Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Wat moet ik nou met al die schilderijen?

Een tijd terug zag ik op tv een man, die net als ik schilderde als hobby. Alleen deed hij het met acrylverf. Hij had er zelfs een speciaal atelier voor ingericht op zijn zolder, waar hij de doeken op de grond van kleuren voorzag, voorstellingen naar de werkelijkheid.

Zijn hele huis hing vol met zijn doeken. Ik bespeurde een lichte irritatie daarover bij zijn vrouw, die daar dag in dag uit naar moest kijken.

Ik ben bang dat ik ook zo iemand word. Met mijn hele huis vol met mijn eigen werk. Zowel hier als in Nederland. Mijn kinderen hebben allemaal al tekeningen en schilderijen aangenomen van mij, maar alsnog blijft er nu steeds meer over voor de liefhebber.

Ik heb een vriendin, die van beroep schilderes is. Zij maakt abstracte doeken van dik anderhalve meter doorsnee. Die verkoopt ze voor minstens 1000 piek per doek. Maar je raadt het al. Ze verkoopt weinig of geen schilderijen en haar enorme canvassen staan rijendik tegen een muur van haar atelier opgesteld. Dat schiet toch niet op!

olieverf 50 x 70 (is te koop)

Ik wil mijn schilderijen niet in een hoek zetten. Daarvoor heb ik ze niet gemaakt. Ik wil ze ook niet allemaal aan mijn eigen muren laten hangen. Ik schilder nu algemenere onderwerpen dan de portretten van mijn kinderen en kleinkinderen waarmee ik begon. Ik wil die doeken aan anderen geven, die misschien liever een doek van mij aan de muur hebben hangen dan een goedkope reproductie van Ikea. Ik hoef er niet veel geld voor. Maar als je weinig geld vraagt, dan neemt men je niet serieus, wordt mij dan verteld. Dus daar zit ik alweer met een raar dilemma. Intussen schilder ik stug door. Er is er weer één af.

En de spelende jongen in de binnenzee heb ik wat bijgewerkt. Ik was niet tevreden met de zee. Nu enigszins wel

Deze twee zijn voor de verkoop, evenals de flamencodanseres (zie galerij). Let wel: schilderijen komen in de regel niet zo goed over op een foto. Op een foto zie je elke penseelstreek, terwijl je een schilderij in het echt van een afstand hoort te bekijken. Dan ziet het er beter uit en leeft het meer.

Idioot blij gevoel van droom

Ik droomde dat ik met een herdershond in mijn armen liep. Het dier was heel licht. Ik voelde het gewicht nauwelijks. En heel zacht en hij/zij (ik weet niet of het een reu of een teefje was, maar zeg van nu af aan voor het gemak ´hij´) rook heerlijk. Het was net als een knuffeldier, maar dan levend en ik voelde veel liefde tussen mij en de hond. Er gebeurde nog van alles in die droom, maar het belangrijkste was voor mij het dragen van die lieve hond. Dat gaf een heel fijn warm en vertrouwd gevoel. Ik bedacht me dat de hond misschien wel wilde lopen (een hond houdt toch van beweging) en zette hem neer. Maar de hond maakte me direct duidelijk dat hij weer opgetild wilde worden en dat deed ik ook.

Ik werd helemaal blij wakker met nog steeds dat warme gevoel van verbondenheid met die hond.

Kan me nog wel herinneren dat ik later in de droom in plaats van met de hond met een kat in mijn armen liep. De hond liep nu achter me en zei: ´Ze zullen ons allemaal doden´. Maar gek genoeg maakt dat laatste niet zoveel indruk op mij. Wat bij me bleef vandaag was het fijne gevoel om die hond te dragen.

Een vreemde droom, die me echter achterliet met een fijn gevoel. Zodat ik vandaag beter en meer gefocust mijn dingetjes kon doen. Gisteren was namelijk een dag van geklungel aan mijn schilderij. Ik werd wanhopig van mijn onvermogen om de straat (met name de overkant, die op de foto niet te zien is) me voor te stellen en op het canvas te krijgen. Ik kan echt niet uit mijn hoofd tekenen of schilderen. Alleen na-apen van een foto…..

