Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Foto’s en filmpjes

Het enthousiasme waarmee ik een tijd lang foto’s en filmpjes maakte is wat verminderd. Maar ik heb nog steeds twee goede camera’s en een laptop die met gemak zware filmbewerkingsprogramma’s aankan. Ik ben echter niet meer zo ‘schietgraag’. Ik ga nu zelfs vaak de deur uit zonder camera!

Dat betreurde ik laatst, toen er twee pubermeisjes voor ons liepen. Wij waren met ons boodschappenkarretje op weg naar de Mercadona. Een van de meisjes begon spontaan een flamenco te zingen, waarbij zij ritmisch en op Andalusische wijze in haar handen klapte. ‘Palmas’ noemt men dat hier. En werkelijk klapt men hier niet met twee volle handen, zoals noordelijker volk dat pleegt te doen, maar klapt men hier met drie vingers van de ene hand tegen de palm van de andere hand, hetgeen een heel ander geluid geeft dan het doffe geklap bij bijvoorbeeld een applaus van noorderlingen. Hoewel het meisje door geen enkel instrument begeleid werd, klonk haar lied heel muzikaal. Ik had deze spontane ‘expresion de arte’ graag op video vastgelegd, helemaal toen het meisje ook nog een paar sierlijke danspassen erbij deed met de voor de Andalusische vrouw zo kenmerkende sierlijke handbewegingen. Het meisje was vrij dik en droeg een skinny-jeans met gympen, het uniforme tenue van deze tijd. Maar dat nam niet weg dat zij haar Andalusische bloed niet kon verloochenen.

Het bewijst voor mij ook weer eens dat een dik of dun lichaam niets te maken hoeft te hebben met het al dan niet hebben van sierlijkheid en souplesse. De legendarische ‘Laurel and Hardy’ waren daar het bewijs van. Hoe soepel bewoog niet het lijf van de ‘dikke’!

Het meisje verraste ons volkomen met haar terloopse spontane act. Ik had dat graag voor jullie vastgelegd, maar helaas……..Dus van nu af aan neem ik toch weer mijn kleine sony mee bij elk uitstapje. Je weet maar nooit.

Voor leuke plaatjes hoeven wij overigens niet altijd het huis te verlaten. Hier wat beelden vanuit de ramen en het dakterras van ons optrekje.

 

Een nieuwe dag…

En daar zit ik weer voor mijn Lenovo Legion. Klink zo legendarisch en heroïsch, dat woord ‘Legion’. Ik zie mannen met gespierde benen, lang haar en stoppelbaarden op galopperende paarden. De mannen zwaaien met zwaarden, want zij voeren een heroïsche strijd tegen elk onrecht.

In werkelijkheid zit hier een vermagerd vrouwtje met een dik vest achter haar rood verlichte toestenbord zich af te vragen welk verhaaltje er nu weer uit haar brein zal rollen. Dat verhaaltje zal een flinke tijd op het digitale net blijven rondcirkelen met haar naam erboven of eronder. Wat zullen we vandaag eens delen?

Wat het eerst in me op komt is dat ik lui ben. Ahmad noemt dat ‘perruna’, wat net zoiets is als ‘perezosa’. Allemaal kif-kif. Ik ben gewoon een luilak, die het liefst de hele dag in het zonnetje (waar die maar door het raam naar binnen schijnt) gaat zitten met een boekje of met een ‘uitzending gemist’. Lekker duiken in de wereld van anderen en toekijken. Dat heb ik weinig gedaan in mijn leven. Er was gewoon geen tijd voor. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een tv-programma of film heb kunnen uitkijken in de tijd dat mijn kinderen nog klein waren. Dat gluren naar de levens van anderen, dat ik zo gemist heb, haal ik nu in.

Niet dat ik geen plannen heb voor actie! Voornemens genoeg. Ik wil het schilderij van mijn kleinzoon afmaken en ik wil mijn boek ‘overpeinzingen van een bekeerling’ redigeren in het formaat dat een uitgever vraagt en dan uitgeven onder een pseudoniem. Alles zit in de planning.

