Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Oefeningen voor heup na operatie gammanail

Omdat deze oefeningen zo ontzettend goed zijn voor mensen die na een heupbreuk geopereerd zijn met een gamma-nail, wil ik ze delen in mijn weblog. Mijn geopereerde been stond kort na de operatie naar binnen gedraaid. De chirurg had me daarvoor al gewaarschuwd. Hij zei dat dit vanzelf wel zou veranderen bij revalidatie. Dat ´vanzelf´ is niet helemaal waar. Ik ben nu anderhalf jaar verder en tot voor enkele maanden geleden liep ik weliswaar bijna normaal en zonder pijn, maar nog altijd stond mijn geopereerde been meer naar binnen gedraaid dan mijn andere been en dat was in mijn manier van lopen licht te merken.

Ik ging hier in Alhaurin de la Torre naar een fysiotherapeute, die mij een serie oefeningen gaf. Ik heb ze een tijd gedaan en merkte al snel resultaat. Niet alleen werden mijn spieren in dijbeen en bil van het geopereerde been sterker, maar het been ging ook steeds meer in zijn normale stand en ik liep steeds meer met een normale pas met beide benen. Omdat de oefeningen nogal tijdrovend zijn en ik daarbij ook nog dagelijks kilometertjes vreet op de hometrainer was ik een tijd gestopt met de oefeningen.

Vandaag deed ik ze weer en ik stond versteld van het verschil tussen mijn geopereerde been toen ik nog maar net aan de oefeningen begon en dat been nu. Het been is nu warempel bijna normaal! Ik ga de oefeningen vanaf vandaag weer vaker doen om van de pijn af te komen die ik kreeg door overbelasting een tijdje terug. Want het voelt goed!

Omdat ik zo blij ben met de oefeningen, ga ik ze hier delen met de lezer:

CORRECCION ROTACION INTERNA

De oefeningen staan helaas wel beschreven in het Spaans, maar de plaatjes erbij spreken voor zich. Elke oefening moet je 2x 10 keer herhalen. Sommige oefeningen doe je met elk van beide benen afzonderlijk en andere met beide benen tegelijk. Je kan de oefeningen zonder elastiek doen, maar met elastiek heb je een sneller resultaat, omdat ze dan zwaarder zijn. Als ik ooit meer tijd heb zal ik de oefeningen nog eens in mijn weblog zetten, maar dan met een Nederlandse tekst. Dat vereist vertaalwerk door mij. Ik hoop dat tot die tijd mensen er ook zo al wat aan hebben….

 

Schilders afkijken via You Tube

Terwijl het in Nederland nu stralend weer is, hebben we hier al een aantal dagen grijze luchten en buitjes. Met moeite kan men hier tijdens de semana santa de optochten met de beelden van Jezus en Maria laten plaatsvinden tussen die buien door. Wij merken er slechts in zoverre wat van, dat we wat tromgeroffel hoorden in de verte. We zitten veel binnen, Ahmad met zijn ´cristales´, pc en e-reader en ik met mijn pc, fiets en e-reader.

Ik kijk naar instructie-video´s van o.a. Mark Carder, een pietje precies, die echter wel heel duidelijke lessen in olieverven geeft en alle ins en outs uitlegt. Hij ´neemt geen risico´ wat betreft kleur en tint van de verf, mengt zijn verfkleur met veel zorg en heeft daarvoor zelfs allerlei hulpmiddelen ontworpen. Hij legt de nadruk op het subtiele van de kleurzetting en wijst er terecht op dat veel amateurs de kleuren en belichting te sterk benadrukken, wat niet natuurlijk overkomt. Zijn doel is dan ook het vrijwel natuurgetrouw weergeven van een tafereel op een schilderij, vanuit de werkelijkheid of naar de hand van een foto. Zijn schilderijen en voorbeelden zijn getrouwe kopieën van de werkelijkheid, maar hebben weinig uitdrukkingskracht, naar mijn mening. Het is heel goed om van deze man te leren wat betreft de techniek van het mengen van kleuren. Hij werkt met een palet van slechts 5 kleuren. Hij produceert en verkoopt zijn verf  online en biedt de verf aan in een dikte die zo het doek op kan. Je hoeft zijn verf niet zelf te mengen op de juiste vloeibaarheid voor gebruik. Ik heb veel van hem geleerd omtrent het voorbereiden van je schilderij, het gebruikmaken van het kleuren wiel en de afwerking van je schilderij.

