Mijn innerlijke reis als moslim

Terwijl ik de oude getypte sohbets (lezingen) van sheikh Nazim digitaliseerde en in mijn weblog plaatste (zie de pagina´s van mijn weblog in de zwarte balk onder het kopje Mercy Oceans), realiseerde ik me het volgende. Ik heb een hele reis afgelegd in mijn geloofsbeleving, vanaf het moment dat ik me bekeerde tot moslim.

Er is veel verwarring rond de islam als godsdienst. Nu meer dan ooit en veel mensen die weinig weten van de islam, vatten de islam nu samen onder de noemer van het salafisme met alle gevolgen van dien.

Mijn weblog wordt weinig gelezen. Gemiddeld kijken er maar ongeveer 15 mensen per dag in mijn weblog. Ik zie wel dat de meeste lezers in mijn weblog terecht komen via links naar mijn stukjes over de islam en het soefisme.

Ik heb over mijn geloofsbeleving als moslim nu acht jaar met regelmaat wat geschreven. Als ik het teruglees, merk ik dat ik in de loop der jaren daarin veranderd ben.

Kort samengevat zou je mijn ´reis´ als volgt kunnen samenvatten:

Na het lezen van de Koran in de een Engelse vertaling van Marmaduke Pickthall in 1978 was ik zo geraakt door wat ik las, dat ik besloot mij snel te bekeren tot de islam, wat je eenvoudig kunt doen door de shahada (geloofsbelijdenis) uit te spreken.

Daarna volgden vele jaren van verdieping in mijn geloof, ondanks de omstandigheid dat mijn ouders mijn beslissing om moslim te worden afkeurden en ondanks een zeer zwaar huwelijk. Juist mijn geloof heeft mij door die moeilijke jaren heen geholpen.

Daarna vluchtte ik met mijn vier kinderen naar Den Haag en brak voor mij een nieuwe tijd aan, waarin ik voor mijn gevoel bevrijd was van een zwaar juk.

Ik bleef moslim, maar ging twijfelen aan mijn geloof, vanwege het gedrag dat ik zag van moslims in mijn omgeving. Juist op dat moment kwam ik in aanraking met een soefiestroming, de Naqhsbandi weg. Dat was voor mij een openbaring en deed mij beseffen dat ik me in deze weg goed kon herkennen. Ik deed bayat , d.w.z. zwoer mijn trouw aan mijn leermeester, Sheikh Nazim. Er volgden jaren van bijeenkomsten met andere murids (leerlingen) van deze murshid (leermeester). Met een groep van enkele honderden murids uit heel Europa reisde ik twee maanden lang naar Damascus en via Jordanië naar Medina en Mecca. Wij deden de hajj in 1999.

Ik heb veel gehad aan de tijd met mijn mede-murids en met name van de sohbets van sheikh Nazim, die ik zo vaak als ik kon bezocht in Londen, Duitsland en Cyprus. Gedurende een tiental jaren las ik alleen maar boeken over islam en soefisme. Ik heb een tijdlang het hele programma aan aanbidding gedaan dat wordt uitgevoerd door de meest devote leerlingen van de Naqhsbandi weg. Ik merkte telkens dat als ik getrouwd was, dat het dan niet lukte om het hele programma met extra gebeden uit te voeren. En ik ben na mijn eerste huwelijk nog twee keer getrouwd en ook nu ben ik getrouwd.

De rituelen van de moslim, zo heb ik gemerkt, zijn slechts hulpmiddelen voor onszelf om dichter bij God/Allah te komen. Allah heeft onze gebeden niet nodig, maar draagt ons op te bidden, omdat het voor ons goed is om ons de Schepper te herinneren. Maar in wezen kunnen we de hele dag en ons hele leven zien als aanbidding. Bij alles wat wij doen of juist niet doen kunnen wij ons afvragen of wat wij willen doen in overeenstemming is met wat God wil van ons. En daarvoor hebben wij een geweten en vermogen tot reflectie. Dat hebben dieren niet. Die doen vanzelf wat ze moeten doen naar hun instinct.

