Toetsenbord naar de mallemoeren

Ik was zo blij met mijn mooie Lenovo Legion. Nou ik heb dat plezier voor mezelf verpest. Heel simpel en snel door thee over mijn toetsenbord te gooien. Gelukkig was het gemberthee zonder suiker. Het gebeurde gisteren. Natuurlijk hield ik de laptop onmiddellijk op zijn kop en droogde ik hem af. Daarna had ik niet direct in de gaten dat er iets mis was. Alles leek het gewoon te doen.

Maar vandaag…o Lord. Er zijn nu letters die het niet meer doen, maar ongevraagd met zijn twee”en komen. Typ ik een punt, dan komt ook een | en typ ik een m dan komt de h mee. Het is rampzalig. Om een stukje te typen moet ik telkens deleten, want doe ik dat niet dan heb ik een tekst vol rare fouten.

Dit bedoel ik: als ik vgewoon lekker door typ, wordt mhet een mhele rare tekst.\ O wat een ellende.\ Ik keek evgen op internet wat mhen aanraadt bij een nat vgeworden toetsenvbord.\

Nou wat bleek nu: ik heb een grote fout gemaakt. Als je toetsenbord nat wordt, dan moet je onmiddellijk je elektriciteit uitzetten en ook de accu uit je laptop halen en dan drogen. En dat echt helemaal drogen kan wel een week duren! Als het water contact maakt met je elektronica, dan kan je het schudden. Dan beschadig je de toetsen onherstelbaar. Dat heb ik dus gedaan. Wat een ellende.

Nu ga ik overmorgen naar Nederland en ik zal mijn laptop hier laten. Ik heb stille hoop dat intussen de boel hierbinnen droogt. Ik zet straks even de fohn erop. De trema werkt ook niet meer. Dus ook geen puntjes heer op de i en e en o. Met dit “| teken komt >| onvgevgraavgd mhee.\ Jonvgens, ik kan wel janken.\

MHaar ja, mhet is mhaar mhaterie.\

Dat is niets vergeleken bij een sterfgeval. Maar bloggen op deze laptop zit er voorlopig niet in.

Onze vriend is overleden

Zo kort kende ik hem en toch had ik een band opgebouwd met deze W en zijn vrouw A. Die vriendschap met haar zal blijven, maar met haar treuren wij om het verlies van haar maat, met wie zij bijna 50 jaar samen was en getrouwd. De laatste 15 jaar reden zij door Europa met hun camper. En sinds korte tijd hadden zij zich gevestigd in Spanje. Natuurlijk was het hun bedoeling nog jaren samen te genieten. Ze waren eigenlijk hier komen wonen voor de gezondheid van A, die lijdt aan een ernstige vorm van arthrose in rug, armen en benen, waardoor zij slecht loopt en voor langere afstanden een opvouwbare scootmobiel gebruikt.

Toen ik W leerde kennen in het ziekenhuis was hij nog vol levenslust en plannen. Hij wist dat hij kanker had, maar hoopte op genezing. Hij had al veel pijn, maar kon nog grappen maken. Hij maakte plannen voor als hij beter zou zijn. De camper verkopen en hun huurwoning in Alora verruilen voor een optrekje in Alhaurin de la Torre, ons gezellige dorp.

En toen hebben we hem snel zien aftakelen, eerst in het ziekenhuis in Malaga en later in het ziekenhuis in Torremolinos. De dokter had hem verteld dat hij daarheen moest om aan te sterken voor een chemo. Maar al snel bleek dat het ‘ziekenhuis’ in Torremolinos meer een soort hospice is voor terminale patiënten. W kreeg steeds hogere doses pijnstillers en sterkte niet aan, maar kwijnde weg.

Het ging genadig snel. W had steeds minder pijn en lag grote delen van de dag vredig te slapen. Dat waren voor A zeer vermoeiende dagen, want zij zat daar in een ongemakkelijke stoel 24/7 naast en deed slechts hazenslaapjes.

