Sterren op het doek

Terwijl mijn schilderij al wat kleur heeft gekregen, geniet ik na gedane arbeid graag van het programma ´sterren op het doek´, dat ik terugkijk via NLZiet. Je hebt de nieuwe versie daarvan, gepresenteerd door Özcan Akyol. Maar er zijn ook nog afleveringen te bekijken die gepresenteerd werden door Hanneke Groenteman. In het programma worden bekende Nederlanders geïnterviewd, terwijl ze geschilderd worden door drie verschillende kunstenaars. Na een aantal weken moet de geportretteerde ster een doek uitkiezen dat hij of zij mee naar huis wil nemen. De overige twee schilderijen worden geveild. De interviews met de mensen die poseren zijn interessant, maar nog boeiender is het voor mij om te zien hoe elke kunstenaar telkens weer op geheel eigen wijze de ´ster´ weet te portretteren.

Ik vind dat Özcan het programma best leuk doet en ook wel goed interviewt, maar ik vind de serie met Hanneke als interviewster ontroerender en diepgaander. Zij weet mensen meer te raken met haar vragen en weet hoe zij mensen zich kan laten openstellen door haar directe en oprechte manier van vragen stellen. Hanneke moest na maar liefst 10 seizoenen met haar programma ophouden, mogelijk vanwege haar respectabele leeftijd van 76 jaar. Zij vond het moeilijk afscheid te nemen, zoals te zien was in haar laatste aflevering. Van mij had ze nog wel even mogen aanblijven.

Maar hoe dan ook, ik smul van dit programma en ik leer er veel van.

Wel of niet eerst tekenen en dan pas schilderen

In mijn geval is het ´wel´, ook al is het heel summier. Ik moet voordat ik ga schilderen met potlood eerst wat lijnen op het canvas zetten, al is het maar om de verhoudingen tussen de objecten aan te geven. En dat is zeker zo met het schilderij dat ik nu wil gaan maken. Daarin is het perspectief van groot belang. Ik bewonder schilders die zo uit de losse hand even een natte straat op het canvas zetten met busverkeer en en voorbij lopende passanten. Die dat direct even uit hun kwast schudden….

Bij mij is dat niet het geval. Ik heb de tekening nu een beetje af. Nooit eerder bracht ik tevoren zoveel lijnen aan. Nu moet ik gaan kleuren met de verfkwast. Altijd weer eng om te beginnen. Dus dat stel ik uit tot morgen.

We leggen eieren

Terwijl het hier eigenlijk nog heel mooi weer was tot op heden en we strandschoenen kochten om zonder pijn over kiezels te kunnen lopen, hebben we de laatste weken het strand helemaal niet bezocht. De stoeltjes bleven in de ´trastero´ en de waterschoenen liggen nog steeds in de zak op de achterbank.

Misschien gaan we volgend jaar wel weer eens naar het strand en misschien ook niet. Wat we allebei in ieder geval nu heerlijk vinden is bezig zijn met onze hobby´s. Dat kan natuurlijk evengoed hier als in Nederland. En er is geen mooi weer voor nodig.

Ahmad maakte dit mooie lampje voor zijn zoon, die vanaf februari in Malaga gaat wonen. Het voetje moet nog geverfd of gebeitst worden in een door zijn zoon gekozen kleur. Ik vind het een heel mooi product en heel knap gemaakt. Hij heeft zich laten inspireren wat betreft de methode door deze man .

En ik heb zitten worstelen met een klein schilderijtje van het met een slipper spelende jongetje. Het jongetje kreeg ik gemakkijker in beeld dan de zee. Iemand zei me, toen ik nog bezig was, dat het net leek of het jongetje op het ijs speelde (waarschijnlijk door de glim van het water). Ik moest erom lachen. Het was natuurlijk niet mijn bedoeling om het arme jong in zijn zwembroek op zijn knie met zijn handen in het ijs te laten zitten. Dus ik zwoegde enkele dagen zodanig op de golfjes in het water, dat ik, zelfs als ik niet bezig was, nabeelden op mijn netvlies had van golfjes en nog eens golfjes in alle richtingen. Ik zag ze overal, op de muur, op de witte kastdeur en zelfs zag ik ze als ik mijn ogen even sloot.

Het schilderijtje is af en ik moet helaas zeggen dat ik er het minst tevreden over ben van alle schilderijen tot nu toe. Maar soms moet je stoppen, ook al ben je niet tevreden, omdat je gewoon nog niet verder kan komen in je kunnen. Ik ben ook maar een amateur, die wat probeert en al doende hoopt te leren.

Zelf horchata maken

In Nederland zal je de horchata niet kant en klaar op de afdeling in de supermarkt vinden waar ook de koemelk verkocht wordt. Maar laat het nu heel gemakkelijk zijn om deze heerlijke drank zelf te maken! De aardamandelen zijn vast wel te bestellen op internet. Dus dat kan je doen. Hier volgt het zeer gemakkelijke recept:

Ingrediënten voor het bereiden van zelfgemaakte chufa horchata (1 liter):
250 gr aardamandelen .
1 liter koud water.
80 gr poedersuiker (ik vind het een beetje zoet, maar dit is naar smaak. Je kunt de hoeveelheid toevoegen die je wilt of zelfs geen, of ook normale kristalsuiker gebruiken, zowel wit als bruin).
 