Nu even een consumistisch wandelingetje maken met de man. Even wat wind vangen buiten. En dan een kopje thee en……misschien een aflevering van ‘oogappels’ afkijken of een documentaire……..Morgen is er weer een dag……

Recepten

Mijn kinderen en de man naast me vinden dat ik lekker kook. Ik geniet zelf ook van mijn Pakistaanse en andere gerechten. Maar…..mijn repertoire is nogal beperkt. Ik kan een aantal dingen goed bereiden en daar blijft het bij. In combinatie met de Andalusiche kookkunsten van de man is er in ons huishouden desondanks een redelijke variatie.

Mijn kinderen kunnen inmiddels het meeste wat ik kan bereiden ook maken. Mijn schoondochter bakt zelfs roti als de beste, wat mijn andere kinderen haar niet nadoen. Maar inmiddels hebben mijn kinderen zich een veel groter repertoire aan recepten eigen gemaakt dan ik. Je kunt alles van het internet plukken en een kookboek is eigenlijk niet meer nodig. Toch moet je wel weten waar je dan moet zoeken.

Ik ben zelf erg lui in het zoeken van nieuwe kook-uitdagingen. Maar ik wil met mezelf en met jullie wel alvast een pagina delen die mijn schoondochter heeft gevonden. Ik heb hem al in mijn ‘favorieten’ gezet. Dit is de receptenpagina waarvan ik nieuwe inspiratie hoop te krijgen. Ik ben met name erg geïnteresseerd in de vegetarische recepten, omdat wij niet elke dag vlees willen eten. Ik kan je alvast zeggen dat haar Surinaamse bami overheerlijk is. Sinds ik dat recept heb leren maken, komen bami-mixen mijn huis niet meer in. Ook  nasi-mixen en spaghetti-mixen heb ik al lang afgezworen. Je kunt alle kruiderij zelf mixen. Francesca is een echte aanrader!

Stukje eruit rammelen

Gisteren ging ik voor de laptop zitten met aan mezelf de opdracht een nieuw stukje te schrijven. Zou het waar zijn wat columnisten beweren: dat je gewoon moet gaan zitten voor de pc en dat een stukje dan vanzelf tevoorschijn komt?

Het lukte. Mij viel het woord ‘vriendschap’ in en daarover schreef ik. Na afloop was ik tevreden over het resultaat en ik drukte op ‘publiceren’. Daarop kreeg ik de mededeling op mijn scherm dat ik geen toestemming had om wijzigingen aan te brengen in dit artikel (of zoiets). Ik drukte op ‘o.k’. en hoopte terug te keren naar het door mij geschreven stukje. Maar het was totaal verdwenen! Stond ook niet meer bij de ‘concepten’. Grrr. Van zoiets word ik enorm pissig. Met mensen heb ik vrij veel geduld, maar als een apparaat niet doet wat ik wil, kan ik enorm kwaad worden. Bij verlies van een word-document zijn er vaak wel trucs te bedenken om het weer terug te vinden, maar verlies je een geschreven stukje in je weblog, dan is er geen mogelijkheid om het te vinden. Je kunt niet kijken in de prullenbak van je weblog helaas.

Ik had ook geen zin om hetzelfde stuk opnieuw te gaan schrijven. Ten eerste vind ik het heel saai om twee keer hetzelfde te doen en ten tweede kan ik niet twee keer hetzelfde schrijven. Ik had mijn ei al uitgepoept en dan voel ik geen aandrang om hetzelfde ei weer terug te stoppen en opnieuw eruit te persen (weer een poepverhaal, Theo).

Dus al mijn bespiegelingen over vriendschap zijn verloren gegaan. Misschien duiken ze een andere keer wel weer op in een nieuwe versie.