Maar vandaag ging dat wat beter. Ik moet het schilderij nu snel als af gaan zien, voordat ik het helemaal ga dood schilderen. Ik heb al een nieuw canvas gekocht en een nieuw onderwerp.

Deze schitterende ballerina, die afscheid neemt van het Nationaal Ballet

Sip

Het hoort bij het leven. Af en toe niet zo vrolijk zijn, meestal zonder dat je precies weet waarom. Stemmingen zijn als seizoenen die voorbij gaan. Je kan je ertegen verzetten, maar je kan het ook aan jezelf en de ander toegeven.

Dat deed ik vandaag tegenover mezelf en mijn echtvriendje. ´Ik ben vandaag niet zo blij´, bekende ik aan de ontbijttafel. ´Ik heb het gevoel dat ik alles al gedaan heb en gezien en dat mijn aanwezigheid er niet meer toe doet. Ik heb geen energie en geen wensen. Zo voel ik mij.´

Ik kan me voorstellen dat het gemakkelijk is ouderen euthanasie aan te praten. ´Je hebt je nut gehad en dat is nu voorbij. Je kunt wel gaan. Spaart een hoop kosten en moeite. Maak plaats voor anderen, die nog een groter stuk van hun leven voor zich hebben.´ (Zoiets……)

Ahmad begrijpt het wel. ´Misschien moet je gewoon accepteren dat Allah kennelijk wil dat je nog leeft. En daar gewoon van genieten.´ ´Als ik eraan denk hoe het zou zijn als ik weer jong was en dat ik weer vier kinderen zou moeten grootbrengen, dan word ik al moe bij de gedachte. Ik zou het niet meer kunnen.´ ´Daarom hoeft het ook niet meer,´ lacht Ahmad. Dit is een fase in je leven waarin je het rustiger aan mag doen.´

En dan moet ik ook in mezelf lachen. Ik realiseer me dat ik nog ´overliep van energie´ tot ongeveer mijn 62e jaar. Ik was bezeten van de sportschool en bij het zoeken naar een stekkie hier in Andaluz was mijn voorwaarde dat ik minstens drie keer per week naar een sportschool moest kunnen die binnen redelijke afstand moest zijn. Nu lach ik daarom. Ik ben nu blij met mijn hometrainer en vind nu elke dag fietsen al heel wat. Ik zou geen groepslessen meer durven te volgen en ben tegenwoordig een angsthaas geworden die bang is botten te breken. Vandaar die stilstaande fiets……

Ach ja, op zo een dag dat ik niet het zonnetje in huis ben, schieten veel gedachten en herinneringen door mijn hoofd en weinig daarvan zijn dan vrolijk. Op die dagen denk ik aan alles wat ellendig is. Aan mensen die weinig plezier kennen in hun leven en aan alle ellende overal ter wereld en dan vraag ik me ook af waarom plezier en geluk zo oneerlijk verdeeld lijken. Dan loop ik langs de taxistandplaats hier en zie daar (zoals ik al weet) níet de taxi van Nati staan, onze vriendin. En dan breekt mijn hart. Zou deze jonge vrouw bezweken zijn aan de kanker, die zij kreeg kort na mijn ziekenhuisopname? Het laatste wat ik van haar gehoord heb is een whatsapp-berichtje met dat ´ik haar held ben´. Ik haar held? Hoe dan? Ik bewonder haar juist om de mooie krachtige vrouw die zíj is (was?). Het laatste stuurde ze mij een foto van een roos en daarna stuurde ik ook een foto van een roos uit onze tuin. Daarna niets meer….en ook de andere taxichauffeurs weten niet hoe het met haar is. Ze schermde altijd haar privéleven goed af. Ik vrees het ergste en er is niemand die me kan vertellen hoe het nu met haar is.

