Mercy Oceans 1

Tot mijn genoegen en dankzij de vele mogelijkheden die internet biedt, ben ik nu klaar met het digitaliseren van het oude boek Mercy Oceans deel 1.

De oude getypte en in documentstructuur gescande tekst kon gemakkelijke gelezen worden door ‘mijn drive’ en vervolgens omgezet worden in word. Daarna converteerde ik de hele tekst in epub.

Het originele boek had geen ISBN nummer en geen wettelijke uitgever of schrijver, maar is ooit getypt op een elektrische typemachine door een leerling van sheikh Nazim in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Deze leerling heeft waarschijnlijk de woorden van onze leermeester tijdens zijn ‘sohbets’ (lezingen) opgenomen op cassettebandjes, zoals toen gebruikelijk was, en daarna uitgetypt voor andere belangstellenden die er niet bij hadden kunnen zijn.

Nu ben ik klaar met een deel van het karwei. Er zijn nog twee boeken te gaan. Overigens doe ik het met plezier, omdat de woorden van mijn geliefde leermeester mij altijd blij maken en goede herinneringen oproepen. De woorden van sheikh Nazim zijn voor mij levenslessen, die me eraan herinneren waarvoor ik op deze wereld ben. Ik wil ze graag delen met anderen, in de hoop dat de wijze lessen van Grandscheikh, de leermeester van Sheikh Nazim, een inspiratiebron kunnen zijn voor wie daarin geïnteresseerd is.

Toen ik ik het oude boek uiteindelijk had gedigitaliseerd en omgezet in epub merkte ik het volgende:

Ik kon het boek direct downloaden in mijn e-reader, wat fijn is, want zo blijven de woorden behouden. Maar toen ik het epub-bestand wilde delen met de lezer van dit weblog, merkte ik dat dit uiteraard niet ging. Want ook al is het een ebook dat gratis wordt gedeeld en waarvoor niemand de credits ontvangt, je kan een een boek in epub formaat niet zomaar delen via een weblog. Dat is domweg niet toegestaan.

Dus heb ik het document omgezet in PDF en aldus kan het wel gedeeld worden en het is goed leesbaar op PC en tablet. Wie het alsnog graag wil lezen op de e-reader, kan het desgewenst zelf omzetten in epub-formaat en dat kan op tal van manieren, zoals te vinden is op google via bovenstaande link.

Hier is het eerste boek van Mercy Oceans.

Ik zal de te downloaden boeken ook zetten bovenin dit weblog in de zwarte balk onder het kopje Mercy Oceans.

Elk nadeel hep zijn voordeel (Cruijff)

Oftewel tel je zegeningen en zoek de zonnetjes.

Ik heb een roerig leven gehad met veel ups en nog meer downs, maar vanmorgen schoot door mijn hoofd dat ik dankbaar ben voor alles wat ik heb mogen meemaken.

Mijn jeugd was niet gemakkelijk met een beroepsmilitair als stiefvader. Maar achteraf gezien kijk ik toch dankbaar op mijn jeugd terug en alle problemen die ik later kreeg vanwege door mij genomen onverstandige beslissingen.

Toen ik op hoge leeftijd mijn herintrede deed in het arbeidsleven, hadden mijn cliënten er veel aan dat ik veel van hun problemen kon herkennen en ze ook de hand kon reiken om zich daar uit te worstelen. En dat dan weer dankzij mijn levenservaring, die ik kon koppelen aan mijn psychologiestudie en mijn geloof en vertrouwen in de kracht van elk mens.

Ik ben drie keer getrouwd en twee keer gescheiden, maar hoe moeilijk de twee eerdere huwelijken ook voor me waren, ik heb aan beide huwelijken ook iets goeds overgehouden. In mijn eerste huwelijk mocht ik maar liefst vijf mooie kinderen baren, van wie helaas een jongetje niet ouder werd dan vijf dagen. Maar ik heb nog vier andere lieve, mooie kinderen op wie ik heel trots ben. Verder heb ik in mijn eerste huwelijk heerlijk Pakistaans leren koken en dat was een zegen voor de rest van mijn leven. Ook dank ik mijn rotsvaste geloof deels aan mijn toenmalige schoonfamilie, die mij liet zien dat ik niet alleen was in wat ik geloofde.

Mijn tweede huwelijk was weer geen succes. Maar dankzij de inspiratie van mijn echtgenoot in dat tweede huwelijk ben ik gaan sporten en heb ik Arabisch geleerd, zodat ik nu de Koran kan reciteren.

En nu ben ik in mijn derde en laatste huwelijk terecht gekomen en elke dag ben ik zo dankbaar dat ik oud mag worden naast deze man. Met hem heb ik mentale problemen die ik had kunnen oplossen, zodat ik in oneindig rustiger vaarwater nu van de ene dag in de andere glijd.

