Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Boek

Mijn laatste schilderij hier is nu af. Ik heb mijn schilderspullen schoongemaakt en opgeruimd. Omdat ik niet helemaal tegen niks doen kan, besloot ik nog maar eens de roman door te lezen, die ik een paar jaar geleden schreef en daarna liet liggen.

Ik las hem met nieuwe ogen en vond het best een leesbaar en misschien wel redelijk spannend verhaal. Ik zat zelf een beetje te genieten van mijn fictieve verhaal. Daarom wil ik het boek toch gaan delen. Misschien vindt een ander het ook leuk om te lezen. Ik dacht er eigenlijk over om het hier in mijn weblog te zetten in de pagina´s hierboven als epub bestand, zodat iedereen die dat zou willen het kan downloaden en gratis kan lezen.

Maar Ahmad vindt dat ik eerst moet proberen het te laten uitgeven en als dat niet lukt, dan kan ik het altijd gratis delen. En dat ga ik nu doen. Niet omdat ik hoop er geld mee te verdienen of in het zonnetje gezet te worden in een praatprogramma. O mijn god, nee! Maar ik ben wel benieuwd wat een uitgever vindt van mijn verzinselen in boekvorm. Als die er niets in ziet, zal ik het alsnog gratis delen met de lezer van mijn weblog. Ik breng het verhaal hoe dan ook naar buiten.

Ik ga mijn verhaal sturen naar deze uitgever, die gratis boeken zegt te publiceren, mits ze natuurlijk goed genoeg zijn. Ik denk eigenlijk dat mijn boek niet goed genoeg is, maar ik waag het er toch op.

Morgen nog even voor de tweede keer controleren op stijl en spellingfouten en verzenden maar. Nee heb ik en ja kan ik krijgen. Wat heb ik te verliezen 😉 ?

Terugkerende droom

Als kind had ik een steeds terugkerende droom.

Ik liep naar huis. Met mijn toen nog kleine beentjes door hoog gras. Bij mijn ouderlijk huis aangekomen zag ik dat er geen huis meer was maar een ruïne. En er was niemand. Niet mijn moeder en stiefvader en ook mijn broer was nergens te bekennen.

Mijn hele leven heb ik een fascinatie voor ruïnes en verlaten gebouwen. Ook verlaten oude industrieterreinen hebben mijn belangstelling. Ik zie ze vooral graag bij een schemerende lucht. Maar deze ruïne bij daglicht voldoet goed aan het beeld dat ik als kind had in mijn droom. Misschien een leuk onderwerp voor een schilderij in de toekomst.

El aristocrata is overleden

Zoals ik al dacht. Deze voor ons bekende figuur in het dorp is overleden. De laatste keer dat ik hem zag was tijdens de eerste fase van de estado de alarma hier als gevolg van het corona virus.

Ik ging boodschappen doen en zag hem dood gemoedereerd een sigaretje roken op een bankje op het dorpsplein. Ik dacht nog: hij is in overtreding, maar de gardia civil geeft hem vast geen boete. Ze zullen schappelijk omgaan met deze kettingrokende man, omdat ze hem kennen. Hij zwaaide nog naar me en zei ´bon jour´. Ik zwaaide terug en zag hem daarna niet meer.

Vanmorgen hoorde Ahmad van de groenteman dat el aristocrata, die vaste klant was bij deze buurtwinkel, inderdaad is overleden. Niet aan het coronavirus. Het is plotseling en onverwacht gegaan. Hij had ineens buikpijn en is naar het ziekenhuis vervoerd. Daar bleek dat hij een maagbloeding had en dat het niet meer mogelijk was zijn leven te redden. Hij had maagkanker in een ver gevorderd stadium. Moge zijn ziel rusten in vrede.

Hoe alles verandert en niks blijft

Toen we hier kwamen wonen, was het eerste wat mij opviel bij aankomst de doodlopende weg, waaraan ons huizenblok gebouwd is. De doodlopende weg wordt afgesloten door een hoog hek en daarachter loopt een heuvel vrij stijl naar beneden.