Vannacht, een dag na zijn 70e verjaardag is hij stilletjes weggegleden in dood om 1.10 uur, toen A even een luchtje was gaan scheppen op het balkon. Toevallig voor moslims (wat zij niet zijn) een heilige nacht. De nacht van donderdag op vrijdag is precies de nacht dat moslims de doden gedenken en voor ze bidden.

W is direct afgevoerd naar Alora, waar hij gecremeerd zal worden. Dat was zijn wens. Wij hebben vanmorgen A met haar spullen opgehaald van het hospice en naar haar huis gebracht in Alora. Ik maakte een filmpje van onze terugreis daarna naar Alhaurin, me bedenkend dat A en W die weg ook vaak genoeg gereden hebben met hun camper. Zij hebben zeer veel meegemaakt op al hun reizen en veel mooie momenten met elkaar mogen beleven. Dit filmpje is mijn eerbetoon aan W. Ik wil ermee uitdrukken dat het leven een reis is en deze reis is helaas hier nu voor hem opgehouden.

Moge hij verder rusten op een mooie plek zonder pijn en met een glimlach kijken naar zijn maatje A, die het nu verder alleen moet zien te redden. Wij zullen haar niet in de steek laten…..

 

Natuurbegraafplaatsen

Er schijnen steeds meer natuurbegraafplaatsen te zijn in Nederland. Ik heb er, met mijn nu nog levende lijf, warme belangstelling voor. Het komt op me over als het meest natuurlijke en meest milieuvriendelijke. Je zorgt op die manier voor wat compost en niemand gaat ooit meer aan je karkas sjorren of wat daarvan over blijft. Het is een gratis permanente verblijfplaats voor de overledene!

Het komt op mij over als de manier waarop het omgaan met een overledene oorspronkelijk bedoeld is. Denk aan het verhaal van Kaïn en Abel. Geen poespas van grafstenen en gedenktekens, maar hooguit ter herkenning van de plek een boom. Mijn kinderen kunnen er naar believen heen en dit combineren met een wandeling in een steeds weelderiger natuur. Het kost niets aan onderhoud. De natuur onderhoudt graf en het graf onderhoudt de natuur. Hoe mooi is dat. En naar believen kan mijn hoofd richting Mecca gelegd worden (veronderstel ik). Zodra ik in de gelegenheid ben ga ik Dela bellen. Ik heb daar nooit eerder mijn wensen bekend gemaakt.

Bedankt, lieve vriend Theo. Ik vond die brandoven wel een beetje eng. Dit is een oplossing naar mijn hart. Misschien ook een idee voor anderen?

Begraven of cremeren?

Daar denk ik nu weleens over na. Een 40-tal jaren geleden was het voor mij nog logisch dat het antwoord voor mij hierop moest zijn: begraven. Dit helemaal na mijn bekering tot de islam. Een moslim laat zich niet cremeren maar begraven. En dit bovendien op een speciaal deel van het kerkhof, het islamitisch gedeelte. Met het hoofd richting Mecca. Eigenlijk ook het liefst zonder kist en in een graf met een zitgedeelte, zodat de overledene rechtop kan gaan zitten voor het beantwoorden van vragen, die engelen zullen stellen. Een moslim gelooft dat hij/zij in het graf blijft tot aan de dag der opstanding.

Ik was zelfs zo overtuigd dat een graf wenselijk was en crematie niet, dat ik mijn voornaam officieel liet veranderen in een naar ik toen meende islamitische naam, Shabnam. Ik was in die tijd bang dat ik ooit ergens alleen zou komen te overlijden zonder bekenden om mij heen en dat men zou besluiten mij te cremeren. Uiteindelijk bleek dat ik geen goede naam had gekozen. De naam Shabnam is juist een pre-islamitische naam, die ook wel gebruikt wordt door hindoes. En die verbranden hun overledenen juist!

