Inspirerend leiderschap

Mijn oudste dochter is wat je noemt een ‘natuurlijke leider’. Dat manifesteerde zich al vroeg.  Ze zat nog op de kleuterschool toen ik het volgende commentaar van de juf kreeg op haar functioneren daar: ‘L. kan goed samen spelen met andere kinderen. Zij vervult daarbij in de regel een leidinggevende rol’.

Ik moest daar toen inwendig om lachen. Mijn kleine duimelotje kwam toen nog maar net ‘onder en boven haar broekje uit’ (zoals mijn stiefvader dat plastisch wist te verwoorden).

Die leidinggevende rol nam zij ook aan in het gezin als oudste van vier pittige kinderen. En ook daarbuiten ontpopte zij zich tot een natuurlijke leider in diverse situaties. Zelfs in haar beroep bij de nationale recherche heeft zij zich weten op te werken naar een leidinggevende rol.

Binnenkort wordt er een speurtocht georganiseerd door haar Amsterdamse vrienden. Er zal daarbij gewerkt worden met diverse subgroepjes en uiteraard is mijn (al lang niet meer duimende) L. ook dáár aangewezen als een van de leiders van zo een groepje. Aan alle leiders is gevraagd een korte video te maken van een minuut over leiderschap. Natuurlijk moet dat een lichtvoetig videootje zijn.

Laatst kwam L. na het werk bij me eten. ‘Die video moet voor 26 juli klaar zijn, ma. Ik weet echt niet hoe ik dat ga doen. Ik weet gewoon niets leuks te verzinnen.’

Ik wist het ook niet direct. Wilde haar wel graag helpen. In ieder geval met het editen  van het filmpje. Maar wat moesten we bedenken?? Ik dacht aan iets met diertjes ofzo. Iets cartoonachtigs misschien. Ik ging wat googelen met mijn telefoon en we stuitten al snel op een leuk filmpje op Youtube. Ik kon best wat beelden daaruit gebruiken als ik het zou omzetten in MP4 en dan knippen en plakken. En dan daarachter L. zelf met een kort praatje over wat goed leiderschap volgens haar moet inhouden. L. bedacht om dat achter het stuur van haar auto te doen. Haar zoontje J. heeft haar geholpen door naast haar de ‘camera’ vast te houden.

En zo ontstond het volgende filmpje door de bundeling van krachten van drie mensen (en ook nog drie generaties).

Ik was niet zo blij met het ‘Laterzzzz’ aan het einde. Maar mijn natuurlijke leider wilde dat er wel in hebben……. 😉

‘Pak je biezen’

We pakten eigenlijk niks. Zaten alleen twee uur lang in een mooie, schone fluisterboot op een kussen. Ondertussen lieten we ons varen door een schipper/gids, die ons veel wist te vertellen over de omgeving.

Zoals waar een hoe de bevers hun burchten (om te nestelen) bouwen van wilgentakken die er volop te vinden zijn in de Biesbosch. En dat ze voor het bouwen van die burchten de steile waterkant op moeten. Dat maken zij voor zichzelf gemakkelijker door tunnels te graven vanaf en door het water. Die tunnels en ook de takken van hun burchten die zij vernuftig in elkaar plaatsen als een soort wigwam konden wij zien, maar om de bevers zelf te zien moet je vroeger opstaan en al om 6 uur gaan varen.

Doordat het waterpeil stijgt en daalt met de eb en vloed, maken deze bevers geen dammen, omdat dit geen zin heeft daar het water beurtelings zeewaarts en landinwaarts stroomt. Toen de deltawerken er nog niet waren was het verschil in de Biesbosch tussen het waterpeil van eb en vloed nog groter dan nu. Het kon toen wel twee meter bedragen. Daarom zie je langs de kant van het water op veel plaatsen rotsblokken langs de kades om dijkafbraak tegen te gaan. Die zijn daar destijds door mensen aangebracht en werden getransporteerd uit bergachtige streken.

Ook zagen we het eiland van de enige aldaar nog bestaande boer, die alleen per boot naar en van zijn huis kan gaan, wat ook geldt voor zijn vee.