Ervaringen krijgen we niet voor niets. We kunnen ervan leren. Elk moment maken we een keuze. Wat te doen, wat te zeggen, waarnaar te streven. Onze keuzes zijn belangrijk. En ieder heeft zijn eigen weg te gaan. Ik ben heel dankbaar voor mijn weg en wat ik heb mogen ervaren. Ik kijk vol vertrouwen vooruit. Leef in het moment en laat komen wat komt. Beslissingen neem ik elk moment, maar ik plan niet vooruit. De toekomst is niet aan mij om te bepalen.

Gezien en gehoord willen worden

Dat is volgens mij een behoefte die we allemaal wel hebben. Bij gelukkige kinderen wordt deze behoefte ruimschoots bevredigd in de jeugd. Als het goed is wordt een kind aangemoedigd door zijn pappie en mammie. Bij de eerste kreetjes, bij de eerste stapjes en later bij alle kleine en grotere prestaties. Naast behoefte aan liefde heeft de mens ook behoefte aan erkenning. Als die voldoende maar in een ook weer niet overdreven hoeveelheid wordt gegeven in de jeugd, dan groeit het kind op met zelfvertrouwen en zelfwaardering.

Bij mij, en daarin ben ik vast niet de enige, ontbrak het nogal aan schouderklopjes en liefdesbetuigingen in mijn jeugd. Ik kreeg ze wel. Van mijn broer, die voor mij nummer één op de wereld was en van andere kinderen, met wie ik speelde. Ook van de leerkrachten kreeg ik waardering. Maar van de belangrijkste mensen in de omgeving van elk kind (de ouders), naar wie elk kind in blind vertrouwen opkijkt, van die mensen bleef elke ‘positieve feedback’ uit. Integendeel, ik kreeg van hen alleen te horen wat ik fout deed en ‘nog niet wist’ en ‘waar ik nog wel achter zou komen’. Alles wat ik deed werd verkleind tot iets onbetekenends. Zelfs toen ik vier kinderen had, werd er neerbuigend gesproken over mijn ‘gezinnetje’, alsof ik nog steeds alleen maar een onbetekenende rol speelde in een ‘grotemensenwereld’ waarvan ik met mijn naïeve gedachtegoed natuurlijk nog geen notie had. Ik bleef voor hen mijn hele leven de dommerik, de naïeveling, die alleen maar verkeerde keuzes maakte en totaal niet in de gaten had waar de wereld om draaide. En ik heb dat zelf ook lange tijd geloofd. Iedereen wist alles beter dan ik, ook al had ik tot aan het einde van mijn universitaire studie top-resultaten. Met mijn bul in de hand geloofde ik nog steeds dat ik van toeten nog bellen wist en dat ik totaal de titel psycholoog niet waardig was.

Ik zeg dit allemaal niet om zielig te doen. Ik wil alleen uitleggen hoe het komt dat een mens soms lange tijd geen zelfvertrouwen kan hebben. Het is zo belangrijk om kinderen van kleins af aan te ‘laten zijn wie ze zijn’ met aanmoediging van hun sterke kanten, die voor elk kind weer anders zijn. Als je kinderen ontmoedigt in alles wat ze doen, of erger nog alles op alles zet om ‘hun wil te breken’, dan laat dat zijn destructieve sporen na op de hele verdere ontwikkeling van dat kind.

Ik vraag me weleens af waarom ik schrijf in een weblog, dat ik met de ‘hele wereld’ deel. Waar komt die behoefte vandaan om mijn ziel en zaligheid te delen met een onzichtbaar publiek en hoezo deel ik ook nog mijn YouTube-filmpjes en mijn tekeningen en schilderijen? Wat wil ik daarmee? Ik wil nog steeds gezien en gehoord worden. Een behoefte waaraan voor mij als kind niet voldoende is voldaan door de belangrijkste mensen in mijn leven. Wil ik dan een schouderklopje? ‘Goedzo, shab, ga zo door, ik begrijp je wel…..’ Ja, zoiets. Denk ik. Beetje ijdelheid ook.

Maar ik besef daarbij ook, dat alle aandacht en waardering van een onzichtbaar of zichtbaar ‘publiek’ in feite nergens toe dient. Ik kan een mening hebben of een gevoel delen en daarmee kan een ander het eens zijn of niet. Iemand kan blij zijn met wat ik beschrijf in dit weblog of niet. Maar is dat belangrijk voor mij? Eigenlijk niet. Wie ben ik helemaal in de grote massa van aardbewoners met elk hun eigen sores. Eén van de velen en soms herkennen mensen dingen bij elkaar en voelen zij zich even verbonden en dan gaan ze weer verder, ieder op zijn eigen reis door het leven.

Wie is er wel altijd bij me (en dat heb ik al gevoeld van kinds af aan)? God, Allah, de Almachtige, de Eeuwige, de Kosmische Wetten, geef het maar een naam. Er zijn Kosmische Wetmatigheden die groter zijn dan wijzelf. Wat wij doen en wat onze intenties zijn, die dingen komt altijd bij ons terug als een boemerang. Het oog van Allah is altijd op mij gericht en op jou en op jou. Ook al ontkent men het. Dat wist ik al als kleuter, tegen de verhalen van mijn ouders in, die beweerden dat God niet bestond. Het was mijn geheim dat ik wist dat er wél een Hogere Macht was. Het gaf mij troost.