En nu, sinds enige tijd, denk ik erover of het toch niet verstandiger en zeker minder belastend voor mijn nageslacht is om me te laten cremeren. Ik heb een begrafenisverzekering. Die vergoedt een eventuele teraardebestelling of crematie. Maar daarna valt het verdere onderhoud van het graf en de eventuele verlenging van de ligplaats onder de verantwoording van de nabestaanden. Ik verleng steeds  het graf van mijn moeder en mijn overleden zoontje. Dus ik weet wat zo een verlenging steeds kost. Verleng je niet, dan wordt het graf geruimd en wordt de overledene in een massagraf gedumpt. Of je nu moslim bent geweest of niet. Dat maakt uiteraard niets uit. Wil ik mijn kinderen belasten met deze verantwoordelijkheid voor het blijven verlenen van een ligplaats voor mijn karkas? Nee, eigenlijk niet. Zo zit ik niet in elkaar.

Ik was tijdens mijn leven ook niet gewend om veel plaats in te nemen en wil dit na mijn dood ook niet. Een urn neemt weinig plaats in en as kan je verstrooien. Je kan een urn ook begraven in je tuin, zoals ik gedaan heb met de eco-urn van mijn vader. As kan eventueel ook bewaard worden in een sieraad. Zo is de as te verdelen onder mijn kinderen. Als iedereen een permanent graf zou willen na zijn of haar overlijden, dan zou de wereld inmiddels vol met graven zijn. Graven van overledenen worden allemaal eens geruimd, als er niemand meer is om voor verlenging te betalen.

Ik heb een tijd gelooft dat het verbranden van je lichaam na de dood misschien pijnlijk kan zijn. Omdat sommige islamitische heiligen beweren dat een overledene, zolang deze nog boven de grond is, nog een bepaald percentage pijngevoel zou hebben. Dat maakte mij natuurlijk bang. Maar ik heb mezelf ook opgegeven als donor van organen, voor zover er nog wat gezonds uit me te halen mocht zijn na mijn dood. Dat zou dan ook pijnlijk zijn.

Ik ga voor de beste en goedkoopste oplossing. Ik zie het hele gedoe met graven, zoals dat nu gaat, als iets dat vooral interessant is voor de commercie. Ik ga regelmatig naar de graven van mijn moeder, broer en zoontje. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik daar hun aanwezigheid niet meer voel dan ergens anders. De ziel van een overledene zit voor mijn gevoel niet langer meer in dat lichaam, dat hetzij verbrand wordt hetzij langzaam zal ontbinden in een graf.

Dus….ik weet niet of ik zal besluiten tot crematie of een graf. Mijn zoon was het laatst niet eens met mijn idee van cremeren. ‘Nee ma, jij verdient een graf, zodat wij je daar kunnen opzoeken.’ Maar hoe vaak is hij tot nu toe naar graven geweest in zijn leven? Kan hij wel beoordelen hoe dat voelt en hoeveel ‘bijgeloof’ daar eigenlijk mee gemoeid is? En wat het steeds kost om zo een graf alsmaar te blijven verlengen?

Wat hebben mijn lezers hierover te zeggen?

Tot actie komen

Ahmad is weer begonnen met zijn ‘cristales’ (zijn glasbewerking). Een lampje voor zijn dochter.

Als ik zijn machientje, waarmee hij het glas slijpt, hoor suizen, krijg ik ook zin om weer wat te doen. Ik kan gaan schilderen, de tekening van mijn kleinzoon gaan ‘invullen’ met olieverf of ik kan gaan werken aan mijn boek. Aan de andere kant lokt de serie ‘mocro mafia’ mij, maar die bewaar ik voor later, als ik wat ‘nuttigs’ heb gedaan.

Dus ‘manos al obra’! Het is gek dat ik daarvoor nodig heb dat een ander het voorbeeld geeft. Wat ben ik toch lui.

Weer voorzichtig wandelen…..

