Toevallig

Wat de één toeval noemt is voor de ander ‘de hand van God’. Ik neig meer naar gebeurtenissen te zien als komend van God, door mij Allah genoemd.

Zo had ik het plan om naar het graf van mijn overleden zoontje te gaan op dinsdag 21 augustus. Ik wilde dat doen om zijn grafje te voorzien van grote kiezels. Ook had de plank waarop zijn naam en zijn geboorte- en sterfdatum staan een extra laag beits nodig.

Ik wist niet dat het 21 augustus weer eid was, een dag waarop het een islamitisch gebruik is graven te bezoeken. Dat was dus ‘toeval’. Ik had die datum gekozen omdat het heerlijke hondje op die dag niet meer bij me logeerde en ik dus vrij was de auto te pakken en erop uit te gaan.

De dag tevoren zocht ik naar winkels waar ik grote witte kiezels zou kunnen kopen. Deze kiezels noemt men carrara kiezels, zo leerde ik.

Waar ik ook zocht, de kiezels waren nergens direct leverbaar in de relatief kleine hoeveelheid die ik nodig zou hebben. Ook bleken ze erg duur te zijn. Deze kiezels vind je hier niet in de natuur, maar alleen in landen als Spanje en Italië. Ik begreep direct waarom destijds in de jaren 90 de kiezels van het grafje van mijn zoontje verdwenen waren. Waarschijnlijk gewoon gestolen! Ik begrijp achteraf overigens ook niet hoe mijn ex destijds aan deze schitterende kiezels is gekomen.

Ik liet het plan om naar het grafje te gaan varen. Het had geen zin te gaan zonder kiezels. Toch wilde ik die dag een uitje organiseren met de auto. Dat mooie ding had al twee weken niet meer gereden! Op goed geluk gingen we naar een nabij gelegen tuincentrum. Misschien konden we daar toch wat vinden om het graf van Imran te bedekken, iets anders dat wit was en regenbestendig.

Ik liep direct tegen doosjes met heel grote witte schelpen aan. Er waren in totaal drie doosjes. En ze waren 50 % afgeprijsd. ‘Deze  neem ik,’ zei ik direct. En hiermee konden we toch naar Utrecht gaan. Wat was ik blij met deze ‘hand van God’ die me alsnog naar Begraafplaats Kovelaarswade stuurde, uitgerekend op eid.

De schelpen bleken precies te kloppen qua hoeveelheid en het geeft een even mooie en vrolijke aanblik als het grafje met kiezels destijds. De vetplantjes waren goed gebleven.

DSC04136

Wat was ik blij met het resultaat! Toen het karwei geklaard was, reed ik direct door naar Lage Vuursche waar ik Ahmad kon blij maken met een pannenkoek.

DSC04142

Eid ul adha 2018

Ook wel in de islamitische volksmond ‘grote eid’ genoemd…..

Naast het suikerfeest (eid ul fitr) dat gevierd wordt na afloop van een maand vasten tijdens de maand ramadan is er ook de eid ul adha. Ik schreef daar al eerder over in dit weblog, hier en hier.

Het verhaal erachter vind ik mooi. Dat verhaal beschrijft het enorm sterke geloof en godsvertrouwen van Abraham (Ibrahim). Maar dat mensen dit vieren door massaal dieren te slachten heb ik nooit begrepen. In de koran wordt nergens gezegd dat wij dit moeten doen. Het is een cultureel gebruik onder vrijwel de gehele moslimgemeenschap, dat gebaseerd is op de hadith: overleveringen uit het leven van de profeet die zijn opgetekend twee eeuwen na zijn dood.

Er gaan veel verhalen rond onder moslims waarom het goed zou zijn een dier te offeren. Zo wordt bijvoorbeeld mensen voorgehouden door hun imams dat de weg naar de hemel niet eenvoudig zou zijn. Je zou een afgrond moeten oversteken waaronder zich het laaiende vuur van de hel bevindt. En het pad daaroverheen zou zo smal zijn dat het niet te voet is  af te leggen. Maar al naar gelang de hoeveelheid dieren die je hebt geslacht met eid ul adha zou je daaroverheen geholpen worden op de rug van die dieren.

Met andere woorden, de dieren worden tweemaal gebruikt. Eerst moeten ze zich laten slachten om jou een goed geweten te bezorgen en vervolgens moeten ze dienen als vervoermiddel naar de hemel. Arme onschuldige dieren!