We zagen libellen met blauwe vleugels die alleen in een bepaalde plek van de Biesbosch te vinden zijn en we zagen twee keer een prachtige blauwe ijsvogel. Helaas was het dier zo snel dat ik hem niet op beeld heb kunnen vastleggen.

We zagen biezen, langs de kant van het water, voor het riet. De biezen waarvan destijds ook het mandje waarin Mozes lag was gemaakt.

En we zagen een nest met jonge reigers. Het bijzondere daarvan was dat de reigers gedeeltelijk waren uitgebroed op een nabijgelegen ander nest, dat verlaten was. Nog tijdens het broeden moet moeder reiger verhuisd zijn met haar eieren. Het is onze gids een raadsel waarom dat gebeurd is, maar hij heeft dat wel kunnen constateren. Ik maakte een filmpje van beide nesten, maar door de schutkleuren van zowel vogels als nest was er weinig aan te zien……

De vogels floten dat het een lieve lust was. Onze gids had er verstand van en  kon ons vertellen welke vogel er floot. Hij en Ahmad bleken elkaar te vinden wat betreft kennis van de eigenaardigheden van al deze soorten. Ik kon alleen maar luisteren….

Onderweg kregen we twee heerlijke kopjes koffie aangereikt, gezet door onze gids en daarbij twee cakejes, gebakken door zijn vrouw. Die cakejes waren ook heel lekker.

Het was een uitje naar ons hart……

In de pedalen!

Ik vind het leuk om series te kijken, maar het slurpt bij mij energie. Als ik bezig ben met iets (wat dat ook is), geeft me dat energie. Maar als ik met mijn benen omhoog op de bank te veel afleveringen van een serie kijkt, dan sloopt mij dat na een tijdje. Ik leef zo mee met de spelers dat ik ze ook nog ga missen als de serie is afgelopen. En ik kijk vaak net iets te lang door, omdat dat zo gemakkelijk is bij Netflix. Tot mijn ogen ervan gaan branden..

Vandaag besloten we weer eens wat te gaan doen. Op zondag is het overal druk, maar maandag leek ons een goede dag voor een fietstochtje naar Hoek van Holland via leuke binnenroutes. De Haag en omstreken heeft zoveel mooie fietsroutes!

Het was ruim 20 km fietsen via die mooie binnenwegen ‘voor fietsers only’. 20 Heen en 20 terug. We hadden op het laatst een houten achterwerk, maar het was de moeite waard om aldus uit te waaien.

En morgen staat er ook wat op het programma. Een boottochtje met en fluisterboot door de Biesbosch. Maar dit keer met een gids achter het stuur. Als je op internet zoekt naar uitjes in de Biesbosch, dan krijg je een ‘overload’ aan aanbiedingen te zien. Ik koos na niet te lang aarzelen voor de volgende aanbieder. De gids leek me wel een aardige man. Ik zal later vertellen hoe het was.

‘To live outside the law you must be honest’

Dat zong Bob Dylan in de 70er jaren. En ik denk dat daar veel waarheid in zit. Het is gemakkelijker om binnen de lijnen van de wet te leven dan daarbuiten. Als je door de wet verboden dingen doet en je bevindt je in een groep die datzelfde doet, dan kun je alleen maar voortbestaan door een nieuw set van regels te stellen die gelden binnen jouw club. Want helemaal zonder regels kunnen wij mensen niet bestaan.

Ik heb de afgelopen weken gekeken naar the Sons of Anarchy op Netflix. Ik ben zelf een ‘brave burger’, maar ik mag graag kijken naar films en series over mensen die de moed hebben om ‘buiten de lijnen’ van de wet te leven. Ik kan me alleen maar proberen een voorstelling te maken van het moet voelen om te leven met veel dood en verderf op je kerfstok.

Buiten de gebaande paden van onze samenleving met zijn stelsel van regels bestaan  randgroeperingen met hun eigen set van regels. En de grens tussen beide is soms moeilijk te onderscheiden, omdat er overloop is tussen deze vormen van samenleven. De grenzen tussen goed en kwaad blijken niet zo simpel te zijn als het wordt voorgesteld. Vaak zitten de meest gewetenloze boeven in het establishment en hebben de ‘bendeboeven’ alleen de naam van slechterik. Zij nemen de risico’s en voeren het ‘vuile werk’ uit. De grootste boeven blijven vaak buiten schot. Goed en kwaad, het lijkt zo duidelijk, maar dat is het niet.