Het is heel gemakkelijk om jezelf van somber naar somberst te praten met je eigen gedachten. Gedachten leiden tot gevoelens en die leiden weer tot nieuwe gedachten. Evengoed kan je jezelf moed en opgewektheid inpraten door je eigen gedachten, zoals Johny de selfkicker. Het is allebei geforceerd.

Ik laat mijn gedachten kabbelen en komen zoals ze komen en probeer af en toe wat nuttigs te doen, zoals even koken of een afwasje. Vegen is ook o.k. En dan merk ik dat alles wel meevalt en dat alles betrekkelijk is en dat ik er gewoon het beste van wil maken binnen mijn vermogen.

Fuente de piedras

Het is een meer, waar flamingo´s samen scholen en broeden. Dat is omdat daar zout in het water zit, wat zij nodig hebben. In deze tijd van het jaar is het meer vrijwel droog en zie je ze pikken in heel ondiep water. Het is niet eenvoudig om de talrijke flamingo´s te spotten, omdat er een hek om het reservaat is dat je absoluut niet mag passeren. Er loopt een wandelpad omheen. Glurend door riet en struiken wisten we ze toch in beeld te krijgen en te fotograferen met onze camera´s. Hier een vrij saai fimpje van mijn hand naar de hand van foto´s met ons beider camera´s. Het zien van de flamingo´s en ze van zo nabij ook te horen was voor ons een belevenis. We gingen twee keer en pas de tweede dag kregen we betere beelden te zien, doordat we via een akker een stuk verder langs het hek konden lopen en er zowaar een klein gaatje tussen de vele struiken was, waardoor we ze beter konden zien.

voor de geduldigen onder ons….

Leven zonder smartphone

Dat deed ik twee dagen. Ik dacht alles bij me te hebben. Maar toen ik het wifi wachtwoord van het hotel in mijn smartphone wilde invoeren, kwam ik erachter dat ik die niet bij me had. Daarvan werd ik even wat chagrijnig. Ik had me verheugd om in de avonduurtjes Robinson te kijken via NLZiet in mijn telefoon. Had mijn koptelefoon bij me en de oplader, maar geen telefoon. Die lag thuis.

Ik moest het even verwerken. Kostte eigenlijk niet eens veel tijd. De berichtjes en foto´s van mijn kinderen in Thailand kon ik nog altijd bekijken op Ahmad´s telefoon via onze groepsapp en ik had gelukkig wel mijn e-reader bij me.

En dat was eigenlijk heel goed! Ik was de laatste tijd zo verslaafd geraakt aan de tv en Netflix, dat ik al een tijd niet gelezen had. En dan kom je er moeilijk in. Een boek moet je ´pakken´. En dat is gelukkig gebeurd. Ik heb een heel boek uitgelezen uit de Brindsy-reeks en ik vind lezen weer leuk. Er is zeker wel een leven zonder smartphone.

Onze 10 jarige luna de miel

Dat was geen verkeerd reisje, maar ook geen topper. Misschien zijn wij wat verwend. Dat geldt in ieder geval wat betreft de eisen die wij stellen aangaande wat we eten. Zelfs Ahmad houdt niet van de doorsnee Spaanse keuken, die je hier geserveerd krijg in de plaatselijke restaurants. Het is allemaal snel klaargemaakt eten zonder veel smaak. Ahmad heeft kennelijk in de loop der jaren dat hij kookt zijn kookkunsten verfijnd in vergelijking met de gemiddelde hap die je hier krijgt aangeboden. Hij maakt dezelfde gerechten klaar, maar dan heerlijk gekruid met mediterrane verse kruiden. En zijn kooktalent wordt aangevuld met het Pakistaanse en andere eten dat ik weet klaar te maken en waarvan hij ook is gaan houden. Wij zijn dus gewend elke dag lekker te eten

Als je zulk lekker en gezond eten gewend bent als wat wij dagelijks voor onszelf maken, dan valt een restaurant al gauw tegen. Daar komt nog bij dat het hier bijna niet mogelijk is om gerechten geserveerd te krijgen die geen varken bevatten. Ahmad dacht te hebben gekozen voor een groenteschotel, maar kreeg deze geserveerd met stukjes ham daarin verwerkt. Dat stond niet op de menukaart, maar dat is hier zo gewoon, dat het niet genoemd werd bij de ingrediënten. Hij wilde niet ´te moeilijk doen´, dus hij at braaf zijn bordje leeg, intussen de stukjes ham eruit pulkend en opzij leggend.