Lange tijd durfde ik het niet meer, wandelen op de berg. Alleen al als ik foto’s of filmpjes zag van onze wandelingen, kreeg ik de creeps bij het zien van de puntige rotsen en stenen op de paden.

Maar het ongeluk is alweer een tijd terug gebeurd, een jaar en drie maanden geleden nu en ik loop weer normaal. Ik heb mijn manier van lopen ook aangepast. Vroeger zette ik steeds elke voet in een rechte lijn voor de andere. Dit omdat mijn moeder mij ooit leerde dat dit de meest elegante loop is voor een vrouw. Als je erop let, zie je dat mannequins ook zo lopen. Maar het is geen verstandige manier van lopen! Daar heb ik nooit zo bij stil gestaan en de gewoonte was er na al die jaren bij me ingesleten. Nu heb ik dat drastisch veranderd. Ik loop nu met mijn voeten enigszins naar buiten en zet zeker niet meer de ene voet recht voor de andere, alsof ik op een denkbeeldige evenwichtsbalk loop.

Dus toen Ahmad vroeg of we weer eens een kleine wandeling op de berg zouden maken, zei ik ‘ja’. Vandaag reden we de weg omhoog achter ons dorp naar de steengroeve, waar we drie keer steenbokken zagen. Ik voelde weer ontzag en een klein beetje angst, toen ik de steile rotswanden zag, uitgehakt door mensen, maar inmiddels afgesleten tot een glooiende, maar loodrechte helling. Er was dit keer geen steenbok te bekennen. Wat niet raar was, gezien het drukke verkeer van sportieve fietsers. Met elk een bamboe stok en bovendien nog gearmd liepen we een stukje verder de berg op. Maar dan ook echt maar een klein stukje. We bleven even in het zonnetje staan kijken naar het voor ons nu zo bekende uitzicht op andere bergen. En daarna liepen we weer terug naar de auto. Onderweg plukte Ahmad nog wat tijm en ook pikte hij een mooi groepje cactussen uit de grond voor in ons balkon-tuintje.

‘We hoeven niet nog eens te gaan,’ zei ik. ‘We weten al heel goed wat we kunnen zien bovenop de berg en het uitzicht erachter op de zee. En steenbokken hebben we hier al drie keer mogen zien. De weg hiernaartoe is ook niet goed voor onze autobanden.’  😉

Twee nare berichten op één dag

Vandaag, nadat ik mijn ticket naar Nederland heb geboekt voor 19 februari aanstaande, krijgen we tegelijk twee nare berichten.

We hebben hier weinig vrienden en de paar die we hebben, daarmee gaat het heel slecht.

Het Nederlandse echtpaar (W en A) dat ik heb leren kennen in het ziekenhuis heeft vandaag van de dokter vernomen dat de man spoedig zal overlijden, al kan hij uiteraard niet zeggen wanneer. Hij (W) is al een tijd terug overgeplaatst naar een soort hospice (met de boodschap van de dokter in het ziekenhuis dat hij daar moest aansterken voor een chemo) en ik had al bange vermoedens, omdat ik W langzaam zag wegkwijnen. Maar nu is het dus zeker en bevestigd door de dokter van het hospice. A, met wie wij eergisteren nog boodschappen gingen halen, is verdrietig en verslagen. Ze zijn al samen en getrouwd vanaf 1972. Ze houdt zo zielsveel van hem. Ze weet nu dat er geen toekomst meer zal zijn voor hun samen. Ze zal wel in Spanje blijven wonen. Wij willen er voor haar zijn en helpen waar we kunnen.

En als ik naar Ahmad loop om het nare nieuws te vertellen over onze Nederlandse vrienden, vertelt hij dat hij net een berichtje heeft ontvangen van onze andere vriendin, de taxichauffeur. Zij had al verteld te lijden aan keelkanker en dat zij daarom nu niet werkte. Daarna hoorden we een tijd niets van haar. En nu heeft hij een bericht van haar gekregen, waarin zij zich verontschuldigt dat zij niet helemaal eerlijk is geweest. Maar dat dit is omdat zij ons niet bezorgd wilde maken. De kanker zit niet alleen in haar keel, maar in haar hele lichaam.