Naast Mark Carder zijn er heel veel anderen die op YouTube laten zien hoe ze schilderen. En ieder heeft zijn eigen stijl en daar kan ik van leren. En dan is er deze Volegov, die geen instructies geeft, maar onder begeleiding van zijn eigen muziek laat zien hoe hij een doek opzet van begin tot einde. Helaas in versneld tempo, zoals vele anderen ook doen. Het is opvallend dat deze man heel anders schildert dan bijvoorbeeld Carder. Veel intuïtiever  En hij komt er naar mijn mening mee weg dat hij de kleuren sterker neerzet dan de werkelijkheid. Maar hij doet dat in mijn ogen zo mooi dat dit juist een extra passie geeft aan zijn schilderijen. Zijn schilderijen hebben veel uitdrukkingskracht en de kleuren zijn spectaculair, zonder dat dit gemaakt overkomt. Ik houd ervan.

Ik denk dat ik zelf een beetje tussen deze twee voorbeelden in wil zitten. Niet te krampachtig en precies, maar ik weet dat ik niet het talent heb van een Volegov om zo uit ´de losse hand´ even wat neer te zetten. Ik wil precies zijn en werken naar een voorbeeld, maar met gevoel.

Niet liegen tegen kinderen

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: tegen kinderen moet je niet liegen. Je moet sowieso niet liegen, maar tegen kinderen al helemaal niet.

Kinderen kunnen best tegen een stootje, zoals heftige ervaringen en gebeurtenissen, maar wees eerlijk tegen kinderen en benoem en erken wat er gebeurt. Zodra je over dingen gaat liegen en ze onder het tapijt begint te schuiven, ontstaan de trauma´s.

Dat is mijn mening.

Mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik 3 jaar oud was en mijn broer bijna 5. Daarna waren we een tijdje samen met een heel lieve moeder, die ons veel aandacht gaf. Dat was een paradijselijke tijd, die echter helaas niet lang duurde. Nog voor mijn vierde jaar verscheen er een ´oom Joop´ ten tonele, die steeds vaker in ons huis verbleef. Ik was doodsbang voor deze man, omdat hij me een keer totaal onverwachts over de knie legde en me een pak slaag gaf. Ik was alleen met hem in de woonkamer in ons huis in Vught. Hij riep me naar zich toe. Met een heel zachte en best vriendelijke stem zei hij: ´Kom eens hier´. Ik stapte naar hem toe met mijn kleine beentjes en toen legde hij me over zijn knie en begon op mijn achterste te meppen. Ik schrok daarvan enorm en zette het op een gillen. Toen mijn moeder binnen kwam en hem betrapte, zei hij eenvoudig: ´Ik dacht dat ze stout was geweest´. Maar ik had niets gedaan. Mijn moeder vroeg niet door en oom Joop kwam ermee weg. Sindsdien heb ik in nog vele situaties die hierop volgden mijn moeder ervaren als een verrader. Nooit is zij voor mij of mijn broer opgekomen tijdens mijn stiefvaders opvoedingspraktijken.

Korte tijd later gingen oom Joop en mijn moeder naar Greenwich in Engeland om te trouwen. Dat kon in die tijd waarschijnlijk nog niet in Nederland, kort na een echtscheiding. Oma paste een tijdje op ons. Toen mijn moeder en oom Joop terugkwamen, kregen mijn broer en ik een klein cadeautje. Ik kreeg een souvenir: een klein mandje met twee hondjes erin, een zwarte en een witte schotse terriër.