Ik las dit jaar een artikel in het AD. Gruwelijk! Natuurlijk zijn dit uitwassen. De meeste moslims betalen gewoon hun slager om voor hen een dier te slachten, alleen of eventueel samen met  anderen.  Een derde van het dier mogen ze zelf opeten, een derde is voor familie en kennissen en een derde voor de armen. Ik zie niet helemaal hoe dit praktisch te verwezenlijken is in onze maatschappij.

Toen ik in 1999 hadj (de pelgrimstocht door moslims) deed in Mecca zag ik na het slachtfeest op veel straathoeken stukken afgedankt vlees en huiden van dieren liggen rotten. Toen ik op de ‘dag van berouw’ op de vlakte van Arafat was, zag ik overal pakketten met niet opgegeten voedsel liggen. Die pakketten werden daar gratis uitgedeeld aan de mensen. Ze aten eruit wat ze lustten en de rest gooiden ze weg. Dat mensen zo omgingen met voedsel dat Allah voor hen liet groeien en bereiden maakte mij verdrietig.

Toen ik in Mina vooral mannen als een gek stenen zag gooien naar een pilaar, terwijl overal op de grond bedelaars lagen te creperen, werd ik ook niet vervuld van een ‘enorm gevoel van welbehagen’. Integendeel!

De beide ‘eids’ (het suikerfeest en het slachtfeest) hebben mij nooit veel gezegd. Misschien omdat ik er niet mee ben opgegroeid en omdat het een cultuurverschijnsel is dat in wezen niets met de islam als godsdienst te maken heeft. Net zoals kerst en pasen, zoals die feesten nu gevierd worden, niets te maken hebben met het christendom.

Waar ik Allah vind

In ieder geval niet in de berichtgeving die ik vaak tegenkom in allerlei media over moslims en hoe deze zich presenteren. Integendeel. Ik herken me niet in het beeld dat zij geven van Allah en het paradijs.

Zo zag ik laatst een video voorbij komen van een ulama, geheel ‘islamitsch’ gekleed, die sprak voor een publiek. Hij beweerde in aller ernst dat er in de hemel zeker wel sprake is van seks, en wel in grote mate. Volgens hem zou elke man in de hemel elke ochtend minstens 100 maagden een beurt geven. En het mooiste was volgens hem dat als deze man even later terugkeerde van een ‘onderonsje met Allah’, dat hij dan die zelfde maagden opnieuw aantrof als maagd. Een man in het paradijs zou volgens deze ulama een potentie hebben die enorm was en nooit afnam en verder zou hij in het paradijs een enorme capaciteit hebben voor eten en drinken.

Wat een trieste, eenzijdige, infantiele en schunnige voorstelling van zaken! Wat zou de vrouw van die man in het paradijs intussen doen, terwijl haar echtgenoot bezig was met zijn maagden? Daarover werd niets gezegd. Wat is haar beloning in het paradijs? Ik zie  haar voor me. Van hoofd tot voeten dichtgeknoopt met doeken. Bezig in de keuken om later glimlachend te verschijnen met dienbladen vol met ongezonde, vette en zoete spijzen. Dat is namelijk het enige wat je dikwijls te zien krijgt op tv als men moslimfamilies laat zien met hun spreekwoordelijke gastvrijheid. Dikke moekes die alsmaar eten aansjouwen voor grote gezelschappen die zich laten bedienen door het vrouw-voetvolk.

Dat is niet mijn islam, verre van dat.

Ik zie de liefde van Allah en Zijn Grootsheid niet in de sjachrijnige gezichten van het keurig dichtgeknoopte en bedekte volk dat me voorbij sjokt bij de supermarkt. Moeten zij zich zo inpakken omdat hun mannen er zulke vieze gedachten op na houden? Het lijkt hen niet gelukkig te maken. Is dat nu islam?

Dan hoor ik op radio 1 dat er een Turkse imam is die jongeren naar Turkije heeft gelokt, waar zij een ‘islamitische’ scholing kregen. Hun zou in Turkije geleerd zijn dat de gewapende strijd tegen het ‘ongelovige volk’ gerechtvaardigd is, dat zij vrouwen mogen onderdrukken en dat ze een meisje vanaf 6 jaar mogen trouwen. (jongerenreis naar Turkse prediker)

Bovenstaande feiten kunnen nep-nieuws zijn, je hoort zoveel, zelfs via de officiële nieuwskanalen. Maar het bevreemdt mij helemaal niet.

Er is iets verschrikkelijks aan de gang. De islam, hetgeen niets anders betekent dan ‘onderwerping aan de Wil van de Almachtige’, wordt op allerlei manieren ontluisterd. Ik schaam me daarvoor.