Ahmad en ik zitten er verslagen bij in het zonnetje op ons terras. Wat een tegenstelling! Dit heerlijke weer tegenover deze twee afschuwelijke boodschappen op toevallig hetzelfde moment. Wij voelen ons machteloos en zitten daar met tranen in onze ogen. Ik herinner me W, hoe hij onze kamer binnen kwam in het ziekenhuis, toen nog vrolijk en vol levenslust, maar wel al met pijn. En ik denk terug aan het laatste gesprek dat ik met Nati had in de taxi naar het vliegveld in december. Ik zat voorin en zij vertelde me heel persoonlijke dingen als tegen een vriendin. En bij het afscheid omhelsden we elkaar.

We weten niet wat te doen. We willen hen alle drie alleen maar omhelzen en laten voelen dat we om ze geven. O, wat triest is dit…..

Elkaar herkennen

Ahmad vertelde mij vanmorgen zijn droom: Hij lag overhoop met een vastgoedbedrijf. Hij had een stuk grond gekocht en wilde daarop zijn huis bouwen. Maar dat was voor hem onmogelijk gemaakt. Want naast zijn stukje grond verrezen grote flatgebouwen en op zijn grond stond een hijskraan, die bouwmaterialen transporteerde.

‘Maar dat mag niet op jouw grond,’ zeg ik. ‘Die hijskraan mag daar niet staan.’ ‘Ja, maar dat was de situatie in mijn droom,’ zegt hij glimlachend. En toen hij daarover wilde klagen bij de verantwoordelijken, was er niemand die hij te spreken kon krijgen.

Ik liet de droom even tot me doordringen. ‘Dus jij voelde je in het nauw gedreven door de belangen van anderen?’ constateerde ik. ‘Ja, behoorlijk!’ ‘Dan moet die situatie nog in je gedachten leven, anders droom je er niet over. Voel je je op dit moment ook in de hoek gedrukt door bijvoorbeeld mijn belangen?’ vraag ik me bezorgd af. ‘Vind je het misschien erg dat je mijn zin hebt gedaan en we nu in Malaga wonen in plaats van in Sevilla?’ ‘Nee, want dat wilde ik zelf ook. Ik wilde niet in Sevilla wonen en ook niet in een dorp in de omgeving daar.’ ‘Maar toch leeft dit rotgevoel nog in je. Misschien heb je bepaalde dingen niet verwerkt. Het is de ‘story of your life’ dat je werd onderdrukt door de belangen van anderen.’ ‘Ja, dat klopt helemaal.’

En dan begint hij te vertellen. Over het rotte werk dat hij in zijn leven noodgedwongen moest doen door het gebrek aan een diploma. Bijvoorbeeld het vervangen van rioolbuizen. Hoe slecht de werkomstandigheden waren en hoe hij dan streed voor zijn eigen belangen, maar ook voor die van zijn collega’s. Dat werd hem nooit in dank afgenomen. Ook dat hij ooit werkte in de bouw en dat hij er meer van afwist dan de opzichter. Hij wees de man erop dat het bouwen van een muur niet volgens de regels was en gevaar opleverde. Dat werd ook niet gewaardeerd. Hij werd ontslagen. Later bleek hij gelijk te hebben en moest die muur opnieuw gebouwd worden. De opzichter werd ontslagen, maar toen was hij zijn werk ook al kwijt. En zo waren er tal van situaties, ook in zijn werk als tuinman. Maar toen was hij inmiddels ambtenaar en konden ze hem niet meer ontslaan, hoewel zij dat drie maal probeerden. Wel konden ze hem afvoeren naar werk dat totaal niet interessant was en geestdodend: beheerder van een sportcomplex. Dat heeft hij de laatste jaren voordat hij werd afgekeurd na een ongeluk op het werk gedaan. Ik kan me voorstellen dat hij nog steeds moeite heeft om al die vernederingen te verwerken. Iemand met zijn intelligentie die het heeft moeten doen met zo weinig waardering.