Ik ben geen dapper persoon. Niet gewend veel risico te aanvaarden. Plaatsvervangend geniet ik van de dapperheid die ik in series kan zien bij mensen die worden aangemerkt als criminelen. Het is moeilijker om in het luchtledige buiten de wet te leven dan daarbinnen. ‘To live outside the law you must be honest,’ zong Bob Dylan. En daar voeg ik aan toe: ‘geestelijk bijzonder sterk’. Geen jankerd……..

Intussen jank ik lekker weg bij de serie, als de hoofdrolspeler zijn eigen moeder (van wie hij zielsveel houdt) moet ombrengen. Regels zijn regels, ook onder criminelen……

Verander de wereld, begin bij jezelf

Dat is mijn levensfilosofie geweest van jongs af aan. Ik had al gauw in de gaten dat ik geen greep had op hoe mijn omgeving op mij reageerde. De enige manier om dat enigszins te sturen was door mijn eigen gedrag te veranderen, c.q. aan te passen aan de eisen van het moment.

Ik bleef deze gedachte over mijn minuscule vermogen de wereld te veranderen behouden, ook in mijn tienerjaren en studentenjaren. Ik maakt mezelf daar niet populair mee. Immers in de 70-er jaren was de alom heersende doctrine dat je de wereld alleen kon veranderen door ‘de maatschappij’ te veranderen. ‘Solidair zijn met de arbeider’ was een populaire leus onder deze (in mijn ogen) ‘salonrevolutionairen’. Ik woonde in een kraakpand en zag dat de ‘idealen in het groot’ die leefden onder de studentenpopulatie van die tijd lang niet altijd werden nageleefd in de kleine studentengemeenschap waarmee ik samenleefde. Ik kon me niet zo goed vinden in deze inconsequentie. Trof er dezelfde hypocrisie aan die je nu nog steeds ziet onder fanatici achter een ideologie, of deze nu politiek is of godsdienstig.

Ik zwabberde er zo een beetje tussendoor, hoorde in feite bij geen enkele groep, noch bij de koorballen noch bij de agressieve, ongewassen alternativo’s, die in wezen erg conformistisch waren.

Ik trok randfiguren aan, dolende zielen die bij mij terecht konden voor een kopje thee. En verder was ik meestal alleen. Ik nam het solidair zijn met de arbeider vrij letterlijk. Ik werkte acht uur per dag, hetzij aan studie, hetzij een bijbaantje. En daarna mocht ik van mezelf ontspannen door in mijn eentje op de fiets naar de plaatselijke studenten-dancing te gaan, waar ik tot 3 uur in de ochtend me uitleefde op de dansvloer. Ik deed mijn studie netjes binnen de daarvoor gestelde tijd, wat in die tijd niet gewoon was. En kort daarna trouwde ik met een ongeletterde, allochtone arbeider. Het liedje ‘If you were e lady and I were a carpenter, would you marry me anyway……..’ was me op het lijf geschreven.

Daarna vond ik alle wijsheid die ik zocht in de Koran en besloot me te bekeren, waarna ik me dertig jaar intensief in dit geloof verdiepte. Intussen maakte ik het nodige mee, zoals wij allen.