Toen ik me na een zoektocht langs veel vormen van religie bekeerde tot de islam, ging ik met dit blijde nieuws naar mijn ouders. Ik dacht dat ze blij zouden zijn met mijn ontdekking van dit mooie geloof in zijn puurheid. Maar dat viel uiteraard tegen. Ze vonden het een zoveelste blijk van mijn naïviteit en wereldvreemdheid.

Het nieuwe jaar is begonnen en ik ben weer gedoken in de oude teachings van Sheikh Nazim (zijn mooie ziel is bij Allah) die zijn inspiratie kreeg van zijn leermeester Grandsheikh Abdullah ad Daghestani.

Hoezo zou ik me druk maken om gezien te worden door andere mensen, nu ik inmiddels in mijn 70ste levensjaar zit? Allah (God) ziet mij, net als dat hij jou ziet. Allah (God) wil ons gelukkig zien en in vrede. Er is niets wat Allah (God) ontgaat. Maken wij Allah blij, dan maakt Allah ons hart ook blij. Respect en liefde voor Allah kunnen wij uiten door respect en liefde te tonen voor alle levende wezens in onze omgeving, van welke soort of status of nationaliteit, godsdienst of geen godsdienst ook. Wie een ander nooit een haar wil krenken, niet met de tong, niet met de hand, maar ook niet met gedachten, zal in vrede leven en in bescherming van Allah.

Ook al voel je je alleen en denk je dat niemand naar je (om)kijkt, je bent nooit alleen. Allah (God) is bij je. Heel dichtbij.

Google Drive

Vandaag ben ik begonnen met de klus om de getypte teksten van de 3 delige serie ‘Mercy Oceans’ te scannen in PDF formaat en deze vervolgens te converteren naar word formaat.

Het was wel even zoeken hoe dat kon. Een normaal PDF bestand, dat oorspronkelijk getypt is op een computer, laat zich wel converteren in word, maar een oude op een typemachine getypte tekst is wat moeilijker te converteren. Maar het kan wel! Zelfs oude geschreven teksten zijn te converteren naar een wordbestand! Op internet worden er allerlei programma’s en apps aangeboden, die dit moeten kunnen, de meeste tegen betaling.

Maar tot mijn verrassing bleek google zélf de mogelijkheid te hebben om een oude, op een typemachine getypte tekst te converteren naar word. En dat dit zelfs mogelijk is voor met de hand geschreven teksten. Je dient hiervoor in te loggen in je google drive. Daar heb je de mogelijkheid om de gescande bestanden te openen in je cloud en deze vervolgens te converteren naar een word-document door het bestand te selecteren en op je rechtermuisknop te klikken en dan eenvoudigweg ‘openen met google documenten’ aan te klikken. Dan wordt de getypte of geschreven tekst (behoorlijk snel ook nog) geopend in een word bestand. De opmaak is dan wel raar en sommige woorden zijn fout ‘gelezen’ en dus fout gedrukt in je document. Je moet daarna nog wel zelf de opmaak van de tekst wijzigen naar je eigen voorkeur en de tekst goed nalopen op fouten met het origineel ernaast en die verbeteren. En natuurlijk niet vergeten het document vervolgens op te slaan in je document-bestanden.

Ik vind het een fantastische applicatie van google drive, die ik daarom met jullie wil delen.

Ik ben met vallen en opstaan vandaag gekomen tot bladzijde 16 van het boek. Het is een monnikenwerk, maar ik doe het met liefde voor de woorden van mijn geliefde leermeester, die het verdienen om verspreid te worden in een leesbaar document, dat ik ook nog hoop om te zetten in epub-formaat. Zo zal een ieder die dat wil de boeken gratis kunnen downloaden. Maar het zal nog wel even duren voordat ik er helemaal klaar mee ben!

Het jaar uit met Mercy Oceans

Hallo daar, al een tijd schreef ik niets meer in dit weblog maar scheepte ik de lezer af met filmpjes van You Tube. Weliswaar allemaal filmpjes die ik zelf erg mooi of leuk vind, maar niets dat uit mijn eigen koker kwam.

Ik ben herstellende van een voetoperatie en een griepje. Het griepje lijkt grotendeels voorbij. De voetoperatie laat me achter met een afneembaar gipsbedje, dat mijn grote teen fier vooruit moet houden en dat pas definitief af mag op 30 januari a.s. Met dat gipsje kan ik best lopen en wel zonder enige stok, maar naar buiten gaan met aan één voet een schoen en aan de andere een speciale gipsschoen doe ik niet. Ik mag niet autorijden met dat ding en fietsen lijkt me koud met die open gipsschoen. Dus ik blijf lekker binnen en ontvang hier de mensen die mij willen zien. De man doet de boodschappen, maar ik ben heel goed in staat om mijn steentje binnen bij te dragen aan ons kleine huishouden.