Om te weten wat God van ons wil hebben we de beschikking over vier boeken, de Tora, de Psalmen, het Evangelie en de Koran. En met name in de Koran, het laatste en nooit veranderde boek, staat beschreven wat wel en niet goed is om te doen. Als advies, want godsdienst kent geen dwang (ook dat staat in de Koran).

Islam betekent niets anders dan overgave aan de wil van God/Allah , wat je ziel blij maakt en wat vrede geeft in je hart. Terwijl het najagen van de wensen van je nafs (ego), dat wordt geïnspireerd door de Shaitan (duivel) leidt tot depressie en onvrede.

In die zin zijn alle godsdiensten gelijk en hebben alle 124.000 profeten van alle tijden hetzelfde gezegd en kwamen ze met dezelfde waarschuwing. Dus alle godsdiensten beogen hetzelfde. Alleen de rituelen verschillen.

Dat is de reden dat ik nu anders sta in mijn geloof. Ik doe het minimale dat vereist is aan aanbidding, d.w.z. ik bid elke dag vijf keer het verplichte gedeelte van de voorgeschreven gebeden. Maar ik probeer de hele dag te leven alsof Allah/God over mijn schouder meekijkt. En ik dank Allah voor alles wat op mijn pad komt, omdat Allah de beste planner is. Dat geeft mij veel rust.

Uit de Koran:

´( uit Surah Al Baqarah) Say (unto themO Muhammad): Nay, but (we follow) the religion of Abraham, the upright, and he was not of the idolaters. 136. Say (O Muslims) : We believe in Allah and that which is revealed unto us and that which was revealed unto Abraham, and Ishmael, and Isaac, and Jacob, and the tribes, and that which Moses and Jesus received, and that which the Prophets received from their LordWe make no distinction between any of them, and unto Him we have surrendered. 137. ´

Lekker bezig

We laten ons niet te neer drukken door de negatieve uitslag van gisteren. Natuurlijk nemen we wel maatregelen, zoals bloed laten aftappen en voorzichtiger worden met de inname van suiker.

Maar A. is lekker bezig met het maken van een mooie glas in lood hanglamp en ik ben al mijn stukjes over islam die ik de afgelopen acht jaar heb geschreven in mijn weblog aan het bundelen. Dat komt in mijn weblogpagina´s als PDF document en voor een ieder te downloaden. Ook stuur ik het mogelijk naar een uitgever.

Ik heb daarnaast een plan voor een nieuw schilderij. Ik wil het maken naar het voorbeeld van deze foto. Hij is enigszins gepimpt met Picasa, maar dat maakt dat ik de kleuren heel mooi vind.

Dompertje

Vandaag moest A. voor controle naar het ziekenhuis. Ze hebben daar 10 dagen geleden zijn bloedwaarden gemeten. Dit om na te gaan hoe het nu zit met zijn ijzerwaarden. Hij heeft al jaren de afwijking dat hij te veel ijzer in zijn bloed heeft, maar dat is sinds een behandeling (die bestaat uit regelmatig een hoeveelheid bloed afnemen) sinds 2011 helemaal onder controle. Al jaren hoefde hij geen behandeling meer. We hadden de verwachting dat het dit keer ook goed zou zijn, d.w.z. dat zijn bloedwaarden binnen de toegestane hoeveelheid ijzer zouden zijn.

Na veel uurtjes weg te zijn geweest, omdat hij heel lang op zijn beurt moest wachten, kwam mijn lieverd nogal aangeslagen thuis. Hij had te veel ijzer in het bloed en zal daarvoor gedurende drie maanden elke 15 dagen bloed moeten laten weghalen.

Maar wat erger is, hij heeft ook te veel suiker in het bloed. Dus een begin van suikerziekte. .

Op 27 februari (eerder kon het niet) heeft hij een afspraak met de huisarts. Die zal hem medicatie voorschrijven voor de diabetes en hopelijk ook een goed dieet om zich aan te houden.