Daarna moesten we oom Joop pap gaan noemen, hoewel mijn broer en ik natuurlijk donders goed wisten dat deze oom Joop noch een oom was, noch onze vader. Het was zelfs zo dat we, in die tijd dat kinderen nog ´met twee woorden´ moesten spreken, na elke zin tegen die man het woord ´pap´ moesten zeggen. ´Ja pap, nee pap.´

Tegen de mensen om ons heen moesten we ook net doen of wij een ´normaal´ gezin waren. Pap was onze ´echte vader´ en onze achternaam was niet Theunissen maar Elkerbout.  Zo moesten we ons ook op school noemen, ook al was onze achternaam toen nog niet officieel veranderd in Elkerbout. Dat is later wel gebeurd. Toen ik 43 jaar was heb ik de naam Elkerbout weer officieel laten veranderen in Theunissen, de naam van mijn echte vader. Mijn broer heeft dat nooit gedaan voor zijn helaas vroegtijdige dood. Hij is overleden met de naam Hans Elkerbout. Op zijn grafsteen staat deze naam gegraveerd en alsmede de woorden ´our son´. Tot in onze verre volwassenheid hebben mijn moeder en stiefvader volgehouden voor de buitenwereld dat onze stiefvader onze werkelijke vader was. Wij moesten dit spel meespelen uit loyaliteit.

Dat zou misschien draaglijker zijn geweest als mijn stiefvader zich ook zou hebben gedragen als een liefdevolle vader, maar dat was helaas niet zo.

Als ik terugkijk op dit gezinsleven met een grote leugen, besef ik wel dat dit ook ligt aan de tijd waarin mijn broer en ik  zijn opgegroeid. Echtscheidingen kwamen toen nog niet zoveel voor en zeker in de katholieke gemeenschap waarin wij destijds woonden in Vught. Het kan dus schaamte zij geweest die mijn ouders ertoe aanzette om ons te laten leven met een leugen. Verder was het voor mijn moeder op die manier ook gemakkelijker om mijn echte vader buiten spel te zetten. Hij bestond eenvoudig niet meer in ons leven. Voor kinderen is dat naar mijn mening niet goed. Mijn broer en ik hebben vaderliefde gemist. Een vreemdeling, die zelf toegaf niet van kinderen te houden, werd in de rol geduwd van vader voor mij en mijn broer. Dat is niet goed uitgepakt. Mijn broer en ik hebben ons ontwikkeld tot twee burgers zonder enig zelfvertrouwen. Hoe slim we ook waren en hoe getalenteerd ook, we hebben dat nooit beseft en waren zo ontmoedigd, dat we ondanks een met succes afgeronde academische studie, nooit gewerkt hebben in ons vak. Mijn broer heeft daarnaast nooit de beslissing aangedurfd een gezin te stichten en ik heb door veel schade en schande wijs moeten worden in mijn leven.

Uiteindelijk is alles voor mij goed gekomen. Ik heb mensen om me heen die van me houden, maar het heeft me een leven gekost om liefde te kunnen ontvangen. Ik heb een metershoge muur om me heen gebouwd om niet gekwetst te kunnen worden en het heeft veel werk en geduld gevergd van mijzelf en anderen die muur steen voor steen af te breken. Er staan nog steeds wat brokstukken overeind.

Maar wat ik geleerd heb is dat je niet moet liegen tegen kinderen en ze al helemaal niet moet láten liegen. Kinderen zijn mensjes die uitgroeien tot mensen. Alles wat je laat zien aan kinderen heeft invloed op de rest van hun leven. Niemand is perfect en alle ouders maken fouten, maar wees eerlijk en erken situaties voor wat ze zijn. Want kinderen hebben meer door dan we denken. Ze zijn nog niet zo geconditioneerd als volwassenen.