Beneden in de woonkamer staat een eenpersoonsbed dat we hebben verwijderd uit een logeerkamer, die nu dienst gaat doen als atelier voor mij. Overdag gebruik ik dat bed om heerlijk met mijn geopereerde voet omhoog te zitten, de tv voor mijn neus en mijn telefoon en e-reader binnen handbereik. Na mijn volledig herstel zal dit eenpersoonsbed worden opgeslagen. We hebben al een tweepersoons bed in een andere logeerkamer staan en zoveel mensen komen er niet bij ons logeren. Niemand eigenlijk.

Hoe goed kan een mens het hebben. Al vroeg gaan de lampjes en de kaarsjes aan en ik heb zeeën van tijd om me te verdiepen in alle onderwerpen die me interesseren. Mooie manier om zo het jaar te mogen afsluiten in deze tijd van bezinning.

Plannen heb ik genoeg, maar er komt tot nu toe niet veel van. Ik ben me weer aan het verdiepen in mijn lievelingsboeken, de Mercy Oceans van Sheikh Nazim al Haqqani.

Sheikh Nazim Al Haqqani

Daarin worden de lessen van zijn leermeester Grandsheikh Abdullah ad Dagestani uitgelegd in heldere en begrijpelijke taal.

Sheikh Abdullah ad Dagestani

Er zijn in de loop der jaren ontzaglijk veel boeken uitgegeven aangaande de leringen van de soefi weg van de Naqhsbandi. Daarvan heb ik er in voorgaande jaren veel gekocht, maar alle boeken die later kwamen dan die met de titel Mercy Oceans (in diverse delen) waren slechts een slap aftreksel van de originele teksten, die letterlijk uit de mond zelf van Sheikh Nazim zijn opgetekend. Dit alles zonder winstbejag uitgetypt in simpele oplagen in de tijd dat de pc nog in de kinderschoenen stond, de tachtiger jaren, en toen er nog geen internet was. Ik koester deze mooie boeken in drie delen, getypt in A4 formaat. Heb ze gelezen en herlezen en toen jaren niet gelezen. En nu lees ik de vergeelde bladzijden opnieuw en met een frisse blik van herkenning.

Ik vind de boeken met hun kostbare inhoud, die nu helaas nergens meer te verkrijgen zijn, zo goed dat ik ze wil delen met anderen. Ik ben van plan alle bladzijden van deze boeken te scannen en als dat mogelijk is wil ik het ook nog omzetten in epub-formaat. Dan kan ik de boeken delen in de pagina’s van mijn weblog of op ander media voor wie daarin geïnteresseerd zal zijn.

Er zijn meerder boeken uitgegeven met de titel Mercy Oceans, maar die zijn niet allemaal hetzelfde als de exemplaren, die ik hier heb liggen. Zo kreeg ik van iemand in het verleden andere uitgaven met dezelfde titel, ook hand getypt, maar met een totaal andere inhoud. Ik heb deze uitgaven lange tijd bewaard zonder ze te lezen. Nu nam ik tijd om dat wel te doen. Bij het lezen herkende ik niet de stem van mijn leermeester sheikh Nazim. In deze versie zag ik veel salafistische toevoegingen, gebaseerd op hadith, die op mij vrouw-onvriendelijk overkwamen, totaal niet in overeenstemming met wat ik sheikh Nazim heb horen zeggen. Deze versie zou ik nooit iemand aanraden te lezen. Het maakt mij wel duidelijk dat de titel ‘Mercy Oceans’ geen titel is met auteursrechten of iets dergelijks, maar dat iedereen kennelijk wel boeken kan uitgeven met die titel en dat die naar mijn mening bij benadering niet hetzelfde hoeven te zijn als die versie van Mercy Oceans, die mijn hart destijds zo enorm wist te openen op een moment dat dit voor mij cruciaal was in mijn leven.

Ik gun dat iedereen. Daarom zal ik hopelijk binnen niet al te lange tijd op de proppen komen met een digitale uitgave van de Mercy Oceans in drie delen, die voor mij en mijn geloofsbeleving heel belangrijk zijn geweest.

Ik heb er nu tijd voor. Morgen begin ik hiermee. InshaAllah.

Schilderen en nog eens schilderen

De laatste tijd ben ik niet meer aan het schrijven in dit weblog. Ik uit me tegenwoordig liever in beeld. De foto’s en de filmpjes zijn alweer een beetje passé en ook het tekenen in zwart wit bevindt zich in een stoffige hoek. Ik werk nu in kleuren.