Ik zeg: ‘Eigenlijk zie ik toch een parallel in onze levens, hoe verschillend die ook waren qua inhoud’. Ik studeerde af in de psychologie en trouwde vervolgens met een analfabeet, die mij geen verdere ontwikkeling gunde. Alles werd voor mij afgekapt. Verschil met Ahmad is dat ik van mezelf al geen eigenwaarde had en hij wel. Ik streed niet, maar meende dat ik het leven verdiende dat ik kreeg. Ik was van jongs af aan gewend om gekleineerd en vernederd te worden. Ik vond het heel normaal dat ik werkte in de catering van een fabriek, in de schoonmaak via uitzendbureaus en andere ondergeschikte baantjes binnen de schooltijden van mijn kinderen. Ik heb nooit durven zeggen dat ik een academische titel had. Integendeel schaamde ik me daarvoor. Maar het feit dat Ahmad en ik allebei onze capaciteiten niet ten volle hebben kunnen benutten en laten zien aan anderen komt wel overeen.

Zijn we daarover gefrustreerd? Ik niet. Ahmad misschien een beetje, omdat hij anders deze dromen niet zou hebben. Ik ben heel blij dat ik nu Ahmad (her)ken. ‘Jij bent het beste dat me ooit is overkomen,’ vertelde ik hem vandaag aan de koffie. Wel laat zijn we elkaar tegengekomen, met onze oude koppen, maar beter laat dan nooit.

Ik ben een zeer beschadigd persoon. Ik heb nooit therapie gehad. Het leven zelf was mijn therapie. Ik voel me nu zeer goed en tevreden hoe mijn leven gelopen is. Als ik kijk naar geluksgevoel, dan kan ik zeggen dat het leven voor mij een stijgende lijn vertoont.

Naar Nederland?

Net heb ik even alvast naar tickets gekeken van Transavia naar Rotterdam v.v. De goedkoopste zijn meestal te vinden op dinsdagen. Waarom deed ik dat?

Op 24 februari zal er een familiereünie plaatsvinden van de gehele familie Theunissen. Zoals vaste lezers weten is mijn vader vorig jaar in januari overleden op 99-jarige leeftijd. Van al zijn broers en zussen is nog één telg in leven, zijn jongste zusje. Zij hoopt op 24 februari 2019 90 jaar te worden. Om dat te vieren heeft zij een lunch georganiseerd in Oss. Daar zullen alle kinderen en kleinkinderen van haar broers en zussen feestelijk bijeenkomen. Zijzelf zal het stralende middelpunt zijn. Deze bewonderenswaardig levendige en opgewekte vrouw is helaas volledig blind, maar dat heeft haar niet tegengehouden om dit feestje te organiseren.

Ik kreeg al ruim een maand geleden een geschreven uitnodiging in mijn brievenbus in Nederland. Ik belde mijn vader’s zusje op om haar te bedanken voor deze uitnodiging en daarbij mee te delen dat het niet zeker is dat ik zal kunnen gaan. Ik weet niet wanneer Ahmad geopereerd moet worden aan zijn galblaas en wanneer dit gebeurt wil ik er voor hem zijn. Maar ik wil natuurlijk wel heel graag al mijn familieleden ontmoeten, die ik nooit heb leren kennen. Zij zei me hierop dat zij eigenlijk zelfs deze hele bijeenkomst voor mij georganiseerd heeft, omdat zij het leuk vind als ik de kans krijg om al mijn familieleden bijeen te zien. En dat deze kans zich zeker niet meer zal voordoen. Dat besef ik heel goed en ik heb haar dan ook verzekerd dat ik zeker naar Nederland zal afreizen voor deze reünie, als dit mogelijk is.