Voorbereiding:
Doe de aardamandelen in een kom met water, zodat ze volledig bedekt zijn en laat ze minstens 8 uur weken, hoewel het ideaal is dat je ze een hele dag laat weken. Bewaar ze in de koelkast en ververs het water minstens een paar keer.

Giet de aardamandelen op een zeef of vergiet, spoel ze met een stroom water en laat ze uitlekken.
Nu is het tijd om ze te pletten, hiervoor kun een blender of een handmixer gebruiken.

Plet ze met de helft van het water, totdat er een dichte pasta ontstaat.

Zeef het mengsel met een zeef zonder klonters te laten ontsnappen.
Knijp goed zodat alle vloeistof eruit komt en blend nu opnieuw wat je in het gaas of de zeef hebt achtergelaten, samen met de rest van het water, op dezelfde manier als voorheen.

Zeef de pasta die je hebt verkregen en voeg in de resulterende vloeistof de gekozen (poeder)suiker naar wens. Zet het in de koelkast! Je drinkt het koud en voegt er eventueel ijsblokjes aan toe

Tijd: 20 minuten en 24 uur voor het weken
Moeilijkheidsgraad: eenvoudig


					

De aardamandel

Hier kan je wat lezen over de aardamandel. Het is een klein nootachtig vruchtje dat een beetje de smaak van een amandel heeft. In Nederland groeit het gewas ook, want het kan groeien in veel weersomstandigheden en het kan een kou verdragen van wel -15 graden. Maar in Nederland wordt deze zeer geneeskrachtige plant helaas gezien als onkruid en meestal verdelgd.

Zo niet in Spanje. Hier wordt de aardamandel geteeld en geoogst en gebruikt voor een heerlijke drank, die smaakt als een soort amandelmelk en die je ijskoud moet drinken. De drank heet horchata.

Als je leest wat deze kleine gerimpelde aardamandeltjes allemaal voor je kunnen doen, dan snel je direct naar de winkel om deze drank te kopen. Althans dat deden wij. Ik heb al een paar dagen last van buikpijn en eerlijk gezegd schrok ik daar nogal van. Ik mag er niet aan denken dat de story van vorig jaar, toen mijn darmen in een knoop bleken te zitten zich zal herhalen. Het was een hel, voor en na de operatie. Ik begin al een echte hypochonder te worden. Vroeger had ik een groot vertrouwen dat elk pijntje vanzelf wel zou overgaan. Maar nu is dat echt anders. Ik ben een mens die lijdt om het lijden wat ik vrees, alvorens dat lijden komt opdagen geworden. Ik begin te beven als een riet bij elke uitglijder en bij elk pijntje denk ik al gauw aan het ergste.

Maar goed. Voorzichtig eten, geen sambal meer en geen grote porties (ik eet het beste kleine hoeveelheden tegelijk als een muis). Even geen olijven en porties kaas, maar wel veel kopjes polei en in de middag een glas horchata. En nu maar hopen dat het over gaat. Ouder worden is als lopen op glad ijs….

Blij met verhoogde ezel

Een tijd lang heb ik het weer geprobeerd, zittend schilderen. Maar het werkt voor mij niet goed. Vanuit een zittende houding kan ik niet goed werken. Mijn arm raakt vermoeid en er dreigt al gauw een rsi-tje. Terwijl ik staand lekker mijn arm kan laten hangen en zo nodig bij heel fijn werk kan ondersteunen met de linkerhand. Dus ik vroeg aan mijn beste vriendje of hij er iets op wist. Kon hij een verhoging maken onder mijn te kleine en vrij krakkemikkige ezel? Hij kwam op het idee om eenvoudig de drie poten van de ezel te verlengen met latten. En het fijne was vandaag ook weer dat hij dan geen ´uitsteller´ is, maar vrijwel direct besloot om naar de houtwinkel te gaan voor een lat. En dat deden we dus. ´Solo este palito?´ grapte de vrouw achter de kassa ondeugend. En met een andere klant werd verder wat gegniffeld of de 2.70 m lange lat wel in ons kleine autootje zou passen. Dat bleek goed te lukken.

En al snel na thuiskomst begon mijn carpentero te zoeken naar boor, zaag en schroeven om de latjes te bevestigen aan de drie poten van mijn ezel. Aldus ontstond een prachtige ezel op een voor mij goede hoogte.

Toen ik daarna zeurde dat de tv kast mogelijk nu beter naar de andere wand geschoven kon worden, was mijn lief ook niet te beroerd om met mij aan het schuiven te gaan. En zo heb ik nu een schildershoek, die helemaal naar mijn wensen is. Ik werk nu met een klein canvasje. Maar de ezel biedt ook mogelijkheden voor het volgende (grote) canvas op sta-hoogte. Eerste even dit saaie maar lastige schilderijtje afmaken. Wel een ´uitdaging´, hoor. De golfstroom in het water is lastig. Gelukkig mag een schilder afwijken van het voorbeeld.

Om jullie enthousiast te maken….

Hier wat interviews met de acteurs van Vis a Vis bij de première van seizoen 4. Voor de Spaans sprekenden onder mijn lezers. Je kan hierin horen dat de serie niet alleen veel indruk heeft gemaakt op de kijkers in veel landen ter wereld. Maar ook op de acteurs zelf. De serie heeft op een bijna existentieel niveau hun kijk op het leven veranderd.