Het hotel was mooi en inderdaad ´rural´en zeer rustiek. Het was doodstil, omdat we de enige gasten waren. Het bed lag heerlijk en we werden gewekt door een naburige haan. De gastvrouw had de kamer mooi ingericht en versierd in een brocante stijl. Op het bed en in de wasbak lagen rode bloemblaadjes van nepmateriaal, die ze ook weer met een vrij vinnig gebaar weghaalde, toen we haar erop attent maakten dat de kraan drupte op een mooi gedrapeerde handdoek daarin.

We kregen geen ontbijt geserveerd buiten de kamer, maar moesten zelf ons ontbijt maken. Dat is op zich niet erg, maar de middelen die we daarbij kregen waren onpraktisch. Bijvoorbeeld wel fruit (dat al net iets te lang in de ijskast had gelegen), maar geen fruitmesje. En ja hoor, natuurlijk ham. Twee verse broodjes bracht ze in de ochtend en die hing ze discreet aan onze deur in een brokant geborduurd zakje.

In de reviews wordt dit hotel enorm geprezen. Wij zijn niet zo flauw om daar een negatieve beoordeling bij te zetten. Ik spui mijn gal even hier. Als ikzelf die vrouw was, dan zou ik wel zorgen voor een ontbijtje met verse koffie voor mijn gasten in plaats van ze af te schepen met een ijskast achter deurtjes en een primitief koffieapparaat en geen tafelruimte om te eten, omdat alles vol stond met brocante tierlantijnen. Miserabel gedoe was dat ontbijt op die manier.

Maar het dorp was leuk en levendig voor zo een kleine plaats met veel mensen op straat op zondag. Opa´s, oma´s, ouders en kinderen op het plein en veel mensen in de bars en de plaatselijke pizzeria. Mooie huizen met getraliede erkertjes en heel vriendelijke mensen overal.

Bezienswaardigheden waren er eigenlijk verder niet, op de Fuente de Piedras na, waar flamingo´s te bewonderen zijn. Wij hadden eigenlijk aan 1 overnachting daar wel genoeg gehad, maar hadden voor twee nachten afgesproken met de gastvrouw. Dus gingen we ook tot twee keer toe naar de helaas in dit jaargetijde behoorlijk uitgedroogde Fuente de Piedras. Hierover in het volgende stukje meer.

…..ste honeymoon

Mijn jongste zoon en zijn gezin genieten van een mooie vakantie in Thailand en voorzien ons tijdens hun reis van een regelmatige update met foto´s en filmpjes, zodat wij plaatsvervangend meegenieten. We vinden de foto´s er zó aantrekkelijk uitzien (en niet het minst die van het eten daar), dat wij overwegen om ook een keer die reis te gaan maken, zolang wij dat nog kunnen. Twee oude backpackers 😉

Maar morgen gaan ook wij een klein reisje maken in onze omgeving. Ter ere van ons 10 jarige huwelijk voor de Nederlandse wet gaan we twee nachtje slapen in een hotel in een rustieke omgeving. We gaan naar de Sierra de Yeguas. Dat is in de buurt van de beroemde Caminito del Rey. Dat is een smalle wandelroute over ijzingwekkend hoge bruggetjes en langs loodsteile rotswanden. Als je die route loopt moet je een helmpje op vanwege de mogelijkheid van vallend gesteente. Ik denk niet dat wij stoer gaan doen en die wandeling van 3 uur lang gaan lopen. Het is al stoer genoeg om wat te wandelen in de omgeving van het hotel. We gaan vooral om te genieten van wat daar te genieten valt.