Het is wel even schrikken, want hij was zo gezond en wij eten ook heel gezond. Maar er is wel een galblaas verwijderd en dat orgaan zorgt voor de goede vertering van met name vet. Dat orgaan hebben we niet voor niets. Ik denk dat het missen van die galblaas de oorzaak is van deze plotselinge disbalans.

En nu denk ik bij mezelf: wat stom dat we er niet aan gedacht hebben dat hij misschien rekening moest houden met dat niet hebben van een galblaas voor zijn dieet. Het gekke is ook dat hij er niets van gemerkt heeft dat bepaalde dingen misschien niet goed voor hem waren. Want hij at alles met smaak en had nergens last van.

We gaan nu ons goed informeren wat hij wel en niet moet eten en voorlopig voorzichtig zin met het eten van vet en suiker.

Cosas de la vida.

Nog een keer naar Fuente de Piedra

De vorige keer dat we in Fuente de Piedra waren hebben we wel wat flamingo´s gezien, maar het kostte toen veel moeite om dichtbij ze te komen in het weinige water dat er toen was. Het was lange tijd droog geweest. Maar nu heeft het flink geregend in Andalusië in de maand januari. Dus we hoopten nu meer geluk te hebben en de flamingo´s misschien van wat dichterbij te kunnen gaan zien. De mens is altijd blij om iets te zien dat hij als zeldzaam ervaart. En dan zijn bijvoorbeeld roze vogels of langs steile hellingen klimmende steenbokken zeker een bezienswaardigheid.

We moesten toch die kant op. Reden 135 km tot aan het zuiden van de provincie Sevilla, omdat we daar olijfolie gingen kopen in een flinke hoeveelheid, vers geoogst en geperst en direct gekocht bij de fabriek. Ook kochten we twee kratjes met crema de membrillo, een zoete lekkernij, gemaakt uit de vrucht die membrillo heet. Het smaakt heerlijk bij schapenkaas. Dus toen we daar toch eenmaal waren gingen we direct maar langs Fuente de Piedra, dat vrijwel op de route lag.

Gewapend met onze camera´s gingen we naar de diverse uitkijkpunten. De in groten getale sinds kort opnieuw neergestreken flamingo´s bevonden zich ongeveer in het midden van de grote plas. We probeerden ze dichterbij te halen met onze telelenzen, maar slaagden er niet in om ze goed scherp in beeld te krijgen. Ze zagen overigens nog wat witjes. De mooie roze kleur zullen ze na verloop van tijd pas krijgen, als ze genoeg caroteen hebben kunnen binnen krijgen door te smullen van de kleine diertjes in het water die ze filteren met hun snavels.

Het waren er veel, maar ze waren ver weg! Het landschap in de hele omgeving van Fuente de Piedra was op zich ook schitterend om de zien. Veel groen en gele bloemen en vlindertjes. Dus al met al was het toch een heel mooi uitstapje.

met mijn Nikon
Met Ahmads Sony

Schilderij-overdracht lijkt niet te gaan lukken

Vanochtend gingen we even na of het schilderij, dat ik aan de ´mamma van tweeling´ beloofde wel in onze koffer past. En het antwoord bleek ´nee´ te zijn.

De koffer is 64 x 45 en het schilderij 70 x 50. Het is het grootste schilderij dat ik tot nu toe maakte. De andere zijn 50 x 40 en passen wel in de koffer.

Ik appte onmiddellijk de vrouw om haar dit vervelende nieuws te vertellen. Ze nam het goed op. Zei dat een geval is van wat ze in de islam ´maktab´ noemen. Ik keek even naar de betekenis van maktab en zag dat dit Arabische woord meer dan één betekenis heeft, zoals de meeste Arabische woorden. Het kan ´school´ betekenen, maar ook ´lot´. En dat bedoelde zij waarschijnlijk. Het lot, waar je niet altijd wat aan kan veranderen en dat je dan maar beter kan accepteren.