Geaccepteerd

Sinds een paar jaar heb ik al kunnen merken dat de kinderen van Ahmad mij volledig hebben geaccepteerd als zijn vrouw. Dat is niet altijd zo geweest. En dat kan ik best begrijpen.

Ahmad was al lange tijd niet meer gelukkig in zijn huwelijk. Toch bleef hij bij de moeder van zijn kinderen. Hij had zich voorgenomen bij haar te blijven tot zijn jongste kind 18 jaar zou worden.

Op het moment dat ik Ahmad digitaal leerde kennen via een internetsite voor moslims die een huwelijkskandidaat zochten, was zijn zoon 18 jaar en al uit huis. Zijn twee oudere dochters eveneens. Hij had al een advocaat bezocht met zijn vrouw en beiden wilden scheiden, maar de scheiding was nog niet helemaal rond.

In de maand augustus van 2008 leerden Ahmad en ik elkaar kennen via hierboven genoemde site en daarna ontstond tussen ons een intensief email-contact via de Google vertaalmachine. We leerden elkaar goed kennen. Want hoe raar dat ook mag klinken: het is mogelijk om iemand via het geschreven woord goed te leren kennen. Je wordt niet afgeleid door uiterlijke bijkomstigheden en romantische bijzaken, maar kan direct tot de kern doordringen, mits je allebei eerlijk bent. Na drie maanden wisten we heel veel van elkaar.

Op 7 november 2008 nam Ahmad de voor hem grote beslissing om naar Nederland te komen en met mij te trouwen voor de islam. Hij is sindsdien nooit meer van mijn zijde geweest.

Ik vind het niet gek dat de kinderen van Ahmad zich aanvankelijk rot zijn geschrokken van de voor hun plotselinge beslissing van hun vader. Want zij wisten wel dat hun vader en moeder bezig waren te scheiden, maar zij wisten niets van het intensieve email-contact dat Ahmad en ik de drie maanden voor zijn vertrek gevoerd hadden.

Zij verdachten hem ervan dat hij mij misschien al kende voordat hij en hun moeder besloten hadden tot echtscheiding. Zij dachten dat ik misschien wel schuldig was aan deze echtscheiding. Ahmad kon hun er in de eerste jaren niet van overtuigen dat dit niet het geval was. Zij konden zich eenvoudig niet voorstellen dat hun vader zo snel na onze kennismaking (via de pc!) had kunnen besluiten met mij te trouwen. Ze waren ervan overtuigd dat hij me misschien stiekem al veel eerder had leren kennen. Hun moeder deed ook niet echt haar best om haar kinderen dit uit hun hoofd te praten. Integendeel.

Mijn kinderen wisten wel van ´de hoed en de rand´. Zij wisten in de drie maanden voor Ahmads komst naar Nederland al dat hun moeder tijdens  en na haar werk intensief bezig was met het leren kennen van een vreemdeling uit Andalusië, die zich Ahmad al Andalus noemde en beweerde dat hij een boek had geschreven. Ze waren in eerste instantie ook wantrouwig. ´Je moet hem niet te makkelijk geloven, ma. Misschien is hij helemaal niet wie hij zegt te zijn´ En: ´Je gaat hem toch zeker geen geld sturen, hè ma´. Maar op het moment dat mijn kinderen Ahmad ontmoetten, hadden zij geen twijfel meer. Ze mochten hem direct en steeds meer, tot het punt dat ze nu zelfs van hem houden. Overigens was het door hem geschreven boek het eerste wat Ahmad mij in mijn hand drukte na aankomst op Schiphol. Ik bleef er de hele treinreis naar Den Haag mee in mijn hand zitten, niet goed wetend wat ik ermee aan moest.

Maar de kinderen van Ahmad waren niet op de hoogte van ons email-contact vooraf. Voor hun kwam het vertrek van hun vader naar Nederland als een grote verrassing, waar ze niet blij mee waren. Het is niet gek dat ze meenden achter hun moeder te moeten gaan staan, die van deze onverdiende slachtofferrol dankbaar gebruik maakte.