Tegen de heuvel groeit een zeer groeizame huizenhoge rietplant, die twee maal per jaar jaar wordt gekapt. In de beginjaren van onze verblijven hier was het heel leuk om een paar straten verder naar beneden te wandelen en vanaf beneden tegen de heuvel op te kijken naar ons huizenblok. De weg daar beneden was nog maar voor een gedeelte geasfalteerd en het was ons toen een raadsel wat men van plan was met het gedeeltelijk aangelegde wegdek, compleet met verkeersborden. In die ´goede oude tijd´ hoorden wij regelmatig het gerinkel van bellen. Dat was het teken dat de schaapherder in aantocht was met zijn kudde. Er was toen nog voldoende plantengroei om zijn kudde te laten grazen

Maar enkele jaren geleden werd het weggedeelte alsnog verder geasfalteerd en sindsdien vormt deze weg een sluiproute voor auto´s langs het centrum van het dorp. De rust, die we ervoeren bij onze wandelingen van weleer, is sindsdien wel voor een groot gedeelte voorbij. Alsnog lopen we de route graag, maar het rustieke is er nu vanaf. Ook de schaapherder vertoont zich hier al jaren niet meer.

En nu gaan ze dus bouwen! Onze doodlopende weg en enkele parallelle doodlopende wegen in dezelfde richting worden voetgangersgebied met uitzondering van bestemmingsverkeer. Het hek zal verdwijnen en onze straat zal leiden naar een park op het dak van een parkeergarage, die ze aan het bouwen zijn. De bouw heeft bijna een jaar stil gelegen en geruchten gingen dat het beschikbare geld ontoereikend zou zijn.

Maar sinds deze week is men toch weer begonnen. Nadat men eerst alle rietplanten en andere gewassen en zelfs enkele bomen verwijderd heeft van het omliggende gebied. Hier volgen enkele maquette-foto´s van wat er hier beneden zal gaan komen.

Veel beton! Ik hoop dat de werkelijkheid wat minder ´strak´ zal ogen.

Wandelen

Na 4 annuleringen van vluchten op resp. 23 april, 18 mei, 4 juni en 18 juni, heb ik nu door Transavia bevestigd gekregen dat onze vlucht van 19 juni a.s. doorgaat! Ik zal de dagelijkse wandelingen hier blijven koesteren in mijn herinnering.

Brave schilderijtjes

Nageschilderd van foto´s…..Ik heb er nu een aantal gemaakt. Als ik kijk naar andere schilders, dan zie ik ook wel dat veel meer mogelijk is met een wat lossere penseelstreek en verrassende achtergronden. Ik heb zin om me daaraan ook te gaan wagen en aangezien niemand zit te wachten op mijn schilderwerkjes voel ik me nu vrij om me daar helemaal in te gaan uitleven. Heb net weer een braaf schilderij zo goed als af.

In Nederland eerst nog de beloofde eenhoorn schilderen en dan kan ik lekker ´voor mezelf´ gaan beginnen. Het blijft gebroddel in de marge, maar oh wat heb ik er een plezier in :-).

Wat te zeggen

De laatste tijd heb ik minder behoefte me te uiten in dit weblog. Ik schilder liever dan dat ik schrijf. Wat kan ik schrijven, dat interessant zou kunnen zijn voor een lezer? Over mijn leven? Hoe interessant is dat? Ieder heeft toch zijn eigen leefwereld? Wat zou een ander met de mijne moeten? Maar toch is dat het hele idee achter schrijven. Een schrijver vertrouwt iets toe aan het papier of aan de ether, opdat het gelezen wordt. Misschien herkent een ander iets in wat hij leest en voelt deze zich daardoor minder alleen of onbegrepen. Misschien haalt iemand nuttige informatie uit het geschrevene of is het onderhoudend om te lezen. Aan geen van deze criteria denk ik te kunnen voldoen. Moet ik vertellen over mijn belevenissen? Puur oninteressant! Moet ik een mening geven over een onderwerp? Alsjeblieft niet! In de media worden al door genoeg mensen meningen geventileerd.

Er blijft weinig over. Ik houd het daarom vandaag bij het hier delen van een mooi schilderij dat geschilderd is door Juan Lucena als eerbetoon aan de duizenden overledenen ten gevolge van het coronavirus. Een vriend stuurde mij de link naar dit schilderij. Ik vind het prachtig en het zegt mij meer dan 1000 woorden.

Titel: ¿Qué haremos sin ellos? (wat moeten we doen zonder hen?) 150 x 120

Beetje ziek geweest

Maar het was geen corona. De symptomen waren anders. Geen last van de luchtwegen, maar buikpijn en een hoofd vol watten. Het heeft twee dagen geduurd. Ik kon geen warm eten verdragen, maar alleen thee en toast met marmelade. Ik schrik nu altijd van elke buikpijn. Ik ben dan bang dat de darmen weer in de knoop zijn geraakt en verkleefd. Die hel hoop ik niet meer te hoeven doorstaan.