En nu zit ik dus weer voor mijn super-laptop. En dit is wat er vandaag uit mijn met 10 vingers typende vingertjes tevoorschijn komt. Niet veel soeps, maar vandaag moeten jullie het ermee doen. Morgen is er weer een dag.

‘Ik heb het niet gedaan’

Die documentaire keek ik gisteren en ik was weer eens helemaal onder de indruk. Van het incorrecte optreden van de Spaanse politie en de Spaanse justitie. Maar ook van het warme hart van de Spaanse bevolking tegenover de onterecht veroordeelde na zijn vrijlating.

Hij was nooit een brave jongen en dat gaf hij ook toe. Hij verdiende straf voor veel voorgaande vergrijpen, die hij misliep. Maar dat hij die niet gekregen straf 13 jaar moest uitzitten voor iets wat hij juist niet gedaan had is diep tragisch. Nu vecht hij nog steeds voor het rechtzetten van twee beschuldigingen die zijn blijven staan. Van de 13 jaar ‘zitten’ heeft hij geleerd volgens eigen zeggen.

Ik laat me nog steeds vaak en waarschijnlijk te veel leiden door mijn emoties. Ik zie dan het eenzame jongetje in het kindertehuis, dat zo graag bij zijn moeder had willen blijven. Het einde van de documentaire geeft hoop. Eén van de twee latere slachtoffers heeft de Engelsman nu kunnen identificeren als de dader. Wellicht het derde slachtoffer ook? En een gulle gever heeft hem een schippersopleiding gegund (en voor hem betaald), zodat hij hopelijk van nu af aan zijn geld op een eerlijke en ‘normale’ manier zal kunnen verdienen. Komt het dan toch uiteindelijk goed voor deze man? Ik hoop het echt voor hem.

Daar ben ik weer

Ditmaal opnieuw vanuit Andaluz. Ik heb een tijd niet geschreven en dook voor het eerst weer in dit weblog. Stuitte op twee nieuwe reacties van voor mij onbekende lezers op oude stukjes van mij. Ik heb de reacties toegelaten en erop gereageerd. In de zijlijn rechts in dit weblog (of onderaan voor de telefoonlezers) kan je de reacties lezen. Mijn weblog wordt kennelijk toch door meer mensen gelezen dan enkel door de paar trouwe lezertjes die ik ken.

Tja, ik heb lang niet meer regelmatig geschreven. Waarom eigenlijk niet? Pure luiheid volgens mij. Het gaat overigens qua gezondheid weer helemaal goed met mij. Voel me ook weer sterk en energiek. Ik heb het sporten in huis (hometrainer en oefeningen voor de heup) weer opgepakt en merk dat ik krachtiger ben dan voor de operatie. Ook met Ahmad gaat het goed. Hij heeft geen last meer van zijn nierstenen. Dat is kennelijk min of meer opgelost met de pilletjes van dr. Vogel. Zijn galblaas zal er nog wel uit moeten. Hij wacht op een datum voor de operatie. Om nog even bij het onderwerp ziekte en andere narigheid te blijven: onze goede vriendin hier, onze taxista Nati, is helaas ineens ernstig ziek. Zij heeft keelkanker. En mijn nieuwe Nederlandse vrienden, die ik heb leren kennen in het ziekenhuis, vergaat het ook niet goed. De man heeft slokdarmkanker en het echtpaar verblijft tot op heden in het ziekenhuis. Zo triest allemaal. Het doet ons opnieuw beseffen dat gezondheid zo weinig vanzelfsprekend is. Wat ook weer maakt dat we elke nieuwe gezonde dag dankbaar in ontvangst nemen. En proberen ‘er te zijn’ voor de zieken.

Waarom schrijf ik nu minder? Ik heb minder te melden. Ik weet dat ik altijd wel iets uit mijn mouw kan schudden zodra ik voor mijn laptop zit. Dat schijnt ook zo te gaan bij columnisten, als ik mag uitgaan van wat zijzelf daarover schrijven. Je moet gewoon gaan zitten en dan rammelt zo een stuk er vanzelf uit. Dat is bij mij ook zo. Dikwijls schrijf ik bovendien vaak over een heel ander onderwerp dan ik van plan was. Het scherm is geduldig en oordeelt niet.