Het heeft wat jaartjes geduurd voordat de kinderen erachter kwamen dat hun vader hun niet voorloog, maar dat zijn kennismaking met mij en ons besluit bij elkaar te willen zijn werkelijk zo snel is gegaan als hierboven beschreven en dat hun vader dus echt niet stiekem een relatie met mij heeft aangeknoopt terwijl hij nog niet aan het scheiden was van hun moeder.

Al enige tijd weet ik dat de kinderen van Ahmad mij volledig hebben geaccepteerd als de vrouw van hun vader. Ze zien dat hij gelukkig is met mij en zij zijn daar blij om. Dat ze zelfs een beetje om mij zijn gaan geven heb ik ook kunnen merken. Een grote blijk daarvan is dat zijn oudste dochter 36 uur zonder slaap aan mijn zijde bleef tijdens mijn verblijf met helse buikpijn op de urgentie-afdeling van het ziekenhuis in Malaga. Dat zal ik nooit vergeten en dat heb ik haar ook diverse keren gezegd. En nu is er nog iets waaruit blijkt hoezeer de kinderen van Ahmad ons gunnen dat we samenzijn. Ze hebben hun vader als kerstcadeau een ´uitje´ cadeau gedaan voor ons twee.

Hun vader kreeg een boekje met foldermateriaal. Hij kon kiezen uit een aantal ´ervaringen voor twee´, zoals skydiven en diep zee duiken en dat soort spannende dingen. Maar je kon ook gewoon kiezen voor een nachtje met ontbijt in een goed hotel naar keuze. Dat past wat beter bij ons senioren.

We hebben gekozen voor een streek in de natuur in de provincie Cordoba. En we hebben geboekt voor 22 april a.s. Dat is nogal kort voor ons vertrek naar Nederland de 25e. We hebben op deze datum gegokt, omdat we veronderstelden dat hoe later in de lente we zouden gaan, hoe meer kans we zouden hebben op mooi weer. Die verwachting komt waarschijnlijk niet helemaal uit. Het weer is hier de afgelopen dagen vrij onstabiel. Hier gaan we maandag een nachtje slapen. Cadeau van de kinderen van Ahmad.

Gamma nail

Het gaat goed met onze gezondheid. Ahmad is heel blij dat zijn galblaas verwijderd is. Het ding zat vol stenen en gruis. Sinds hij dat orgaan, dat toch zijn werk niet meer naar behoren deed, kwijt is, voelt hij zich veel beter. En ik ben ook een stuk beter af na de laatste darmoperatie. Nu realiseer ik me pas dat ik al een paar jaar vaak last had van buikpijn. Maar omdat dit niet altijd zo was, dacht ik dat dit er gewoon bij hoorde. Iedereen heeft daar weleens last van. Maar nu mijn darmen uit de knoop zijn gehaald, merk ik dat ik vrijwel nooit meer last heb van buikpijn. Dus dat is een enorme vooruitgang, waarvoor ik heel dankbaar ben.

Zoals ik eerder schreef, train ik elke morgen door een flink aantal kilometers te fietsen op mijn hometrainer, onderwijl mijn ogen gericht op een serie van Netflix. Het zijn er inmiddels 12 per dag geworden. En  zoals ik ook vertelde, doe ik alle dingen met hart en ziel. En dat kan in mijn geval, met de gamma-nail in mijn donder, misschien een ietsjepietsje overdreven zijn. Ik zet de fiets op een vrij zware stand en trap er lustig op los tot het zweet van me af druipt. Ik merk dat de spieren in mijn geopereerde been zich hierdoor beginnen te versterken en dat mijn ene bil niet langer platter is dan de andere. Dus dat is gunstig.