Ik schreef haar dat ik het wel voor haar kon reserveren in het geval dat mogelijk familie van haar met de auto hierlangs zou kunnen komen op weg naar of van Marokko. Maar daarop vertelde ze me dat de meeste mensen nu niet meer met de auto naar Marokko afreizen, maar per vliegtuig en dat zijzelf helaas helemaal geen vakantie kan betalen.

Dus daarmee houdt het hiermee waarschijnlijk op, tenzij er ooit toevallig toch hier een auto langs kan komen, die naar Nederland rijdt.

Ahmad was opgelucht dat ik het schilderij voorlopig nog in handen heb. Hij vindt dat ik mijn eigen waarde niet genoeg onderken.

Españolismo

Vandaag was het zondag en in de ochtend mistig. Daarom besloten we voor de verandering onze wandeling niet buiten en een stukje binnen het dorp te maken, maar helemaal in het dorp.

Zoals te verwachten was het rustig op straat. Maar alsnog waren er wel al mensen op de been, zoals kerkgangers die net een kerkdienst verlieten en ook hier en daar zagen we wat reizigers en zwervers zitten. Op de stoeptreden van de kerk zat de man met zijn hond, die ik eerder daar ook weleens heb zien zitten. Hij had nu een lange baard. Een stuk verder, in de pittoreske oude buurt met aan weerszijden bloempotjes aan de muren, zag ik in een hoekje een andere man zitten, ook met een baard. Hij had een laptop op zijn schoot en een fiets voor zijn neus. Hij groette voorbijgangers alsof het oude bekenden waren.

In de Marokkaanse winkel, die altijd open is, kochten we een garde en scheerzeep en even verderop zagen we een lange rij mensen staan, uitgedost in feestelijke en formele kleding. Ze wachtten op intree in een voor hun belangrijk evenement. Een defilé van militairen. We zagen belangrijke mensen aantreden, sommigen met een medaille, en er was politie op de been om het allemaal in goede orde te laten verlopen. De kleuren rood en geel schreeuwden ons tegemoet. En mensen die aan kwamen lopen waren ook veelal te herkennen aan lintjes of andere attributen met de geel-rode vlaggenkleuren.

Echt iets voor Ahmad (maar niet heus). Hij zei: “ik denk dat dit een jura de bandera is”. Een manifestatie waarbij het volk zijn trouw aan Spanje kan zweren door in een rij langs de Spaanse vlag te lopen en deze te kussen. Spekkie voor het bekkie voor een partij als VOX. (Ahmad zei het iets minder netjes)

zo ziet dat eruit

Schilderij verkocht

Om te kijken hoe mensen zouden reageren heb ik een paar schilderijen op marktplaats gezet. Ze werden matig bekeken, zoals ik kon zien, en niemand maakte er een ´favorietje´ van in de vorm van een hartje. Ik dacht: och ja, ik ben ook wel wat vroeg met het op de markt brengen van mijn werkjes. Ik zie zoveel schilderwerk dat mooier en beter is.

Maar vandaag, na een paar maanden, nu mijn advertenties waarschijnlijk ergens helemaal onderop staan, kreeg ik ineens een reactie van iemand die zich ´mama van tweeling´ noemt. Ze had interesse in het schilderij van het jongetje met de paraplu.

En vroeg wat ik er minimaal voor wilde hebben. Ik zei: 50? Dat ging boven haar budget. En toen dacht ik en ik schreef ook maar meteen dat ik eigenlijk helemaal niet beoog geld te verdienen met mijn schilderijen, maar dat ik het al leuk vind als ik er iemand mee blij kan maken. Dus wat dacht ze van het voorstel om het bij mij thuis te komen ophalen voor het symbolische bedrag van 10 euro?

Daarop reageerde ze heel enthousiast. Ze vertelde me een alleenstaande moeder te zijn van drie jongens en ze vond het schilderij mooi vanwege de boodschap richting haar kinderen. Ze zei dat het geen probleem was het te komen halen, omdat ze vlakbij woonde.