En nu geniet ik zielsgelukkig van mijn pensioen. De strijd om het bestaan en het grootbrengen van mijn kinderen is gestreden. Ik mag doen waar ik zin in heb, wat me heel goed af gaat. En ik ben weer terug bij mijn aanvankelijke levensfilosofie. Verander de wereld door bij jezelf te beginnen. Ik kan alleen gelukkig zijn als ik mezelf kan aankijken zonder afkeer. Ik kan alleen gelukkig zijn als ik mijn eigen tekortkomingen zie en deze tracht bij te stellen. Ik kan alleen gelukkig zijn als ik eerlijk naar mezelf kijk. En mijn omgeving? Het is altijd een verrassing om te ervaren of mijn omgeving of het lot meewerkt met wat ik wil. Of ik vrede ervaar met de toestand om mij heen hangt niet af van wat de ander doet, maar van wat ikzelf doe en denk en voel. En alleen daarop kan ik invloed uitoefenen. Ik ben eigenlijk alleen gelukkig als ik me laat meebuigen met het lot als een soepele tak of als ik me weg laat drijven door de omstandigheden zonder strijd, als een droog blaadje in de wind. Sommigen zullen dit fatalisme noemen. Ik noem het ultiem geluk. Het heeft voor mij geen zin om tegen de stroom in te roeien. Ik laat die boot varen naar zijn bestemming, stuur wat bij en kijk waar ik uitkom. En……alleen het moment van nu bestaat. De rest is fantasie.

Kort bezoek aan Ismael

Zoals ik eerder vertelde, werkt Ismael als ingenieur bij de formule 1 races. Dat is een droom die hij al koesterde als jongetje van vijf jaar. Hij speelde niet met autootjes, maar haalde ze uit elkaar. Hij wilde weten hoe een auto in elkaar zat en functioneerde.

Deze week was hij op het circuit van Zandvoort, een mooie gelegenheid voor zijn vader om hem even te gaan zien. Ismael had ons eigenlijk 2 vip-kaarten beloofd voor de races. Wij zagen er wat tegenop om daarvan gebruik te gaan maken, want autoraces hebben niet direct onze belangstelling. Ahmad wilde wel heel graag zijn zoon zien en dan kan het ook leuk zijn om hem bezig te zien met het werk van zijn dromen.

zo zou dat er dan uitzien....

zo zou dat er dan uitzien….

Maar de dag ervoor kregen we te horen dat het ‘Isma’ niet gelukt was de kaarten voor ons te bemachtigen. Het speet hem heel erg. Wij vonden het niet zo erg. Wel konden we hem afhalen bij het circuit, als hij klaar zou zijn met zijn werk daar, rond 19 of 20 uur. Ik reserveerde alvast een tafeltje in een Thai restaurant in Zandvoort.

We besloten in de middag al naar Zandvoort te rijden. Dan kon ik Ahmad ook deze badplaats nog laten zien. Rond vijven kwamen we daar aan en uiteraard wemelde het van de toeristen. Bovendien was een deel van het centrum afgezet voor parkerende auto’s, omdat er in de avond een straatfeest gevierd zou worden. Hier en daar werden podia opgezet waarop dj’s zich zouden gaan uitleven.

Na een sapje op een terras wandelden we wat door Zandvoort en lieten ons verrassen door straatjes met originele huisjes van zeker een eeuw oud met goed onderhouden bloemengeveltjes. Ik mag dat zo graag zien! Je kon je daar voorstellen hoe je Zandvoort kan beleven buiten het badseizoen. Het deed me aan het Scheveningen van de 50er jaren denken, waar ik vroeger logeerde bij mijn oma: kijkend vanuit mijn oma’s raam zag ik de paard-en-wagens langs komen over de keien, waarop de nettenboetsters zaten, toen nog gehuld in klederdracht……

Vanuit de rustige zijstraatjes liepen we via het station naar de boulevard, waar we vanaf een bankje staarden naar de zon in de zee en de drukte op het strand beneden ons.

Toen was het tijd om naar het circuit te karren. Uiteraard mochten we er niet in bij de ingang, ook al waren de races voorbij. Daarom wachtte ik een eindje verderop bij een TinQ, waar ik altijd graag mag tanken.

Weer terug in het dorp, was parkeren niet eenvoudig, mede vanwege de feestavond aldaar, maar uiteindelijk vond ik, inmiddels zwetend, een plekje.

Het eten bij de Thai was heerlijk! Ik ben niet snel blij met restaurant-eten, maar dit was een heel fijne keuken met smaak. We werden geweldig bediend. Ik werd helemaal kalm van de boedha’s en de lotusbloemen en toen de  serveersters diep boog voor mij ten afscheid, voelde het voor mij heel natuurlijk om nog dieper te buigen.