Maar de afgelopen tijd krijg ik ook steeds meer last van één van mijn ingebouwde schroeven, die langs een spier of zenuw schuurt. En dat gebeurt op onverwachte momenten, zoals wanneer ik van hurkzit tot staan kom of wanneer ik een bepaalde draai maak met mijn onderlichaam. Dat veroorzaakt een pijnscheut van heb ik jou daar, waarvan ik even sta te duizelen. Gisteren had ik er een flink aantal, omdat ik niet goed oplette. Want heb je er één gehad, dan is de kans op een volgende groter. Dat heb ik nu door.

Dus vandaag ben ik héél voorzichtig en let ik goed op de bewegingen die ik maak. Ik heb hierdoor sinds vanmorgen nog geen pijnscheut hoeven incasseren, maar mijn heup en dijbeen voelen dat een pijnscheut op de loer ligt en zijn kans afwacht. Dus…..fietste ik vandaag wat langzamer over mijn 12 km en liep ik als het ware de hele dag op eieren. En dat ging tot nu toe goed. Ook heb ik net even met mijn ´geïrriteerde schroeven-zone´ op een ijs-gekoeld zakje gezeten.

Het verdient wel wat zorg en aandacht maar dan komt het wel weer goed, hoop ik. Ik herinner me ook wanneer de ellende begon. De eerste echte pijnscheut kreeg ik, toen ik met twee zware tassen een trap op wilde sjouwen. Ik was toen even vergeten dat het nog maar sinds kort is dat het me lukt zonder steun een trap te beklimmen met mijn geopereerde been. En nu dacht ik dat ineens even met twee zware tassen te doen. Toen zei het daarbinnen auw!!! Sinds die dag zijn er meer pijnscheuten gevolgd op vervelende en onverwachte momenten. Dus…..dat moet ik zeer beslist niet meer doen: mijn heup en dijbeen, met al die schroeven en nagels erin, overbelasten.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, tegen mezelf en andere ´botbreuk met pinnen-slachtoffers´: revalideren en trainen is goed en een absolute must, maar overbelasten is niet goed en een no go.

Opscheppen

Zoals ik in mijn vorige stukje beschreef, zorgde iemand die kritiek had op wat ik schreef in mijn weblog ervoor dat ik ´een toontje lager ging zingen´. Ze was ook niet blij met een door mij geknutselde video, die ik daarom verwijderde.

Maar daarna ging ik álles wat ik in dit weblog gedaan heb en nog zal doen ineens bekijken door een meedogenloos kritische bril. Waarom had ik überhaupt al mijn video´s staan in een link van mijn weblog? En hoezo die Koranvertaling in mijn pagina´s en de glas in lood, schilderijen en tekeningen. Wie dacht ik wel dat ik was om mijn gepruts tentoon te stellen? Ik verwijderde dat alles met het schaamrood op mijn kaken, mezelf uitmakend voor opschepper.

Maar nu komt er weer wat anders om de hoek kijken in mij. Laat ik eerlijk zijn. Ik bén best fier (om met de Belgen te spreken) op mijn tekeningen en schilderijen. En ik ben ook trots op het met liefde en vakmanschap gemaakte glas in lood van Ahmad. Waarom mag ik dat niet laten zien? Dit bezig zijn met onze handjes is een deel van ons leven geworden, naast andere dingen waarvan wij genieten.

Dus daarom hier een compilatie van onze activiteit op handarbeid-gebied in de afgelopen drie jaar. Ik wist niet dat ik het in me had en Ahmad heeft evenmin ooit tijd gehad om zijn geduld en vakmanschap te botvieren op iets dat hij leuk vindt om te doen. Wij zijn er blij mee en ik vind dat het gezien mag worden. En ik zal onze werkstukjes ook in de toekomst blijven showen. Zolang wij dit nog kunnen en mogen doen. En ja, ik heb de video ook in mijn pagina´s gezet. Want ook deze vorm van expressie hoort bij mij. ´Its my weblog and I do what I want to´

Over de kwetsbaarheid van inspiratie en enthousiasme

Ja, dat ligt heel gevoelig. Ik ben een mens die heel enthousiast kan zijn en dingen met overgave en heel mijn hart doet. Ik ben nooit ergens de beste in geweest. Zo was ik bij het sporten nooit eerste en op ballet was ik niet de prima ballerina. Maar na een voorstelling zei zelfs mijn moeder (die nooit erg complimenteus was): ´Jij was er wel het meest bezield van alle dansers´. Ik was ´er helemaal in´.