Ik vind Allah niet in de moskee en ook niet in het gedrag en de leefwijze van de moslims die ik om me heen aantref. Ik vind Allah als ik kijk naar de natuur, naar het gras dat na een paar regenbuitjes ineens weer zo fris groen is en naar de dieren die zonder onderscheid hun jongen beschermen en eten geven. Ik vind Allah in de wonderlijke schoonheid van alles wat leeft op aarde, in de nobele daden van sommige mensen en de onbaatzuchtige liefde van mensen onderling. Daar zit geen geloofskaartje aan. Allah zie ik als men eerlijk is wanneer men bijvoorbeeld dingen verkoopt en deze op de weegschaal legt. Dat is goed zijn voor wezen en behoeftigen. Oog hebben voor je naaste. En een ander gunnen wat je ook jezelf gunt. Dat is niet liegen en niet kwaadspreken. Dat is respect hebben en liefde voor een ander zonder oordelen. Dat zit niet in een tulband of hoofddoek. Dat zit in het hart van mensen en dus ook in mijn hart.

Koran surah 2:vers 136:  Say, “We believe in God (Allah), and in what was sent down to us, and in what was sent down to Abraham, Ismail, Isaac, Jacob, and the Patriarchs; and in what was given to Moses and Jesus, and all the prophets from their Lord. We make no distinction among any of them. To Him alone we are submitters.”

Dit vers vat voor mij samen wat het geloof in Allah voor mij inhoudt en wat de reden is van mijn keuze voor de islam als godsdienst. Ik heb niets met de salafistische, zichzelf soennitisch noemende fanatici, die de koran letterlijk nemen als een soort kookboek en die de hadith gebruiken als leidraad voor hun beweringen, kleding en gedrag.

Lang niet gesproken….

Maar misschien is dat ook wel eens goed. ‘Zwijg of zeg iets beters dan zwijgen’, zei mijn stiefpa. Mogelijk om wijs over te komen op ons kinderen, die toch al niet het idee hadden dat we ooit gehoord werden. Mijn broer nam dit advies beter ter harte dan ik. Hij zei nooit veel thuis. ‘Dan hoef ik ook niets te verantwoorden,’ was zijn verklaring hiervoor. Ik hield me er minder aan en dat kwam me meestal duur te staan. Ik werd vaak genoeg ‘afgerekend’ op wat ik durfde uit te kramen.

Desondanks ben ik een kletskous gebleven. Maar de laatste tijd had ik niet veel te melden in dit weblog. Ahmad en ik zijn sinds onze aankomst in Nederland bezig geweest als kleine baasjes. Huis tuin en keukendingen. Voor onszelf interessant, maar niet voor de lezer van dit weblog.

En morgen is het eid (suikerfeest), een feest waarover overigens nergens iets in de Koran staat dat dit gevierd zou moeten worden. Het is een cultureel gebruik om dat wel te doen. Voor ons zal het een gewone dag zijn als andere. Ik heb me wel voorgenomen om morgen de graven op te gaan zoeken van mijn overleden zoontje en mijn broer en moeder, zoals ik dat jaren gewend ben. Ook een cultureel gebruik, net als het doen van een gift aan het einde van de ramadan.

Verder moet ik bekennen dat wij dit jaar niet gevast hebben. We hebben het geprobeerd. Ik ben gewend, in alle jaren dat ik gevast heb, dat het weleens kan voorkomen dat je op één of meerdere dagen dat je aan het vasten bent hoofdpijn kan hebben. Meestal gaat dat vrij snel over na het moment dat je je vasten hebt mogen breken. Dit verliep bij mij dit jaar anders. De eerste beste dag dat ik vastte had ik zo een knallende hoofdpijn dat ik er misselijk en beroerd van werd. Na het vasten breken ging ik me niet snel beter voelen, zoals andere jaren. Ik bleef de hoofdpijn en de griepachtige verschijnselen houden. Toen ik de volgende ochtend voor de dageraad nog steeds de bonkende hoofdpijn voelde en het totale gevoel van ziek zijn, heb ik besloten dit jaar niet te vasten. Volgend jaar is er weer een kans.

Ik ben blij dat ik, doordat ik dit jaar niet vastte, heel veel dingen heb kunnen doen, waarvoor ik anders waarschijnlijk niet de energie gehad zou hebben. Ik dank Allah voor alle zegen die ik elke dag heb mogen ontvangen. Dat ik goed heb kunnen trainen voor mijn revalidatie en weer goed kan lopen en fietsen. Rennen lukt nog niet, maar dat hoeft ook niet. Ik heb geen haast….

