer. Je kan ervoor kiezen om je door een ander te laten stimuleren/ adviseren, maar het echte werk moet je toch zelf doen.

IMG-20180829-WA0000

Het sleutelwoord is discipline. Ik heb daar veel van. Misschien door de spartaanse opvoeding van mijn stiefvader. Ik ben er zelf erg blij mee, dat ik zo gedisciplineerd ben en bij sporten altijd wil gaan tot het uiterste. Dat geeft mij kracht en zelfvertrouwen..

Maar heel bemind maak ik mezelf er niet mee bij ietwat gemakzuchtiger medemensen. Zo ging ik ooit wandelen met een rugzak met nog drie andere meiden. Ik had in die vakantie de neiging om meer van mezelf en daarmee ook van hun te vragen dan hun lief was. Na deze voettocht was de vriendschap met die dames voorbij.

Misschien moet ik het maar voor lief nemen. We zijn allemaal verschillend. Maar het blijft voor mij een lastig onderwerp. Zorgelijk ook. Gelukkig ben ik geen sporttrainer of diëtiste……

Naderend afscheid

Over drie nachtjes slapen gaan we we weer naar Spanje. Dat betekent afscheid nemen van mijn (klein)kinderen. Ook het heerlijke hondje ga ik een tijd niet zien. Ik zal geen uitzicht meer hebben op mijn tuin, waar vogeltjes zich te goed doen aan de zaadjes en nootjes die wij voor hun ophangen. Buiten ontbijten is er sowieso al een een tijdje niet meer bij. De mooie zomer lijkt nu echt voorbij.

Maar elk nadeel heeft zijn voordeel. In Andalusië zal de zomer nog even voortduren. Dat is heerlijk..

Gisteren kwamen twee van mijn kinderen eten met hun gezin. Ik had met liefde een grote pan rendang vlees voor ze klaargemaakt met gado gado.

IMG-20180819-WA0003

Helaas was het gezelschap niet compleet. Een schoonzoon kon er niet bij zijn en mijn jongste dochter met haar gezin ook niet, omdat zij net terug waren van vakantie en nog veel moesten doen voor vandaag. Maar vandaag komt zij na haar werk ons helpen om de rest van het feestmaal op te eten.

Het buitenbeentje heb ik deze keer helemaal niet gezien. Te druk met werk en het verbouwen van zijn huis.

We zijn er bijna klaar voor. Nog even een lijstje maken van wat we mee moeten nemen….