Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Terminator!

Wat betreft apparaten ben ik een ramp. Vroeger kon ik geen radio heel houden. Alles wat mooi geluid maakte begaf het, behalve de geweldige  autoradio die ik in een vorige auto had. Maar die gaf ik zelf per ongeluk weg, toen de auto ´total loss´ was gereden door ik zeg maar niet wie. Ik liet (stom stom stom!) de radio en de boxen in de auto, toen ik hem inruilde bij de garage, alsmede heel goede nieuwe automatjes.

Maar ook nu nog ben ik een ramp als het aankomt op het goed houden van apparatuur. Behalve dat ik gemberthee gooide over mijn zeer geliefde laptop, heb ik nu ook al drie e-readers versleten. De eerste was een goedkoop dingetje en die deugde zelf al niet, de tweede was een heel goede sony. Die liet ik gewoon ongemerkt uit mijn schoudertasje vallen in het zand, terwijl ik op het strand schelpjes opraapte (die ik daarna ook weer weg gooide, omdat ze onbruikbaar waren voor mijn doel). Ik kocht een mooie kobo e-reader, de duurste omdat ik er een wilde met pagina-verlichting. En die liet ik gisteren heel ongelukkig vallen. Ik had zin om nog even te lezen, terwijl Ahmad al wilde slapen. Ik wilde mijn nachtlampje uitdoen (want dat kan dankzij die verlichte pagina!) en toen stootte ik per ongeluk tegen mijn e-reader en die viel op de betegelde vloer. Het was een harde klap. En ja hoor, de e-reader was definitief veranderd. Door de pagina liep een drie cm brede witte streep en daar verschenen dus geen letters meer. $%&&/( Ik ben in die dingen een heel slechte verliezer. Zodra een  apparaat het niet doet, word ik onredelijk boos. Ik had echt zin om nog even te lezen, maar dat ging dus vandaag niet meer door. En als een driftige driejarige gooide ik toen expres de e-reader nog eens tegen de vlakte. Met het rare idee dat hij het na een goede oplawaai wellicht weer zou gaan doen. Maar dat was natuurlijk niet zo. Er kwamen nog wat zwarte strepen bij en de e-reader was nu echt definitief onleesbaar en onbestuurbaar. Intussen lag Ahmad wat beduusd naast me.

Ik schaamde me een beetje. En nu nog wel. Ik besef nu dat e-readers gevoelig zijn en dat je ze zeker niet ongelukkig moet laten vallen. En al helemaal niet daarna moet mishandelen.

Vanmiddag ga ik een nieuwe kopen, mijn vierde. Ik zal er voorzichtig mee zijn en ik weet nu ook zeker dat een tweede en derde klap niet helpen voor het herstel van een kapotte e-reader. Het is niet hetzelfde als vroeger een oude tv. Die wilde nog wel eens luisteren als je er een flinke klap op gaf. De tijden veranderen en de elektronica wordt steeds verfijnder. Door schade en schande word ik wijzer (hoop ik).

Verregend bezoek aan Sevilla

Het was al een tijdje geleden afgesproken, dat we afgelopen zondag naar Sevilla zouden gaan om de twee dochters van Ahmad op te zoeken. Zij hebben, net als zoveel jonge mensen, volle agenda´s. Dus dat nu net dit weekend het weer heel erg tegenviel was iets waar niets aan te veranderen viel.

Allereerst zochten we zijn oudste dochter op. Zij heeft een appartement gekocht in het centrum van Sevilla, in een wijk waar vroeger randfiguren en paupers woonden, maar die (zoals dat gaat in zoveel steden) is opgepimpt tot een wijk die nu aantrekkelijk is voor alternativo´s, artistiekelingen en intellectuelen. En druk bezocht wordt door vooral jonge toeristen. Tot onze grote verrassing vonden we een parkeergaatje in het straatje waarin zij woont. De entree van het appartementencompleks oogt heel gezellig door de vele planten in potten, die daar zijn geplaatst en worden bijgehouden door een gepensioneerde bewoner.

Dit zie je als je een ijzeren hek bent binnengestapt.

We hebben, toen het nog niet zo heel hard regende, rondgewandeld door de buurt en wat gegeten in een Marokkaans restaurant. Daarna zijn we ´thuis´ gebleven, terwijl het buiten goot van de regen. Ik lag onder de dekens van ons logeerbed te lezen, terwijl Ahmad zijn dochter hielp door voor haar wat plankjes op te hangen.

De volgende dag  (maandag) moest zijn dochter al vroeg weg voor haar werk. Wij hebben de boel opgeruimd en tot een uur of twee rondgelopen in een zijknat Sevilla onder een paraplu, die we daar hebben aangeschaft.

Ik ben niet  zo een stedenbezoeker. Graag had ik wat mooie foto´s van het hier en daar best schilderachtige Sevilla willen maken. Maar ik heb het niet meer zo in mijn vingers en het weer werkte ook niet echt mee.