Overpeinzing van een bekeerling

Toen ik me bekeerde tot de islam nam ik een heel drastisch besluit. Ik was zo onder de indruk van de Koran na het lezen daarvan, dat ik besloot alles achter te laten. Ik vertrok met mijn toenmalige vriend (de Pathaan, die ik had leren kennen via mijn broer) uit het kraakpand waar ik toen woonde. Ik nam alleen mijn kleding mee en een matras en de Koran. Verder liet ik alles liggen. Mijn psychologie-studieboeken en alle andere boeken die ik in mijn bezit had, al mijn muziek (LP’s) en al mijn andere bezittingen, waaronder ook juwelen. Ik zei dat de bewoners die achterbleven alles onderling mochten verdelen.

Ik wilde echt een nieuw leven beginnen en nam het symbolische besluit dat voortaan de Koran het enige boek zou zijn dat ik nodig had. Ik was 27 jaar en op mijn manier radicaal.

Ondanks het feit dat ik een academische studie had afgerond en naar mijn weten een behoorlijk verstand had, heb ik me in de jaren die volgden sterk laten beïnvloeden door andere moslims en hun culturele erfgoed. Dat heeft me onnodig verward en af doen dwalen van de reden waarom ik de islam had gekozen als geloof. Ik stelde de regels die men mij oplegde niet ter discussie, ook al werden veel van deze regels nergens bevestigd in de Koran. Omdat ik het allemaal zo graag goed wilde doen voor Allah, nam ik veel dingen klakkeloos aan, omdat ik dacht dat geboren moslims vanuit hun traditie waarschijnlijk meer wisten dan ik. De meeste van de mensen in mijn omgeving in die tijd kenden de Koran alleen uit het reciteren daarvan. Ze reciteerden de teksten, zonder te weten wat ze betekenden. Of erger nog. In veel gevallen lag de Koran ingepakt in een doek op een hoge plek in het huis (uit respect), maar werd deze nooit opengeslagen. Toch keek ik op naar de kennis van die mensen vanwege de wijsheid die zij hadden opgedaan uit overlevering. Religie en cultuur zijn in de regel sterk vermengd. Dat geldt voor alle religies.

Langzaamaan  over een periode van 40 jaar ben ik steeds meer kennis gaan nemen van de islam door veel te lezen en veel te luisteren. Uiteindelijk kom ik nu weer terug bij af. Ik geloof alleen nog in de Koran als leidraad en neem niet langer klakkeloos aan wat er is opgetekend in de hadith of in soefi-litteratuur (die overigen vaak voor een heel groot deel overdrachtelijk gelezen moet worden). Ik wil niet zeggen dat mijn beleving van de islam de juiste is. Het is mijn weg en voor een ander kan die weg anders zijn.

En nu denk ik: als ik (afgestudeerd in de psychologie en de hele Koran een aantal malen gelezen hebbende) me zo lang in de luren heb laten leggen door druk van buiten en de mening van anderen (medemoslims, imams, mullah’s, moefti’s, sheikhs), hoe zit dat dan met andere goed bedoelende moslims met minder studie?

Het salafisme, gefinancierd door rijke golfstaten, begint zich in veel landen een monopoliepositie aan te meten wat betreft veronderstelde kennis van de islam. Zij hebben een podium gekregen in veel moskeeën in landen overal ter wereld en doen ook in de media het meeste van zich spreken, zodra het ‘over islam gaat’. Ook op internet en op You Tube zijn ze erg actief. Ik ga ervan uit dat dit in principe goed bedoeld is. Ze denken werkelijk dat hun beleving en invulling van de islam de meest zuivere is. Dat is zoals het vaker gaat met mensen die een religie intensief belijden.

Ik vrees dat veel mensen, die niet het zelfvertrouwen of de interesse hebben om zich in hun geloof te verdiepen door zelf de Koran te gaan lezen, zich totaal afhankelijk gaan opstellen, wat betreft de invulling van hun geloof, van deze nieuwe slechts enkele eeuwen oude invulling van de islam, het salafisme. Dat zorgt voor en gaat (vrees ik) zorgen voor nóg meer verwarring, onbegrip en strijd tussen moslims onderling en tussen moslims en niet moslims.

Overmorgen ramadan

Hij staat weer voor de deur, de ramadan. Altijd vooraf een spannend gevoel. Een mooie maar soms ook zware maand.