Maar wat ik mezelf steeds meer afvraag is of het wel zo nodig moet van mezelf: gedachten en gevoelens publiekelijk delen. Wie boeit het?

Maar dan denk ik ook weer aan een andere motivatie van mij. Het kan me niet schelen wie het boeit. Ik vind het zelf leuk om al typend mijn gedachten vorm te geven. Het geeft in sommige gevallen voldoening en in andere gevallen een soort opluchting. Misschien ervaart de kip die ook na het leggen van een ei. Ik vind het gevoel nog leuker dan een tekening die af is, hoewel dat ook een goed gevoel kan geven. Dus….ik ga er van nu af aan weer mee door. Gewoon regelmatig even zitten en mijn gedachten met de lezer delen. Het is geheel gratis. En…….met slechts een muisklik ben je van me af.

Verrassing op tv

Meestal is er niet veel bijzonder moois te zien op tv. Maar laatst, n.b. op de avond van 25 december 2018, kwam ik toevallig terecht in de volgende schitterende documentaire:

de wilde stad

Wat een prachtig camerawerk en hoe kregen ze het voor elkaar om overal de kat in beeld te krijgen, die over de wegen van Amsterdam kuierde. Deze film is echt de moeite van het bekijken waard.

Het geeft mij ook te denken waar ik nu eigenlijk mee bezig ben met mijn camera’s. De professional doet mij verstommen door zijn of haar kundigheid. En wat een ongekend ‘wildleven’ vindt daar plaats tussen, boven en onder het bedrijvige menselijk verkeer in Amsterdam. Ik hoop dat jullie de documentaire ook kunnen zien via bovenstaande link. Hij is als film ook te zien geweest vanaf  februari 2018 in de bioscopen.

Laatste tekening met de werkwijze ‘draw and go’

derde en laatste zelfportret, jan 2019

Nu nog leren werken met meerdere tinten van het potlood. Ik werk nu nog steeds met het door iedereen voor allerlei doeleinden gebruikte HB potlood. De H potloden (keihard) laat ik sowieso links liggen, maar ik zou wel graag leren werken met de diverse B potloden en uiteindelijk ook met carbon en sepia. Een leuke hobby is en blijft het.

Vergankelijkheid

Dat we allemaal een keer dood gaan weet iedereen. Of er daarna nog een leven al zijn wordt door sommigen gepropageerd als een zekerheid. Dat zijn met name de mensen die geloven in een hiernamaals en ook de mensen die geloven in reïncarnatie.

Ik heb de dood geaccepteerd en zie deze als een realiteit die steeds dichterbij komt. Wij verdwijnen allemaal een keer van deze wereld en maken plaats voor nieuw leven.

Zoals trouwe lezers van dit blog weten ben ik gelovig. Ik geloof in een Schepper en ik geloof dat er profeten zijn geweest die ons hebben herinnerd aan het goed en kwaad en ons geadviseerd hebben om overeenkomstig de kosmische wetten van onze Schepper te leven. In alle overleveringen wordt ook gerefereerd aan straf en beloning in dit leven en in het leven hierna.