Het bezig zijn met een schilderij is voor mij zo fascinerend. Ik houd ervan portretten te maken. Laat dit nu net iets zijn dat door sommige moslims ten strengste wordt afgekeurd. Evenals het beluisteren van muziek. In de moslimwereld zul je zelden portretten van mensen aantreffen. De meeste kunst is daar abstract en vrij geometrisch van vorm. Een bloemachtige versiering zie je nog wel, maar het letterlijk weergeven van de werkelijkheid op een doek of ander medium zie je niet veel. De gedachte hierachter is dat alleen Allah de Schepper is van alles wat wij zien. Wij mogen niet op Zijn Heilige Stoel gaan zitten en zomaar proberen Zijn Schepping weer te geven in beelden of tekeningen.

Gek is het dan, dat ik me als moslim helemaal niet schuldig voel als ik onder begeleiding van door mezelf geselecteerde muziek sta te schilderen. Integendeel. Ik voel me even helemaal één met mijn bezigheid op dat moment. De wereld om me heen bestaat alleen uit mij, mijn verfkwast, de voorbeeldfoto en het canvas. Terwijl ik probeer de gelaatstrekken en de uitdrukking van de persoon op het doek te schilderen, is het alsof ik nieuwe dingen ontdek van die persoon. Alsof ik een glimpje opvang van de ziel  van die persoon. Dat voelt voor mij helemaal niet aan als heiligschennis. Integendeel. het doet mij nog meer versteld staan van de fijne nuances die onze Schepper ons laat zien in de wereld om ons heen. Het spel van licht en schaduw en kleur dat ons een verhaal vertelt en ons een gevoel geeft. Dat te mogen zien en ervaren is een groot cadeau. En ik, als beginnend schildertje, weet heel goed dat wat ik op het canvas laat leven niet de werkelijkheid is, maar mijn versie van deze werkelijkheid. Het is voor mij meer een eerbetoon aan onze Schepper dan dat ik het lef zou hebben om in Zijn Heilige Schoenen te willen staan. Met mijn schilderij wil ik juist het wonder eren dat Allah alle schepselen en verschijningsvormen uniek heeft gemaakt. En dat zelfs één persoon, dier, landschap of ander tafereel per invalshoek en lichtval een totaal nieuw gezicht kan krijgen. Daarom werk ik liever van een foto, omdat een foto de tijd even stil zet. Hoe kan je de werkelijkheid schilderen, als die steeds verandert met de stand van de zon en elke beweging.

Ik heb mijn laatste schilderij in opdracht bijna af. Het is voor mijn oudste kleinkind en  zijn vriendin. Ik ga nu alvast kijken naar andere onderwerpen die me aanspreken op het internet. Misschien kom ik daar mooie foto’s tegen die me raken en die ik wil naschilderen.

Maar als er één van mijn lezers of lezeressen is, die graag een schilderij of tekening wil van een persoon of dier, laat het me dan gerust weten via mijn mail

Ik ben niet duur. Het gaat mij niet om geld. Ik schilder en teken voor mijn plezier. Ik bied mijn diensten aan tegen materiaal- en verzendkosten. Zolang ik geen verdere opdrachten krijg, schilder ik vrolijk voor mezelf verder.

Vergankelijkheid

Dat we allemaal een keer dood gaan weet iedereen. Of er daarna nog een leven al zijn wordt door sommigen gepropageerd als een zekerheid. Dat zijn met name de mensen die geloven in een hiernamaals en ook de mensen die geloven in reïncarnatie.

Ik heb de dood geaccepteerd en zie deze als een realiteit die steeds dichterbij komt. Wij verdwijnen allemaal een keer van deze wereld en maken plaats voor nieuw leven.

Zoals trouwe lezers van dit blog weten ben ik gelovig. Ik geloof in een Schepper en ik geloof dat er profeten zijn geweest die ons hebben herinnerd aan het goed en kwaad en ons geadviseerd hebben om overeenkomstig de kosmische wetten van onze Schepper te leven. In alle overleveringen wordt ook gerefereerd aan straf en beloning in dit leven en in het leven hierna.

Ik ben ervan overtuigd dat het verstandig en raadzaam is om zo goed mogelijk te leven. En goed wil voor mij zeggen: leven zonder een ander of jezelf (mens of dier of plant) te schaden of pijn te doen. Ik weet dat je gelukkig wordt van het doen van het goede (en wat dat moet zijn op elk keuzemoment van je leven is voor iedereen anders). Het doen van het verkeerde maakt ongelukkig. Maar of er ook een leven hierna is waarin met ons ‘afgerekend’ wordt, dat is voor mij een onzekerheid. Ik ben hier niet bezig mijn best te doen in de hoop op een goed leven in het hiernamaals. Ik weet niet eens zeker of dat er wel is, hoewel duidelijk in de Koran staat dat dit wel zo is, evenals in andere heilige boeken. In de koran staat dat het voor Allah niet moeilijk is mensen weer tot leven te wekken na de dood evenals het niet moeilijk is voor Allah om mensen te scheppen. Hij hoeft slechts te zeggen ‘wees’ en het ‘is’. (Koen faja koen). Maar in de koran wordt ook gezegd dat sommige passages letterlijk moeten worden gelezen en andere overdrachtelijk. Ik kan alleen maar weten wat ik hier in deze wereld zelf ervaar. En dat is de directe pijn in mijn hart die ik voel, wanneer ik iets verkeerds doe en het fijne en rustige gevoel wanneer ik goed doe. Verder wil ik niet denken. Ik ben geen kruidenier, die punten verzamelt voor mijn leven na de dood.