‘Waar dient het toe om niet te eten en drinken  gedurende 17 uren, als je in de nacht toch weer gaat eten?’ vragen sommigen zich af. Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die nog nooit op die manier gevast heeft. Het is in ieder geval niet voor de lijn om af te vallen of iets dergelijks, want je eet immers wel, zij het op andere tijden dan je gewend bent.

Ik doe het nu sinds 1978 (enkele jaren nagelaten om redenen van ziek zijn of vanwege zwangerschap dan wel het zogen van mijn kinderen). Het gevoel dat je krijgt bij het vasten (en vasten breken) tijdens de ramadan is niet te beschrijven, maar moet je ervaren.

Zeker is in ieder geval dat het vasten helpt om je zelfcontrole te trainen: het negeren van een rommelende maag en het doorbreken van gewoonten die normaal gesproken houvast geven gedurende de dag. Je raakt daardoor in een andere gemoedstoestand dan je gewend bent en dat heeft verrassend genoeg een positief effect op bepaalde inzichten die je daardoor kan krijgen. Het is een maand van bezinning, zoals bij christenen en zelfs niet christenen vaak de tijd kan zijn rond kerst en oud en nieuw. Het is alsof je dan meer nadenkt over het leven en de wereld om je heen en het is alsof compassie voor anderen meer ruimte krijgt. Tijdens de dagen rond kerst en nieuw worden niet voor niets veel collectes gehouden voor goede doelen.

Datzelfde gebeurt ook tijdens de ramadan. Je wordt in die maand enerzijds op jezelf teruggeworpen, omdat de troost die eten of drinken kan bieden gedurende de dag uitblijft, maar anderzijds voel je je ook ‘omringd’, omdat je weet dat op de hele wereld andere moslims, net als jij, ook aan het vasten zijn. Voor veel moslims is het zelfs letterlijk een dagelijks feest van herkenning, omdat zij veelal bij het vasten breken elkaar opzoeken om het eten met elkaar te delen. Dat zijn voor die moslims dagelijks terugkerende gezellige avonden, waarin de familieband hechter wordt aangetrokken. Je zou het kunnen vergelijken met een dagelijks terugkerend kerstdiner.

Ikzelf heb die ervaring niet. Mijn familie was immers geen moslim. Ook mijn ex placht niet te vasten. Het is voor mij grotendeels een solitaire aangelegenheid geweest, op de jaren na dat sommige van mijn kinderen vrijwillig mee vastten. Nu geniet ik ervan dat ik het vasten samen met Ahmad kan doen. Maar hele dagen in de keuken staan om bijzondere lekkernijen te bereiden voor het vasten breken is nooit mijn ding geweest. Het ‘gewone’ eten is lekker genoeg! (maar Ahmad en ik zijn allebei ‘superkok’ al zeg ik het zelf 😉 )

De ramadan is een mooie tijd om in de Koran te lezen. Nog eens de hele tekst (een handleiding voor het leven) door te nemen. En het lichaam krijgt rust en wordt gezuiverd. Dat is wetenschappelijk bewezen. Zoals zoveel dingen die in de Koran worden voorgeschreven bewezen goed zijn voor het lichamelijk en geestelijk welzijn van de mens.

Geloof

Zoals jullie weten ben ik (nu alweer bijna 40 jaar) moslim. Dat wil niet zeggen dat ik niet ook weleens mijn twijfels heb.

Ik was al gelovig als kind. Het kan heel goed zijn dat ik langs die weg troost zocht. Ik voelde me in het gezin alleen en ongeliefd. Als ik in mijn bedje lag en in gedachten mijn hart uitstortte bij God gaf mij dat rust. Ik zag ook al jong dat er bepaalde verbanden moesten zijn in de wereld om mij heen en ook in mijn eigen binnenwereld die ik niet kon verklaren. Mijn ouders lachten me vaak uit om die gedachten en zagen dat als een bewijs dat ik wereldvreemd was en naïef. Mijn broer had er geen oordeel over. Gedurende zijn hele 47 jarige leven heb ik zijn onvoorwaardelijke liefde voor mij gevoeld, die ik helaas niet kreeg van mijn ouders. Mijn broer (ver)oordeelde niet snel.