Maar het brengt me terug bij wat echt belangrijk is. Als je ziek bent en geen energie hebt, ziet het leven er ineens heel anders uit. Ik moet dan denken aan mensen die chronisch moeten leven met een ziekte. Het verandert mijn kijk op het leven enorm. Kom dan tot de conclusie dat niets belangrijk is, behalve overgave, rust en liefde.

Deze heerlijke plumpudding maakte Ahmad van oud brood. Heerlijk met rozijnen en caramelsaus. Ik vond de foto mooi, omdat je in het bordje de zonwering vervormd weerspiegeld ziet met aan de rand een stukje blauwe lucht. Thuis laat ik me verrassen door onverwachte schoonheid van dagelijkse voorwerpen, waardoor het minder noodzakelijk wordt buiten het ´avontuur´ te zoeken.

Over rust gesproken. De gedwongen rust vanwege de lockdown loopt hier stap voor stap ten einde. We zitten nu in fase twee. Dat betekent nog meer opening van winkels en nog meer vrijheid om zomaar erop uit te gaan. Je mag nu ook op het strand zitten, als je dat zou willen. Ahmad is vanmorgen naar Malaga gegaan om glas te kopen en andere benodigdheden voor zijn glas in lood werkzaamheden. We zijn blij dat die winkel sinds deze week weer open is. Vanaf volgende week mogen we ook van de ene provincie naar de andere reizen. Dat betekent dat Ahmad eindelijk zijn kinderen kan gaan zien, nog voor we naar Nederland vliegen.

En ik ga gewoon mijn gangetje. Heb nog steeds hetzelfde dagritme. Een ochtendwandeling, 10 km fietsen met Netflix, schilderen, koffie, schilderen, middageten, spelletje rummikub, lezen, chillen op alle manieren. Het gaat me niet vervelen. Ik hoor niet bij de mensen die niet kunnen wachten om op een terras te gaan zitten. Herken niets in de opgetogen berichten van mensen daarover in de media. Snap wel dat mensen blij zijn weer aan het werk te kunnen in branches die hebben stil gelegen.

Rust

Ik geniet van de rust in de strenge lockdown, die in Spanje wordt gehandhaafd. In fase 1 wordt sinds een tijdje meer vrijheid verleend om de straat op te gaan. We mogen nu met zijn tweeën wandelen en ook met de auto rijden binnen de provincie Malaga. Maar ik merk dat ik nauwelijks behoefte heb om erop uit te gaan. Ik geniet van de ochtendwandeling, die we dagelijks maken. Ook al lopen we steeds dezelfde route, het verveelt me niet.

Maar ik merk dat ik niet meer goed tegen veel mensen om me heen kan; het lawaai van schelle stemmen, de onrust. Daarom probeer ik te vermijden om er in de namiddag op uit te gaan, het moment dat de Andalusiërs juist massaal de straten bezetten en de kindertjes even mogen ´luchten´, op hun fietsjes en stepjes. Want de speeltuintjes zijn nog verboden toegang. Soms moet het wel even, als ik een recept moet ophalen bij de apotheek. Het komt allemaal te hard bij me binnen, de conversaties op luide toon, de kindersmoeltjes achter een mondkapje. Schuldgevoel over een wereld, die wij volwassenen aan het verpesten zijn voor deze onschuldige kleintjes. Ik ga snel weer naar huis, in mijn hokje, waar ik me thuis voel. Wat moet ik verder buiten?

Ahmad vraagt of ik kleding wil gaan kopen in de Plaza Mayor. ´Nee, liefste. Ik heb genoeg kleding.´ Een paar kledingstukken, die ik al jaren graag draag. In de kast hangen een paar ´nette kleren´, die oud zijn, maar nu weer in de mode. Ik heb niets nodig en voel me perfect in ons coconnetje hier onder de blauwe lucht.

Ik denk dat ik het in Nederland niet veel anders ga doen. In de ochtend een wandelingetje in onze groene buurt. En verder alleen het nodige. De uitjes zullen zich beperken tot bezoekjes aan mijn kinderen.

En dat is niet alleen vanwege het corona-gevaar. Het leven, zoals het nu is tijdens deze lockdown, bevalt me meer dan ik ooit had gedacht. Het is zoveel relaxter om nergens heen te hoeven. Ik besef dat ik altijd al zo heb geleefd en altijd een vreemde eend in de bijt was als het ging om deelnemen aan ´vermaak´. Want vermaak zit voor mij in heel kleine hoekjes, die zich niet laten vertalen in plaats of tijd.