Toen ik haar vertelde dat ik het schilderij nu hier heb en het haar pas kan overhandigen in mei van dit jaar, vond ze dat wel jammer, maar ze wilde daar toch wel op wachten en of ik het voor haar wilde reserveren.

Ik ben geen zakenvrouw, maar dat boeit me niet. Ik ben blij dat ik iemand heb kunnen bereiken met dit schilderij. En dat is voor mij meer waard dan een paar flappen.

Je kan niks forceren

Althans zo is dat in mijn leven. Gelukkig zijn of verliefd zijn of lol hebben met elkaar, dat zijn eigenlijk cadeautjes die ik niet aan mezelf kan uitdelen en ook niet op commando aan een ander.

Gisteren was het Valentijnsdag, een dag die genoemd is naar een christelijke bisschop die in de Romeinse tijd zijn geloof, zijn goedheid en liefde voor anderen moest bekopen met de marteldood. Op 14 februari laten mensen elkaar weten van elkaar te houden of gewoon liefdevol aan elkaar te denken door middel van een kaartje of cadeautjes. Zelfs kinderen op de lagere school doen soms al mee aan deze traditie.

Bij mij werkt het niet zo. Ik heb eigenlijk tot voor een aantal jaren geleden nooit gehoord van het verschijnsel valentijnsdag. En ik heb er nog nooit wat aan gedaan.

Toevallig gingen mijn maat en ik gisteren naar een reisbureau om elkaar een reisje van een week naar Albufeira in de Algarve cadeau te doen. Gek genoeg waren we allebei helemaal niet in een euforische stemming met voorpret of iets dergelijks. Wij hebben een leeftijd bereikt waarop we niets in de toekomst voor lief nemen. We kunnen best een reisje plannen, maar niets is zeker. Wij beseffen dat we eigenlijk van minuut naar minuut leven, of van seconde naar seconde. Het aantal ademhalingen tot de dood is niet voorspelbaar. Elke minuut die we nog hebben in dit leven is meegenomen.

Dat bleek weer eens extra duidelijk toen we terug reden van Malaga naar huis en mijn valentijn een ´bijna ongeluk´ maakte door op een rotonde naar de rechter rijbaan te willen uitwijken om rechtsaf te gaan en daarbij bijna een busje niet zag aankomen dat hem op de baan rechts van hem inhaalde. Ik waarschuwde hem door middel van een wat hysterische schrikreactie. En daarna kregen deze tortelduiven zowaar een beetje mot! Dat was alweer tijden geleden. En dat uitgerekend op Valentijnsdag! Ik lig, wat betreft zijn rijgedrag, al jaren in de clinch met deze Andalus, die beweert dat het voldoende is om in de binnen- en buitenspiegel te kijken bij manoeuvres naar links of rechts. En eerlijk is eerlijk, hij heeft er nog nooit een ongeluk door gemaakt. Maar o, wat ben ik bang bij elke verandering van rijbaan die hij maakt. Naar links pleegt hij wel door zijn zijraam te kijken maar naar rechts zie ik zijn hoofd meestal niet bewegen, We zijn het in 11 jaar nooit eens geworden over dit onderwerp en we zullen het waarschijnlijk ook nooit eens worden.

Dus de oudjes gaven elkaar dit keer geen kusjes in de lift, maar keken elkaar vuil aan in plaats van verliefd.

Het was sowieso geen fijne dag. Het zien van de eenzaam opgesloten hond maakte me triest en ook het slechte nieuws over onze lieve vriendin, de taxichaufeuse. Zij heeft uitzaaiingen en zal niet meer beter worden. Ze gaat met haar ouders naar Granada om daar te sterven. Ze wil verder niemand meer zien.

Ik heb haar vandaag toch een berichtje gestuurd. Ik wil dat ze weet dat ik van haar houd, ondanks de korte tijd dat ik haar heb mogen kennen. En ik wens haar zoveel sterkte en liefde in deze voor haar nare tijd.