Ik laat het aan Allah over om te bepalen wat er met ons mensen gebeurt als wij eenmaal gestorven zijn. Zou dit anders zijn dan wat er gebeurt met dieren die sterven? Hebben wij zo een speciale positie? Of geldt het voor alle schepselen en is er ergens een plek met veel ruimte waarin alle overleden wezens van alle tijden een plek hebben? De kosmos is groot. Zou dit kunnen? En zien wij dan ook de andere overledenen die wij hebben gekend in ons leven terug? Hoe gaan we die vinden in de enorme menigte? Of hebben we dan allemaal een ander bewustzijn dat los staat van tijd en ruimte? Ik weet het echt niet en wil er ook niet over speculeren. Mijn kleine hersenpan kan dit alles niet bevatten, net zoals ik de liefde en nabijheid van Allah niet kan bevatten en zeker niet aan een ander kan uitleggen. Het is een onzichtbare wereld die alleen het hart kan ervaren door gebeurtenissen in het leven die schijnbaar toevallig zijn. Maar voor mij bestaat toeval niet, omdat ik geloof dat alles met elkaar samenhangt in een betekenisvol verband.

Er ging iets in me dood maar ik leef nog

Als ik niet die dag toen ik thuis kwam van mijn bezoek aan Ahmad onderweg toevallig onze taxista Nati was tegengekomen bij de little en als ik niet, toen ik krepeerde van de buikpijn, toch maar Ahmad had gebeld, die op zijn beurt Nati belde en als ik niet door Nati naar de dokterspost was gebracht en als ze me toen niet per ambulance hadden afgevoerd naar het ziekenhuis, toen na diverse heftige pijnstillers de pijn niet minder werd, en als toen niet net ook de dochter van Ahmad (die eigenlijk voor haar vader kwam) niet  2 nachten en de tussenliggende dag aan mijn zijde was gebleven tijdens heel veel onderzoeken op de urgencia en ik na een scan om 1 uur op donderdagnacht geopereerd werd…….

Dan was misschien niet alleen een stuk afgeknelde darm gestorven, maar ikzelf ook.

Maar ik leef en herstel me van een drie uur durende operatie, waarin ze mijn darmen letterlijk uit de knoop hebben gehaald en het dode stuk verwijderd.  God zij gedankt. Shukr Allah

En na 8 dagen alleen water en sondevoeding mag ik sinds vandaag weer eten😋

Uit mijn doen

Twee dagen was ik wat uit mijn doen door de meditatie-sessie. Ik weet niet waarom het me zo aangreep, maar ik bleef zitten met een soort boosheid, die ik niet goed kon plaatsen en het duurde een paar dagen om uit te vissen waar die boosheid vandaan kwam.

Overal zie je Boeddha-beelden. In tuinen, in huizen van mensen, zowel hier als in veel andere westerse landen. Waar komt die idealisering en verering voor een man die vrouw en kinderen achterliet om verlichting te vinden vandaan? De boeddha gaf aanwijzingen en raadgevingen om in het reine te komen met jezelf en de kosmos. Hoeveel mensen proberen hem niet te volgen en doen dit door alleen of met anderen samen uren in een onbeweeglijke en naar mijn idee ook ongemakkelijke houding te gaan zitten. Het komt op mij onnatuurlijk over. De mens is een wezen dat in beweging is en afwisselend rust. Wat me verder choqueerde is het totale gebrek aan warmte dat ik ervoer in die meditatie-ruimte. Het was ieder voor zich en helaas daarbij geen God voor ons allen. Want de boeddhist gelooft dat hij zelfverwerkelijking kan bereiken door deze uit zichzelf te halen. Ahmad ervoer hetzelfde als ik. Een soort kilte, maar hij is een persoon die zich die dingen minder aantrekt dan ik. Hij constateert gewoon dat deze manier van mediteren niets voor hem is.