Na het eten wild Ismael niet met ons gaan dansen in het dorp. Hij was moe, want hij werkt 12 uur per dag minstens. Wel gingen we voor hem zonder succes op zoek naar een winkel of tankstation waar nog bier te koop zou zijn. Dat wilde hij delen met zijn ‘compañeros’ van het werk. Het adres waar hij logeerde in Zandvoort bleek geen hotel te zijn maar een huis en het was niet ver lopen. En zo namen we al om een uur of 22.30 afscheid. Het was leuk voor Ahmad om zijn zoon even te kunnen zien. Volgende week werkt hij op kantoor in zijn woonplaats Oxford. Daarna gaat hij een week naar Boedapest, waar hij wel VIP-kaarten zal kunnen regelen. Daar gaat hij zijn twee zussen blij mee maken.

In november gaat hij een maand naar Brazilië. Een jongensdroom is uitgekomen. Hij doet zijn werk met veel plezier en wil dit nog minstens vijf jaar blijven doen. Hij mist echter Sevilla. Hij hoopt dat hij binnen afzienbare tijd kantoor zal mogen houden in Sevilla in plaats van Oxford!

 

Carrière kids

Ahmad en ik zijn allebei geen hoogvliegers geweest wat betreft ons ‘werkende leven’. Ahmad was een intelligente en leergierige jongen.Maar omdat hij vanaf  zijn 14e jaar moest werken kreeg hij de kans niet om door te leren. Hij werd uiteindelijk wel tuinman en ‘functionario’ (ambtenaar), hetgeen hem een goed salaris opleverde. Ook kan hij met trots zeggen dat hij, toen hij werd afgekeurd na een ongeval tijdens het werk, een boek heeft geschreven. Een boek bovendien met academische status, een historisch werk over zijn geliefde Andalusië, Andalusia como matria. Dat is een enorme prestatie voor een autodidact met alleen maar lagere school.

Ahmad heeft tijdens zijn werkende leven elk centje opzij gelegd om zijn kinderen wel te laten studeren. En zijn kinderen waren daar alle drie ook voor gemotiveerd, waarschijnlijk omdat zij zagen hoe hard hun vader moest werken voor zijn geld. Ze hebben allen nu goede banen. Zijn twee dochters hebben een goed salaris als ‘functionario’ in het onderwijs. In Spanje verdient een ambtenaar aanzienlijk meer dan een ‘gewone’ werknemer. De vriend van zijn dochter bijvoorbeeld, die afgestudeerd architect is met 5 jaar werkervaring, solliciteerde laatst in Badajos (Spanje) op de een functie in zijn vak. Hij kon voor een werkweek van 40 uur slechts 1100 netto gaan verdienen! Bovendien kreeg hij de functie uiteindelijk niet.

De zoon van Ahmad heeft echt de baan van zijn dromen gevonden. Hij is afgestudeerd als ingenieur beeld en geluid. Zijn specialiteit is is het maken van applicaties voor in auto’s. Hij werk nu als ingenieur bij de formule 1 races. Daarvoor moet hij wel vanuit zijn huidige woonplaats Oxford elke week reizen naar verschillende bestemmingen, van Azerbadjan tot Brazilië. Vervelend effect daarvan is wel dat de relatie met zijn vriendin daardoor beëindigd is.

Ikzelf heb het ook niet ver geschopt ondanks een academische studie in de psychologie. Ten eerste waren er in de 70er jaren weinig vacatures in mijn vak. Veel van mijn mede-afgestudeerden zochten hun heil in ander werk, van vrachtwagenchauffeur tot hulpverlener bij mentaal gehandicapten. Ikzelf belandde direct na het behalen van mijn bul in een verstikkend huwelijk. De jaren daarop heb ik allerlei baantjes aangenomen om aan geld te komen voor boodschappen, tot zelfs schoonmaakwerk toe, omdat ik uitsluitend werk zocht binnen de schooltijden van mijn kinderen. Het opvoeden van mijn kinderen, ‘er zijn voor hen’ te midden van de ellende van mijn huwelijk stond voor mij voorop. Ik leefde eigenlijk alleen voor mijn kinderen, zou je kunnen zeggen. Toen ik uiteindelijk de stap nam om hun vader achter te laten, kon ik me langzaamaan een weg bevechten in de ‘werkende wereld’. Via administratief medewerker bracht ik het uiteindelijk in de laatste 10 jaar van mijn werkende leven tot trajectbegeleider, een functie op HBO-niveau.