De dagelijkse routine zal even doorbroken worden. Geen glas in lood bewerking voor Ahmad en voor mij geen uur fietsen en geen schilderwerk. Maar ik laat mijn schilderij in de maak met een gerust hart even wachten.

Zie geen gekke dingen die me onrustig maken. Zie wel dat het nog niet af is….en hier en daar wat scheef \ / |

Kapper

De laatste tijd hing mijn haar slap langs mijn hoofd in sliertige pieken. Lang haar kan mooi zijn, maar dit geldt vooral voor mannen en vrouwen met dik en weelderig haar, liefst ook nog gekruld. Dat soort haar heb ik niet!

Mits mijn haar goed geknipt is en het weer een beetje meewerkt (het moet niet te droog zijn) kan mijn haar soms wel wat slag vertonen, maar daarvan zag ik de afgelopen dagen niets. Wat een droefheid rond mijn oude kop….

Ik besloot er wat aan te doen. Dus naast een bezoek aan de fysiotherapeut, bracht ik ook een bezoek aan de kapper. Een aardige man, die echter de oren van je kop kletst. Met een staccato stem, waarvan je oortjes gaan tuiten. Maar enthousiast is hij wel en al pratende waren zijn handjes ook goed bezig. Hij heeft een flink stuk van mijn pieken afgehaald. Dus ik wandelde met schouderlang haar naar buiten. ´Prachtig!´ riep Ahmad uit. Maar hij kijkt met ojos de amor. Ik ben zelf niet zo onder de indruk. Maar beter dan het was is het wel.

En ik heb via deze kapper een telefoonnummer gekregen dan een Nederlandse vrouw die ook in Alhaurin de la Torre woont. Zij schildert ook en zij vindt het leuk om mij te leren kennen.

Nu moet ik nog de moed vinden om haar zomaar te bellen. Dat heb ik nog niet gedaan.

Weer naar ´ojos de miel´

Vandaag ging ik weer naar een heel aardige en kundige fysiotherapeute, die Ahmad de bijnaam ´ojos de miel´ heeft gegeven vanwege haar honingkleurige ogen.

We hadden allebei een afspraak. Hij voor zijn ischias-pijn, die trekt naar het been en ik voor een blessure in dit keer mijn linkerarm. Die blessure heb ik al meer dan een jaar. Sinds ik mijn nieuwe auto kocht in de zomer van 2018 en ik een heel verkeerde beweging maakte, toen ik naar mijn veiligheidsgordel reikte, die een stuk verder naar achteren zat dan in mijn voorgaande kleinere autootje. Ik hoopte dat de pijn zou overgaan met het verstrijken van de tijd, maar dat gebeurde niet. Ik wordt telkens op een vervelende manier aan de blessure herinnerd, als ik mijn haar wil opsteken, naar iets moet reiken in de hoogte of mijn BH wil dichtmaken.

Dus vandaag besloot ik maar weer te gaan. Tegen betaling van 36 euro was de vakkundige, in sportblessures gespecialiseerde fysiotherapeute een uur met mij bezig. Ze ontdekte direct de pijnlijke plek, waar het geïrriteerde spiertje zich bevond, en weer kreeg ik allerlei behandelingen met verschillende apparaten en een oefening. Intussen gaf zij mij goede uitleg van wat er mis was. Ik kreeg ook weer oefeningen mee (netjes uitgetypt op een A4 met tekeningen), die dezelfde bleken te zijn als die ik destijds voor mijn rechterarm kreeg.

Dus ik ben nog steeds blij met deze ´reddende engel bij pijnlijke spieren´. In reactie op een vorig stukje dat ik over haar schreef, vroeg iemand mij om het adres van deze fysiotherapiepraktijk. Dat heb ik toen gegeven, maar het is intussen veranderd. Het is nu: Clínica Clavero, C/Alcalde Miguel Cruz Väzquez, 7, Alhaurin de la Torre, 29130 Malaga. Ik zal het ook aanpassen in de reacties op het vorige stukje.