Ik denk dat mijn afkeer een geschiedenis heeft. Mijn stiefvader geloofde niet in een god, maar wel in ‘zelfverwerkelijking’ en hij was van mening dat ‘frustratie van je wensen’ daarvoor de goede weg was. Misschien is het daarom dat ik ook lange tijd zocht in de richting van ‘wijsheid uit het oosten’ en vrijwel mijn hele leven voelde dat mijn weg een eenzame weg was, die ik dus ook alleen moest bewandelen. Ik had een muur om me heen opgetrokken en achter die muur voelde de leer van Confucius en dat soort wijze mannen als iets dat paste bij mij. En nu, na zoveel jaren, voelde ik opnieuw na die meditatie-bijeenkomst de strengheid en de liefdeloze koude die mijn innerlijk een groot deel van mijn leven vergezelde. En ik meende die ook te zien in de onbeweeglijke mede-groepsleden daar, zoekende zielen, die zich laten leiden en letterlijk volgen wat hun meester, een tot het boeddhisme bekeerde ex-missionaris, predikt. Ik was boos op de leraar, maar besefte direct dat deze boosheid niet redelijk was. De man bedoelt het ongetwijfeld goed en hij doet het ook nog gratis. En de deelnemers kiezen zelf voor deze vorm van vrijetijdsbesteding. Het feit dat het boeddhisme veel hedendaagse mensen aanspreekt is niet verwonderlijk als je dat ziet in het licht van het steeds groter wordende individualisme in westerse samenlevingen. Steeds minder mensen geloven in een Schepper en dat is in Nederland zelfs nu een meerderheid.

Maar ik miste warmte en het geheel kwam op mij geforceerd over. Het is niet mijn ding, want ik miste de liefde. Wat ik vroeger normaal vond (een gemis aan liefde en warmte en de conclusie dat ik het alleen moest doen) vind ik nu niet meer normaal. Ik weet nu dat de mens niet zonder liefde kan en dat liefde de motor is die mij al mijn hele leven in beweging brengt.

Mediteren in een onbeweeglijke houding is niets voor mij. Ik kom tot de beste inzichten als ik iets aan het doen ben, stofzuigen of afwassen (dat is mijn favoriet), of gewoon ergens loop en om me heen kijk. Bidden volgens het islamitische ritueel, dat goed en ontspannend is voor spieren en ademhaling, is voor mij een moment van rust en even afstand nemen van wat ik verder aan het doen was. De tijdstippen van het bidden zijn over de dag verdeeld volgens het ritme van de zonnestand. Ik geloof niet dat ik het alleen met mezelf kan redden, zoals sommigen zeggen: ‘ik geloof in mezelf’. Want wat ben ik dan helemaal? Hoe ik me voel of denk hangt af van of ik al dan geen honger heb of al dan geen koude of pijn. En heb ik dat in de hand? Nee. Heb ik in de hand of ik ziek word of dat mijn huis morgen instort? Nee. Ik leg mijn lot in handen van de Almachtige (voor een ander misschien gewoon het toeval). Ik probeer te doen wat ik kan aan wat ik kan veranderen of regelen. Ik wil het accepteren als me iets overkomt waar ik geen macht over heb. Liefde en aandacht geven aan wie mijn pad kruist is aandachtspunt nummer één. Love is all. Dat is mijn conclusie. Ik ben gelukkig niet meer boos.

N.B. Ahmad heeft veel gehad aan de shiatsu-massage door Diego. Er werd flink aan hem getrokken en geduwd gedurende een uur. Hij heeft minder pijn, maar helemaal verdwijnen zal deze niet. Het lijkt erop dat hij lijdt aan ischias. En dat is versterkt doordat hij de tegels op ons terras opnieuw heeft gevoegd. Dat was een enorm werk. Nu wil hij het terras nog verven met transparante verf die geen water doorlaat. Dit allemaal om te voorkomen dat onze benedenburen geen wateroverlast zullen krijgen van ons balkon. Hun keuken ligt daar namelijk onder……

Mediteren

Onze vaste taxichauffeur (Nati) is inmiddels een vriendin van ons geworden. Zij mediteert elke week bij een boeddhistische leraar en zij gunde het ons om dat ook mee te maken. Zijzelf heeft er veel aan. Het verlicht voor haar de stress die haar beroep met zich meebrengt en zij eet beter en piekert minder.

Gisteren gingen we met haar mee naar deze leraar, samen met een jongeman uit de meditatiegroep, een shiatsu meester genaamd Diego. We gingen in zijn auto naar het adres, dat even buiten Alhaurin de la Torre ligt, een prachtig gelegen landhuisje in de campo tegen de sierra aan, waar veel steenbokken te vinden zijn. Onderweg vertelde hij dat hij naast zijn reguliere werk mensen masseert, met en zonder pijnklachten.

De zaal waarin de meditatie plaatsvond rook heerlijk naar wierook en voor binnenkomst kon je een rond kussen, een laag houten bankje of een stoel pakken om op te knielen of zitten. Ik stapte met mijn rechtervoet naar binnen en dit werd direct gecorrigeerd door een mede-groepslid. Je moest met de linkervoet de zaal betreden en dan een buiging maken. Ik was al binnen en de man herhaalde zijn boodschap nog eens in het Engels, waarop ik in het Spaans zei dat ik hem al begrepen had. Achteraf denk ik dat hij van me verwachtte dat ik zou terugkeren en mijn binnenkomst nog eens zou overdoen, maar nu met de linkervoet, maar dat heb ik niet gedaan.