En nu lijkt het erop dat de operatie van Ahmad nog best op zich kan laten wachten. Maar je weet dat natuurlijk nooit helemaal zeker. Dus ik boek nog geen ticket en als ik boek, dan sowieso alleen een enkele reis. Ik weet immers ook niet of ik onverhoopt zal terug moeten.

Maar ik heb wel al een beetje voorpret voor dit reisje in mijn eentje. Ahmad gaat niet mee. Hij ziet er de zin niet zo van in, omdat hij daar weinig zal kunnen uitwisselen in het Nederlands met de familie. Hij gaat intussen waarschijnlijk zijn dochters opzoeken in Sevilla.

Ik ben goed voorbereid op de praktische kant. Ik ga op reis met slechts handbagage in de vorm van een grote sporttas. Eenmaal in Pijnacker weet ik nu hoe ik de accu van mijn auto, die daar geparkeerd staat weer kan aansluiten (dat heb ik geoefend). In de week dat ik daar ben zal ik verder als een razende reporter veel van mijn contacten, en met name mijn kinderen natuurlijk, verrassen met een bezoekje.

Klopt het wel?

Er raasde de afgelopen dagen een storm over met name Noord Spanje, Helena geheten. In het noorden moet het noodweer zijn geweest met sneeuw, veel regen en windstoten. Wat we er hier van merkten is dat er een stevige, koude wind stond bij een verraderlijk helder zonnetje. Zo kan het zijn dat ik gisteren nog met rode handen van de kou van het balkon kwam, na het ophangen van de was in die gure wind.

Maar vandaag was het ineens windstil en zo lekker op het balkon in de zon, dat ik in een hempie en korte broek uren heb zitten luieren. Dus opnieuw kwam er van mijn plannen tot actie niet veel terecht.

Mijn zoon stuurde mij een link naar het volgende interview. Heel interessant, maar je wordt er niet vrolijk van. Er zijn nog meer interviews met deze insider, die alles weet  van geldstromen en hoe die de wereld beïnvloeden. Ik keek verder nog naar deel 2 van deze serie en toen haakte ik af. Het is allemaal zo oneerlijk en zo onethisch wat hier bekend wordt gemaakt, dat je gewoon zin krijgt je kop opnieuw in het zand te steken. Er zijn nog meer delen te bekijken voor de liefhebber. Interessant, maar tenenkrommend, omdat je er niets aan kan veranderen. Ik ben blij dat ik geen schulden heb. Zal alleen merken dat mijn pensioen steeds minder waard gaat worden. Gelukkig ben ik een minimalist met weinig behoeften, maar hoe moet het verder met ons nageslacht en met mensen die werkelijk niets bezitten onder het juk van deze duivelse praktijken.

Als het waar is wat hij zegt, bevinden wij ons allen in de klauwen van deze relatief kleine groep rijkaards die onschendbaar zijn en de touwtjes van waar het geld naartoe gaat volledig in handen hebben. Het is erger dan de onwetende burger nu al denkt. Maar we zijn als schapen, gemakkelijk in een richting te duwen en om de tuin te leiden. Bèèèh…..

Heb toch nog even naar deel 5 gekeken van de serie. En dat is wel hoopgevend. Hier vertelt hij hoe hij na al die ellende als ondernemer in de top van de geldstromen later andere maatschappelijk vriendelijker en relevantere projecten heeft opgezet. Dat is mooi om te horen. Met deze gedreven ondernemer die aanvankelijk zijn ziel verkocht aan de duivel is het wel goed gekomen en de voorlichting die hij nu kan geven aan ons onwetenden is van onschatbare waarde, ook al kunnen we helaas niets veranderen. Het opent in ieder geval de ogen van wie geïnteresseerd is in wat er gaande is.

Maar natuurlijk zijn er ook bronnen die twijfelen aan het waarheidsgehalte van zijn beweringen. Het is ook nogal heftig wat hij zegt. Mijn kleine kop weet het niet, maar ik zie wel veel logica in zijn beweringen. Wat denkt de lezer?