Toen ik wat ouder was begon ik de verbanden en wetmatigheden die ik constateerde op te schrijven in een schrift. Ik las boeken over allerlei godsdiensten en filosofieën. Ik constateerde overeenkomsten in wat beweerd werd door verschillende levensvisies/godsdiensten en besloot voor waar aan te nemen wat deze gemeen hadden door alle cultuurverschillen heen. Maar in geen enkele levensvisie herkende ik mezelf volledig. Maar dat er bepaalde universele wetmatigheden bestonden, dat stond voor mij wel vast.

Op 27-jarige leeftijd las ik de Engelse koranvertaling van Marmaduke Pickthall. Er waren passages in de koran waar ik moeilijk in kon geloven, zoals de beschrijving van hemel en hel, maar ik denk dat ik de koran las met de ogen die op dat moment nodig waren om de boodschap te verstaan zoals die bedoeld is. Bepaalde passages in de Koran moet je namelijk letterlijk nemen en andere overdrachtelijk. Ik vond in de koran herkenning van wat ik al jaren aan het zoeken was in heldere bewoordingen en het raakte mijn hart. Ik wilde me onmiddellijk bekeren en heb dat toen ook gedaan.

Enthousiast vertelde ik over mijn geloof. Ik hoopte dat mijn ouders even enthousiast zouden zijn als ik. Helaas stuitte ik alleen maar op een muur van onbegrip. Bij nader inzien kan ik dat begrijpen. Mijn omgeving had uiteraard de koran niet gelezen en zag de islam zoals de moslims in hun omgeving de islam uitdroegen: als een stelsel van starre en in de regel vrouwonvriendelijke en wat achterlijk aandoende regels. Hoe kon ik, als net afgestudeerd psycholoog, kiezen voor zo een vrijheid beperkende godsdienst?

N.B. En dat was in een tijd dat er nog geen vliegtuig door twee torens was heen gevlogen en de islam nog niet eens in een zo kwaad daglicht stond bij veel mensen als nu.

En nu? Ik ben nog steeds moslim en houd me aan de rituelen die worden voorgeschreven in de koran. Die rituelen zie ik slechts als een hulpmiddel voor mezelf om ‘bij de les’ te blijven en Allah/God niet te vergeten. Maar meer is het niet. De rituelen zijn niet datgene waarom het gaat. Elke godsdienst heeft zijn eigen rituelen. Die worden gevaarlijk als deze uitmonden in starre regels, die uitgevoerd worden omwille van de regels. En met name als deze onderhevig raken aan sociale controle: Hoe vaak gaat iemand naar de kerk? Vast iemand wel in de maand ramadan? Draagt iemand een baard of een hoofddoek (n.b. dit is niet eens voorgeschreven in de koran)?

Het gaat voor mij om gedrag. Islam is niets anders dan je wil in overeenstemming brengen met die van Allah/God. In die zin was Abraham een moslim en Jezus en alle andere profeten. In de koran wordt niet gesproken over moslims maar over gelovigen. Geloof stijgt uit boven godsdienst. Er zijn talloze profeten geweest door de geschiedenis heen met dezelfde boodschap. ‘Gedenk je Schepper en wees goed voor elkaar en de wereld om je heen’ (simpel gesteld). Er zijn boeken nagelaten. De torah, de bijbel, de psalmen en de koran. De koran kan je zien als een bevestiging en sluitstuk van de voorgaande boeken. De koran kan je zien als leidraad voor het leven.

Honderden jaren later zijn de hadith geschreven die door de meeste moslims worden gezien als overleveringen uit het leven van de profeet Mohammed en die gehanteerd worden door deze mensen als regelgeving en aanvulling op de koran. Het zijn met name deze moslims die nu in de wereld veel van zich laten horen en zien en dat helaas in negatieve zin.

Ik heb 30 jaar de islam als godsdienst intensief bestudeerd en werd tijdenlang in verwarring gebracht door de discrepantie die ik zag tussen wat in de koran staat en de wat in de hadith is opgetekend en wat in de shariah (wetboek van de islam) wordt gesteld als regelgeving. De hadith en de shariah zijn veel hardvochtiger en vrouwonvriendelijker dan wat in de koran wordt voorgeschreven. De hadith bevatten elementen die dateren uit de tijd vóórdat de islam is ontstaan, zoals het stenigen als bestraffing voor overspel en vrouwenbesnijdenis. Beide afschuwelijke zaken komen nergens in de koran voor!

Pas sinds relatief korte tijd durf ik openlijk te beweren dat ik niet geloof in de hadith en dat ik alleen geloof in de koran. Dat is mijn leidraad voor het leven. Gelukkig ben ik niet de enige die zo denkt. Er zijn diverse groepen op facebook van mensen met dezelfde overtuiging.