De winkels zijn overal hetzelfde……en ook hier kijken mensen, zelfs lopend, in hun telefoon….

In de middag haalden we zijn jongste dochter op van haar werk. We hebben met haar gegeten en zijn toen weer op huis aan gegaan……

Lekker bezig

Terwijl Ahmad het ene mooie lampje na het andere fabriceert van stukjes gekleurd glas (hij wordt er steeds handiger in), ben ik ook lekker bezig met mijn olieverf. Het lijkt hier wel een werkplaats! Ik merk dat ik ook steeds zekerder word in het zetten van lijnen en het mengen van de kleuren. Maar nu is dit schilderij toch echt bijna af. Dus tijd om alvast te denken aan een nieuw projectje.

 

Gemiste geborgenheid

Gisteren zat ik naast mijn lief in de auto en toen schoot de volgende gedachte door mijn hoofd. Mijn leven lang heb ik een gevoel van geborgenheid moeten missen. Vooral het gevoel een vader te hebben. Maar nu besef ik ineens dat ik zelf een oude opoe ben, met kinderen en kleinkinderen. Ik ben bijna 70. Tijd om te stoppen met denken over dat gemis. 🙂 Ik heb nu iemand naast me die heel veel van mij houdt en van wie ik houd. Hoe fijn is dat en hoe geborgen.

 

Zwart en grijs

Dat zijn de modekleuren voor hedendaagse interieurs. Ik ben bezig met een heel kleurrijk schilderij voor een van mijn kleinzoons. Maar gisteren hoorde ik van zijn moeder dat ook hij zijn kamer stemmig zwart en grijs heeft geschilderd. Dus ik vrees dat mijn schilderij hoe dan ook zal terecht komen in een stoffig hoekje. Misschien had ik beter deze foto kunnen nemen als voorbeeld…Mede in verband met de wet op privacy. 😉

Stil

Het is stil in mij en om mij. Ik voel me zo rustig en ook dankbaar voor deze rust, die ons nu ten deel valt. Ik maak me steeds minder druk om dingen. Om mij heen merk ik dat dit in mijn digitale omgeving juist niet zo is. De informatie vliegt me via internet om de oren. Ik denk dat dit niet alleen voor mij zo is. Ik zit slechts een gedeelte van de dag met mijn ogen gericht op mijn telefoon of op mijn pc. Als ik zie hoe vaak mensen om mij heen in hun telefoon staren op elke willekeurige plek en zelfs lopend, dan moet de ´info-overload´ voor die mensen gigantisch zijn. Ook merk ik, als ik op facebook kijk, dat er heel veel mensen veel tijd lijken te hebben om berichtjes of gedeelde artikelen, commentaren en wijsheden te plaatsen op facebook. Het duizelt me soms. Als ik de radio (meestal NPO 1) aanzet wordt ik nogmaals getrakteerd op info. Meestal zijn het meningen. Mijn oren tuiten ervan. Verbeeld ik het me nu of is het echt zo dat mensen steeds harder gaan praten.

Ik word er steeds stiller van. Probeer me te bedenken waarover ik eerder in dit weblog schreef. De onderwerpen komen me nu zo futiel voor. Of soms wat serieuzer, maar dan is het weer zulke wijsneuzerij. ´Zwijg of zeg iets dat beter is dan zwijgen,´ zei mijn stiefvader vroeger, daarmee een of andere wijsgeer citerend.

Daarom schrijf ik nu minder. Er wordt al zoveel gezegd…….Ik heb niet zoveel nieuws toe te voegen. Misschien morgen of een andere dag.

Toch maar begonnen…..

Het is een luxe probleem. Het weer is hier wel eens wat minder. Gisteren bijvoorbeeld was het hier koud en en grijs. Maar vandaag was het weer zonnig en aangenaam. Als ik moet wachten tot het slecht weer is voordat er weer iets uit mijn handen komt, dan kan ik lang wachten. Weg dus met deze smoesjes. Ik ben gewoon weer begonnen met mijn hobby.

Love is the answer

Misschien vinden jullie me naïef. Maar als ik lees over aanslagen in Nieuw Zeeland, Utrecht, de Filippijnen en Oslo, dan dan denk ik: je beschermen kan niet. Niet tegen ziekte, niet tegen natuurrampen en niet tegen agressie van onbekende medeburgers. Ik lees reacties op facebook van mensen die menen te weten waar het  aan zou liggen en wat we eraan zouden moeten doen.

Ik weet het niet. Maar me begeven in de welles nietes dynamica is zeker niet het antwoord. Het gaat hier niet om wie en wat en waarom. Het gaat erom dat liefde de enige uitweg is. We zijn allemaal mensen met een hartje. Heb elkaar lief. Hier, daar en overal. Onepeople…….