Zo anders vergaat het nu mijn kinderen! Zij hebben alle vier nooit zin gehad in veel studie, hoewel ze allen een goed stel hersens hebben. Waarschijnlijk raakten zij juist gedemotiveerd voor studie, omdat zij zagen hoe weinig hun moeder had bereikt met relatief veel studie.

Mijn oudste is heel jong (op 16 jarige leeftijd) moeder geworden, waardoor zij direct ‘het licht zag’. Zij ging een tijd ongeschoold werk doen en zag hoe weinig dat opleverde. Toen maakte ze alsnog in het volwassenen-onderwijs haar school af, eerst de MAVO en daarna direct de HAVO. Intussen werkte het bikkeltje ook nog als serveerster en verzorgde zij haar kind. Op 18-jarige leeftijd solliciteerde ze bij de politie, waar ze tot op heden werkt, nu als senior rechercheur (brigadier). En zij is nog lang niet klaar met het zetten van strategische stappen in haar carrière.

Mijn tweede dochter had ook niet veel zin in studeren. Maar ondanks dat zij de MAVO niet afmaakte kwam zij toch via een assessment in aanmerking voor een SPW opleiding op niveau 4. Tijdens die opleiding werkte zij al in de kinderopvang. En intussen werd ook zij moeder. Na het behalen van haar diploma werd haar met klem aangeraden om verder te studeren in een HBO opleiding. Dat heeft zij ook geprobeerd te doen naast het werken in de opvang en het opvoeden van haar zoontje. Zij koos voor een schriftelijke opleiding, maar dat is moeilijk vol te houden. Het is haar niet gelukt om die opleiding (HBO psychologie) af te maken. Ook was ze een aantal jaren uit het arbeidsproces, omdat de kinderopvang een tijdlang niet goed liep tijdens de recessie en omdat deze een tijdlang niet werd gesubsidieerd.

Maar sinds een ruim een jaar werkt zij nu weer in de kinderopvang en sinds enkele maanden kreeg zij een vast contract. Haar kwaliteiten zijn zozeer opgemerkt, dat haar een maand geleden werd aangeboden te solliciteren naar de functie van locatiemanager, een functie die drie schalen hoger wordt gewaardeerd. Haar huidige manager (werkgever) zou dan haar collega worden. Aanvankelijk verbaasde het haar wel dat haar deze enorme carrière-move werd voorgesteld. Ze durfde bijna niet te solliciteren. Gelukkig heeft ze dat wel gedaan. Na een strenge sollicitatie-procedure en een assessment is zij uiteindelijk gekozen voor de functie. Vanaf 1 september dit jaar zal zij in plaats van peuters en scholieren te begeleiden leiding gaan geven aan 40 mensen. Haar broer en zussen en ik zijn daar enorm trots op.

En dan hebben we ons buienbeentje. Mijn nu oudste zoon (Imran is immers als baby’tje overleden) was ook geen studiebol. Wel keek hij al vanaf dat hij een kleine jongen was naar tv-programma’s over timmeren. Je zag daarop hoe een timmerman heel vernuftig van alles in elkaar zette. Dat viel me toen nog niet zo op. Na vele omzwervingen (laten we dat zo maar omschrijven) is hij nu een allround ZZP-er met een mooie bus vol gereedschap. ‘Mijn handen zijn mijn kapitaal, ma.’ En dat is ook zo. Met zijn ‘gouden handjes’ werkt hij zowel aan klussen voor zijn inkomen als aan het renoveren van een prachtig eigen huis. ‘Dat huis wordt mijn pensioen.’ Hij is doelgericht nu en weet wat hij wil bereiken en bij leven en gezondheid gaat dat inshaallah ook gebeuren. Ik bid vaak voor zijn gezondheid, omdat in zijn geval zijn lichaam werkelijk zijn kapitaal is.