We gaven een hand aan de leraar, een man van 84 jaar. We gingen daarna direct zitten op ons kussen, maar zagen dat dit niet de bedoeling was. We stonden weer op. We moesten kennelijk blijven staan tot de leraar driemaal een gong had laten klinken. Daarna ging iedereen zitten. De leraar begon met het vertellen van een verhaal. Over een jonge man die bij een leraar komt en vraagt om genezing van zijn ziekte (een soort lepra). Nu schijnt het zo te zijn dat men in China vaak gelooft dat ziekte komt door het plegen van een zonde. Niet zo sterk als in het christendom, maar het kan bijvoorbeeld een kleine vergissing zijn, zoals het eten van iets verkeerds. De leraar vroeg aan de jongeman of hij een zonde had begaan. Daarop antwoordde de jongeman dat hij niets in zichzelf vond dat op een zonde leek. En op dat moment ervoer de jongeman een ogenblik van totale  verlichting. Hij wist ineens wie hij was. De jongeman bleef 6 jaar bij de leraar als zijn rechterhand. De moraal van dit verhaal was de volgende. De jongeman had zowel zijn ouders als zijn broers en zussen vermoord, maar op het moment dat de leraar vroeg of hij zonden kon vinden in zichzelf, zei de de jongeman dat hij die niet kon vinden, omdat de zonden in het verleden waren begaan en op dit moment bestonden ze dus niet. Wat we uit dit verhaal moesten leren was dat het verleden er niet toe doet, omdat het voorbij is en dat de toekomst nog niet bestaat. Alleen het heden telt.

Op zich een waarheid als een koe, maar Ahmad en ik waren beiden wel geschokt door het aangedragen voorbeeld. Na het beluisteren van dit verhaal werd de gong weer driemaal aangetikt en bleef iedereen een tijdlang stil zitten. Tot er weer een sein kwam van de gong. Dat was het moment om in een kring achter elkaar door de zaal te gaan lopen met de klok mee (fijn om je verkrampte benen even te bewegen). De meester was snel vooruit gesneld en ik zag hem niet meer. Ik dacht dat hij misschien intussen even naar de W.C. was. Het lopen ging uiterst langzaam, voetje voor voetje. Tot ik ineens beter keek en zag dat de meester voorop liep. Hij gaf het tempo aan. Daarna snelde hij even snel terug naar zijn plek aan het hoofd van de zaal als hij gekomen was. Daarna was het weer zittend mediteren geblazen. We moesten nu alleen letten op onze ademhaling die via de buik moest gaan en onze verdere gedachten niet veroordelen, maar ze wel laten wegfladderen om telkens weer met onze aandacht terug te komen bij die ademhaling. Dat vond ik een fijne oefening. Ik zakte tijdens het doen daarvan een beetje weg tegen de muur waar ik tegenaan zat. Tot de gong weer ging. Toen kreeg ik van de meester te horen dat ik eigenlijk niet zo had moeten zitten als ik had gezeten, zo onderuit gezakt. Dat zou niet kunnen met een buikademhaling. ‘Si’, zei ik alleen en ik zag de man die naast mij zat schrikken van mijn tegenspraak. Ook zou je de ogen niet moeten sluiten maar dus rechtop zitten met een recht hoofd en de oogopslag alleen naar beneden op een punt voor je gericht. Ik ging braaf rechter zitten. Daarop zei de leraar dat men bij sommige meditatie-bijeenkomsten strenge regels had, maar dat dit hier niet zo was (o nee?).

Als laatste oefening werden er boekjes uitgedeeld met teksten. We zouden een tekst in koor gaan lezen. Dit keer was dat een tekst op bladzijde 5. Ahmad en ik konden allebei niet meelezen, omdat we onze leesbril niet bij ons hadden. We luisterden wel. Vanmorgen vroeg ik Ahmad of hij zich de tekst nog kon herinneren. Dat kon hij niet. Ik wel. Maar nu ook niet meer! Hoe feilbaar is het geheugen 🙁 .

Na afloop trokken we allemaal onze schoenen weer aan. Ik bedankte de leraar buiten nog met een buiging, maar dat was, denk ik, niet de bedoeling. De buigingen zijn kennelijk alleen gereserveerd voor in de meditatiezaal….

Op de terugweg in de auto maakte Ahmad een afspraak met Diego voor een massage. Hij heeft erge last van zijn rug, hetgeen trekt naar zijn been. Straks, om 19 uur, gaat dat gebeuren. Ik hoop dat het Ahmad gaat helpen.

We hebben allebei besloten niet meer verder de meditatie-avonden te gaan bezoeken. Het was wel informatief om het een keer mee te maken. En wellicht was het nodig, zodat Ahmad Diego heeft kunnen ontmoeten, die hem vanavond een uur gaat masseren.

Toen ik ’s avonds mijn gebed verrichtte op mijn bidkleedje was ik blij en dankbaar dat ik 40,5 jaar geleden moslim ben geworden. Het in mijn eentje mediteren met Allah/ God is voor mij vertrouwd. Ieder het zijne…….