De moslims die nu veel in het nieuws komen zijn de salafisten. Dat zijn de moslims die hun geloofsbeleving vooral baseren op de hadith. Zij worden ten onrechte door niet moslims gezien als ‘orthodox’, terwijl zij dat juist niet zijn. Het salafisme is een vernieuwing van de oorspronkelijke islam, die slechts twee eeuwen oud is en juist niet overeenkomt met de islam zoals die oorspronkelijk in het leven is geroepen door de profeet Mohammed, die de koran heeft nagelaten als leidraad. Alles wat daarna opgetekend is, en daaronder vallen ook de hadith, is niet betrouwbaar voor zover het niet overeenkomt met wat in de koran staat.

Wat ik nu merk is dat ik nauwelijks nog aan mensen wil vertellen dat ik moslim ben. Omdat men mij dan onmiddellijk associeert met het salafisme dat nu ten onrechte de moslim-identiteit vertegenwoordigt, vrijwel overal ter wereld. Op veel strategische plekken ter wereld worden namelijk moskeeën gefinancieerd door rijke golfstaten en er worden imams aangesteld die de salafistische doctrine prediken. Dat beïnvloedt niet alleen de moslimgemeenschap, die nog steeds onwetend is over het eigen geloof en zich wat betreft de regels van goed en kwaad afhankelijk opstelt tegenover de imams die zij zien als de enige deskundigen met recht van spreken. Maar ook niet moslims zien het grimmige en onverdraagzame karakter van de moslimgemeenschap, die zich steeds meer afzondert van de rest door kleding en gedrag. Want ook wie ooit in de volksmond gezien werd als gematigd moslim gaat zich onder invloed van deze trend steeds extremer gedragen .

Dat betreur ik. De islam, die ontstaan is als een licht en leidraad voor alle mensen ter wereld (die daar oren naar hebben), is verworden tot een set van regide regels zonder begrijpelijke betekenis. Regels die bovendien gebaseerd zijn op overleveringen die niet in de koran bevestigd worden.

Nieuwe koranvertaling

Facebook heeft echt zijn nut, als je het op een bepaalde manier gebruikt. Je kan dingen te weten komen via vrienden en vrienden van vrienden en door posts te lezen in groepen waaraan je eventueel kan deelnemen.

Zo kwam ik laatst een leuk bericht tegen van een vrouw, die van een niet-moslima een mooie Engelse vertaling van de Koran had gekregen. De vertaler was Marmaduke Pickthall. Toevallig ook de eerste Koranvertaling die ik las in 1978. Ik kocht hem in een mooie uitgave bij boekhandel Wristers te Utrecht. Hij kostte me 144 gulden, maar dat kon me niet bommen. Zo gelukkig als een klein kind met een ijsje liep ik de winkel uit. Ik wist dat ik iets goeds in handen had.

En werkelijk, toen ik deze vertaling las, telkens in de eerste uurtjes voor zonsopgang, leek het of voor mij eindelijk alles op zijn plaats viel. Mijn godsbesef, dat ik al van kleins af aan had (ondanks negatieve opmerkingen van mijn atheïstische ouders) kreeg eindelijk een ‘stem’. Het lezen van deze Koranvertaling heeft ertoe geleid dat ik me zo snel mogelijk wilde bekeren tot de islam..

NB Ik heb nooit hetzelfde gevoel van herkenning beleefd bij het lezen van andere vertalingen, later in mijn leven. Ik heb me altijd voorgenomen Arabisch te leren om de Koran in zijn oorspronkelijke Arabische vorm te kunnen lezen, maar ik ben nooit verder gekomen dan het kunnen reciteren van de Arabische tekst in het Arabische alfabet (op zich wel leuk om te doen, maar het verhoogt natuurlijk niet je begrip van de inhoud van de tekst! Ik betreur het dat veel moslims ook niet meer doen met de ‘glorious Quran’ dan het heilige boek hardop te reciteren zonder kennis te nemen van de inhoud van de woorden. Het begrip en de interpretatie van de heilige tekst laten ze over aan imams en schriftgeleerden, met alle gevolgen van dien). Ik kocht een cursus Arabisch bij het NTI die nog altijd op een plank in mijn huis ligt te wachten om geopend te worden!