En ‘last but not least’ mijn jongste zoon, die me qua uiterlijk en karakter zo aan mijn broer doet denken. Hij behaalde zijn VMBO theoretisch diploma op 15-jarige leeftijd. Als enige leerling kreeg hij helemaal geen complimenten bij de diploma-uitreiking zoals de anderen. ‘Jij had veel meer gekund,’ werd er alleen misprijzend gezegd. Na zijn middelbare school wist hij niet wat hij verder wilde. En opleiding in de electronica brak hij in het begin van het schooljaar af. Pas maanden later vernam ik dat hij spijbelde. In plaats van een motiverend praatje met de studie-coördinator kreeg mijn zoon, waar ik bij was, te horen dat het helemaal niet erg was dat hij niet naar school ging en dat hij vooral niets moest doen waar hij geen zin in had. Hij kon beter een andere opleiding kiezen. Mij werd verzekerd dat het helemaal geen probleem zou zijn om midden in het jaar een ander opleiding te beginnen. Dat was het natuurlijk wel. Bovendien wist mijn zoon nog altijd niet wat hij wilde. Dat heeft een aantal jaren geduurd. Intussen moest ik mijn kinderbijslag en oudertoeslag terug betalen, omdat mijn zoon geen dagbesteding had. Af en toe had hij een baantje. Maar meneer werkte alleen voor een behoorlijk uurloon en trok zijn neus op voor baantjes als vakkenvuller, e.d.

Dit ging een aantal jaren zo door. Als ik in de ochtend naar mijn werk ging en in de ochtend andere, bravere jongens naar hun opleiding zag lopen met rugzakjes en ik eraan dacht dat mijn zoon nog in zijn bed lag, dan brak mijn moederhart. Hij had wel een dijk van een excuus. ‘Ma, ik weet echt nog niet wat ik wil en ik wil jou niet voor niets weer op kosten jagen met schoolgeld, boekengeld en gereedschap voor een opleiding die ik weer niet ga afmaken.’

Tot de kerst in 2010…..Hij was inmiddels 20 jaar. Ik wanhoopte op dat moment of er wel een toekomst was voor mijn jongste spruit. Keek op mijn werk (ik had toen mijn kantoor binnen het UWV) naar vacatures. Was chauffeur wellicht iets voor hem? Hij had zijn rijbewijs. Ik werd in die tijd zelfs jaloers op de moeders van de jongens van Carglass, als ik die op tv zag. Wat een brave jongens……

En toen werd ik toch verrast! Notabene op een heel onwaarschijnlijk tijdstip, tussen kerst en nieuwjaar.  ‘Ma, ik ben aangenomen bij T-mobile zakelijk. Ze waren erg onder de indruk van hoe ik een pen wist te verkopen. Moet morgen alleen nog even laten zien dat ik goed met twee pc-schermen tegelijk kan werken.’ O jee, dacht ik, hoe kan dat goed gaan. Ik heb mijn zoon jaren niet achter een pc gezien. Maar het ging goed! Het toppertje werd binnengehaald bij T Mobile via Start People. En nu heeft hij al jaren een vast contract en haalt veel geld binnen. Met bonussen en zijn basissalaris verdient hij meer dan ik in mijn topdagen. Hij blijkt dus een zakenmannetje te zijn, net als zijn opa, ook een gewone jongen, die miljonair werd als directeur van Philips Indië. Zijn zakelijke stem en innemende manieren zijn zijn kapitaal.

Ik ben trots op mijn kinderen en op die van Ahmad. Ik besef wel dat dit slechts een momentopname is van de situatie van dit moment. Wij mensen zijn zo kwetsbaar. Ons welzijn hangt mede af van onze lichamelijke en psychische gezondheid en bovendien van de economische status quo. Alles kan veranderen en niets blijft. Maar nu gaat het goed. En mijn kinderen zijn vooral heel flink. Dat heb ik in de loop der jaren als moeder mogen ervaren. Hei ho voor mijn bikkeltjes!!!!!