Ik ben ervan overtuigd dat het verstandig en raadzaam is om zo goed mogelijk te leven. En goed wil voor mij zeggen: leven zonder een ander of jezelf (mens of dier of plant) te schaden of pijn te doen. Ik weet dat je gelukkig wordt van het doen van het goede (en wat dat moet zijn op elk keuzemoment van je leven is voor iedereen anders). Het doen van het verkeerde maakt ongelukkig. Maar of er ook een leven hierna is waarin met ons ‘afgerekend’ wordt, dat is voor mij een onzekerheid. Ik ben hier niet bezig mijn best te doen in de hoop op een goed leven in het hiernamaals. Ik weet niet eens zeker of dat er wel is, hoewel duidelijk in de Koran staat dat dit wel zo is, evenals in andere heilige boeken. In de koran staat dat het voor Allah niet moeilijk is mensen weer tot leven te wekken na de dood evenals het niet moeilijk is voor Allah om mensen te scheppen. Hij hoeft slechts te zeggen ‘wees’ en het ‘is’. (Koen faja koen). Maar in de koran wordt ook gezegd dat sommige passages letterlijk moeten worden gelezen en andere overdrachtelijk. Ik kan alleen maar weten wat ik hier in deze wereld zelf ervaar. En dat is de directe pijn in mijn hart die ik voel, wanneer ik iets verkeerds doe en het fijne en rustige gevoel wanneer ik goed doe. Verder wil ik niet denken. Ik ben geen kruidenier, die punten verzamelt voor mijn leven na de dood.

Ik laat het aan Allah over om te bepalen wat er met ons mensen gebeurt als wij eenmaal gestorven zijn. Zou dit anders zijn dan wat er gebeurt met dieren die sterven? Hebben wij zo een speciale positie? Of geldt het voor alle schepselen en is er ergens een plek met veel ruimte waarin alle overleden wezens van alle tijden een plek hebben? De kosmos is groot. Zou dit kunnen? En zien wij dan ook de andere overledenen die wij hebben gekend in ons leven terug? Hoe gaan we die vinden in de enorme menigte? Of hebben we dan allemaal een ander bewustzijn dat los staat van tijd en ruimte? Ik weet het echt niet en wil er ook niet over speculeren. Mijn kleine hersenpan kan dit alles niet bevatten, net zoals ik de liefde en nabijheid van Allah niet kan bevatten en zeker niet aan een ander kan uitleggen. Het is een onzichtbare wereld die alleen het hart kan ervaren door gebeurtenissen in het leven die schijnbaar toevallig zijn. Maar voor mij bestaat toeval niet, omdat ik geloof dat alles met elkaar samenhangt in een betekenisvol verband.

Rijangst

Sinds ik enige tijd te kampen had met staar, waardoor ik een tijd lang niet goed zag, heb ik last van rijangst. Inmiddels ben ik al weer een flinke tijd terug geopereerd aan die staar en volgens de oogmeting heb ik met een bril die mijn astigmatisme corrigeert een zicht van 120 % vergeleken met gemiddeld en zonder bril in één oog honderd en in het andere oog 90 % zicht. Ik heb een auto met een sterke motor en veel dingetjes erop en eraan, zoals navigatie, automatische ruitenwissers, automatische verlichting en nog meer leuke extra’s. Als ik eenmaal rijd in dat luxe ding, dan ben ik eigenlijk helemaal niet bang, maar elke keer voordat ik moet gaan rijden in deze auto zonder krasje wel. Ik moet er gewoon van poepen, op zich een gunstige bijkomstigheid aangezien ik sinds mijn darmoperatie wat last heb van een te trage stoelgang. Maar ik moet echt over die angst heen zien te komen!

Gisteren moest ik eerst naar een restaurant, waar ik met mijn oudste dochter had afgesproken en daarna naar Schiphol waar ik mijn jongste zoon ging ophalen. Vooral dat laatste maakte me nervioso. Uiteindelijk bleek het enorm mee te vallen en was het echt niet moeilijk. ‘Je moet meer rijden’, zegt mijn  dochter. En ja, dat wil ik ook gaan doen. Maar nog steeds is het niets voor mij om de auto te pakken voor een boodschap in de buurt. Dus zoek ik excuses om toch de auto de pakken. Wil ik her der der mensen opzoeken, vooral mijn kinderen.

Over twee weken gaan we alweer naar Spanje en zal mijn mooie waggie drie maanden stil staan op een parkeerplaats….In Spanje wacht mijn oude  daihatsu op ons die nu op Ahmads naam staat. Ik zal ook daar meer moeten gaan rijden om de routine te behouden. Wat een schijterd ben ik, hè.