En dat is met alles zo. Ik gooi me ergens helemaal in, of het nou de afwas is of het maken van een tekening of schilderij. Ook het schrijven van een stukje in mijn weblog doe ik in de regel geheel vanuit mijn hart en uit de losse vuist. Ik schrijf niet door uren over zinnen na te denken, maar de woorden rollen zo uit de toetsen. Mijn enthousiasme en inspiratie kunnen echter in een handomdraai verdwijnen bij negatieve kritiek of bij negatieve argumenten in het algemeen. Het lijkt dan of ik me niet van de wijs laat brengen, maar ongemerkt verdwijnt ineens mijn motivatie of het ´heilige vuur´.

Zo kan ik me herinneren dat ik ooit een idee had voor het oprichten van een soort huiskamer voor ´verdoolde zielen´. Dat zou kunnen plaatsvinden in een woning waar destijds soefi-bijeenkomsten plaatsvonden in Den Haag. Ik had het idee om er een open huis van te maken op de dagen en uren dat wij niet bijeenkwamen. Een huiskamer, waar je kon binnenlopen voor een kopje thee en waar wat boeken lagen over soefisme. We zouden er cursussen kunnen geven met de kwaliteiten van alle ´soefies´, zoals naaicursussen om zelf kleding te maken, muziekles, een zelfhulpgroep voor mensen met problemen (onder mijn leiding), enz. Dat alles laagdrempelig en zonder winstbejag voor juist degenen die niet veel middelen van bestaan hadden. Ik was op weg naar een officiële instantie om te vragen om een stichting te worden met een mede-´soefie´. Zij begon lelijke dingen te zeggen over de eigenaar van de woning waarin wij de soefi-bijeenkomsten hadden. Dat hij geld zou hebben verduisterd en bla bla. Dat zij al zo vaak ideeën had gehad als ik, maar dat het toch niks zou worden. Ik was direct geblokkeerd in mijn positieve energie. Toen we eenmaal op de plaats van bestemming aankwamen was het voor mij al klaar. Mijn enthousiasme kwam ook niet meer terug.

En dan nu wat betreft mijn stukjes….Ik heb een uitbrander gekregen van een vrouw op de reünie van de familie Theunissen. Zij had kritiek op bepaalde dingen die ik schreef over mijn vader en mensen die bij hem betrokken waren tijdens zijn leven. Ook was ze het niet eens met het plaatsen van een filmpje over zijn begrafenis, omdat zij daar ook op stond. Ik heb me daarvoor geëxcuseerd en die avond nog, nadat ik van het feestje thuiskwam, heb ik de video verwijderd, stukken waarop zij kritiek had veranderd en bepaalde zaken weggehaald.

Je zou kunnen zeggen: daarmee is dan toch de kous af. Sommigen zeggen zelfs: ´Ben je mal. Je had je van haar niets moeten aantrekken en niets hoeven te veranderen aan je stukjes´. Zelfs mensen die zowel haar als mij kennen. Maar ik heb geen spijt van de concessies die ik heb gedaan op haar verzoek (lees: bevel).

Wat ik wel jammer vind is dat ik sindsdien meer geremd ben geworden wat betreft het schrijven in dit weblog.