Ik schreef dit feitje over mijn bekering naar aanleiding van het lezen van deze vertaling in reactie op de post van deze vrouw op facebook. Zei erbij dat het in mijn ogen de beste vertaling was. Daarop reageerde weer een ander, die zei dat er volgens haar bescheiden mening een nog betere Engelse vertaling is nu. En zij gaf de volgende link naar een Koranvertaling in het Engels. Ik heb haar daar hartelijk voor bedankt. Het lijkt me inderdaad een goede vertaling. Elke vertaling is subjectief en door een vertaling heen spreekt altijd het hart van de vertaler. Veel Arabische woorden hebben meer dan één betekenis en dat maakt het niet gemakkelijker.

Vaak worden bij de inleiding van een Koranvertaling al dingen geschreven die enigszins duidelijk maken vanuit welke invalshoek de vertaler vertaalt (NB objectiviteit bestaat niet volgens mij!) en ook bij de uitleg van bepaalde delen van de tekst kan blijken hoe een vertaler de tekst interpreteert.

Maar de inleidende woorden bij deze vertaling bevallen mij al mateloos, omdat dit exact is zoals ik de Koran heb geïnterpreteerd. Er is maar één God, die wij moslims Allah noemen. Door de geschiedenis heen zijn er talloze profeten geweest, die geen andere taak hadden dan mensen te waarschuwen. Over een aantal van deze profeten wordt herhaaldelijk gesproken in de Koran. Islam is niets anders dan overgave aan God/Allah en heeft niets te maken met de hokjes waarin de diverse godsdiensten later door mensen zijn ingedeeld. Zoals mag blijken uit het volgende citaat uit de Koran zelf, waarmee deze Koranvertaling begint:

Surely, those who believe, those who are Jewish, the Christians, the converts; anyone who (1) believes in God, and (2) believes in the Hereafter, and (3) leads a righteous life, will receive their recompense from their Lord; they have nothing to fear, nor will they grieve. [ 2:62, 5:69 ]

En dan hier een ‘statement’ van de vertaler, waarmee ik het volledig eens ben. (Weg dus met godsdienststrijd!)

One Unified Religion for All the People All religions of the world—Judaism, Christianity, Islam, Hinduism, Buddhism, and others—have been severely corrupted through innovations, traditions, and the idolization of humans such as the prophets and the saints. God’s plan, as stated in the Old Testament (Malachi 3:1), the New Testament (Luke 17:22-36 & Matthew 24:27), and this Final Testament (3:81), calls for the sending of God’s Messenger of the Covenant after all the scriptures have been delivered. The main function of God’s Messenger of the Covenant is to purify the scriptures and unify them into one universal message to this world from the Creator and Sustainer of this world. This major scriptural prophecy has now been fulfilled. God’s Messenger of the Covenant has arrived, supported by overwhelming tangible proof (see Appendix Two). The purification and unification process has begun. God’s plan is supported by God’s invisible forces, and the enormous dimensions of this divine plan is manifest in the recent exposure of false religionists, and the removal of such anti-freedom barriers as the Berlin Wall, the Iron Curtain, and the bamboo curtain. Henceforth, there is only one religion acceptable to God—Submission. Anyone who submits to God and devotes the worship to God ALONE is a “Submitter.” Thus, one may be a Jewish Submitter, a Christian Submitter, a Buddhist Submitter, a Hindu Submitter, or a Muslim Submitter. (Rashad Khalifa, November, 1989)

En  zoals de Koran ook letterlijk zegt:

The only religion acceptable to God is Submission. [3:19] Anyone who seeks other than Submission as his religion, it will not be accepted from him and, in the Hereafter, he will be with the losers. [3:85]

De feestdagen op een rij

  • Witte donderdag: de dag dat het laatste avondmaal van Jezus met zijn discipelen wordt herdacht
  • Goede vrijdag: de dag dat de kruisiging van Jezus wordt herdacht. (NB in de Koran wordt dit weerlegd en staat dat niet Jezus is gekruisigd, maar een ander die de gelijkenis met Jezus had aangenomen. Jezus is ten hemel opgenomen en aldus verdwenen uit dit leven)

“And for their saying, “Indeed, we have killed the Messiah, Jesus, the son of Mary, the messenger of Allah.” And they did not kill him, nor did they crucify him; but [another] was made to resemble him to them. And indeed, those who differ over it are in doubt about it. They have no knowledge of it except the following of assumption. And they did not kill him, for certain. Rather, Allah raised him to Himself. And ever is Allah Exalted in Might and Wise.” (Qur’an 4:157-158)

  • Pasen: een dag die altijd valt op de zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente. Op deze dag wordt door christenen herdacht dat Jezus uit zijn graf is opgestaan en aldus verdwenen uit dit leven.

DSC03532