´Je schrijft gewoon lekker wat je wil,´ hoor ik mensen mij adviseren. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het argeloze en spontane is nu even verdwenen en moet weer heroverd worden. Mijn inspiratie heeft een deuk gekregen. Ik bekijk mezelf nu met een kritische en hardvochtige bril. De stukjes over wandelingetjes zijn inderdaad onbenullig, maar wel veilig. Artikeltjes waarin ik mijn mening geef over dingen…..daarvan zeg ik bij voorbaat al ´nee´. Laat anderen dat maar doen. Er zijn genoeg meningen. Zo is het op dit moment. Eerst deelde ik in gedachten mijn stukjes met een welwillend publiek(je) als ik schreef, maar nu weet ik dat er ook minder welwillende mensen meekijken en het lijkt wel of ik nu alles wat ik wil gaan schrijven al bij voorbaat zie door die meedogenloze bril.

Zo kwetsbaar is mijn inspiratie.

Schilderij af en verf besteld

Ik beschouw het weer als ´gescheten´. Tevreden ben ik nooit, maar op een goed moment moet je het loslaten. Meestal zijn de eerste spontane lijnen en kleuren die je zet het beste en ga je het later weer verpesten, omdat je al te krampachtig bezig gaat. Als je alles te ´perfect´ wil hebben bereik je juist het omgekeerde. Dat heb ik weer eens geleerd. En wat er eerst was aan uitdrukking komt dan niet meer terug. Verder ben ik best zuinig met de verf. Ik durf bijna niet te verven. Wat dat betreft heb ik ook weer wat geleerd. Mens durf te verven! Het canvas is geduldig en protesteert niet. En verder is er toch niemand die er wat om geeft. Het is voor mijn eigen plezier, net als het schrijven in dit weblog, wat ik nu overigens steeds minder doe.

Mijn volgende project wordt mijn andere kleinzoon. Hij stuurde me een mooie foto van zichzelf.

Ik wil eraan gaan werken in Nederland, waar we vanaf 26 april weer voor vier maanden hopen te verblijven. Ik heb een mooie schilderset besteld. Daarmee moet het misschien lukken. Tot nu toe verfde ik met maar vier basiskleuren en een tube wit. Deze set heeft veel meer kleuren. Ik ga daar gewoon van watertanden. De set is goed geprijsd, zoals ik zag door te vergelijken op internet. Het prijsverschil tussen de verschillende aanbieders liep maar liefst op tot 78 euro verschil! Ik heb snel besteld, bang als ik ben dat hij straks weg is (net als doorgaans de scherp geprijste 16 gyg RAM geheugen laptops bij deze Bolle aanbieder). Mijn zoon heeft beloofd het pakket voor me in ontvangst te nemen.

Faryngitis

Al bij het bezoek aan Sevilla viel me op dat ik wel erg ´relaxed´ was voor mijn doen. Terwijl Ahmad met zijn dochter aan het klussen was, lag ik te lezen in mijn toen nog niet kapot gevallen e-reader met mijn kleren aan onder de dekens van het logeerbed. Want ik had het een beetje koud. In Spanje heb je dat al snel op een regenachtige dag bij 14 graden. De huizen daar zijn in de regel slecht geïsoleerd.

Ik viel tijdens dat lezen ook nog even in slaap en dat is niks voor mij, tenzij ik ziek ben. Tijdens het wandelen in de ochtend namen we na het eten een ijsje en dat lepelden we al lopende in de koude wind op. Ik heb sowieso al geen voorkeur voor lopend eten, maar het eten van dit ijsje in die koude wind voelde voor mij als een kwelling. Toen we een prullenbak passeerden dumpte ik dan ook de ijskoude versnapering.

Ahmad en ik kwamen na twee dagen allebei doodmoe thuis na het uitje in de regen. Dat vond ik vrij normaal, want we hadden al met al ook veel gelopen en we waren twee dagen uit onze vertrouwde omgeving geweest.

Maar gisteren voelde ik me nog steeds moe en ´niet lekker´. Ik had keelpijn. Waar kwam die vandaan? Ik was niet verkouden en de pijn zat maar aan één kant. Trok wel door mijn hele bakkus naar mijn neus en oor. Kwam deze pijn wellicht van een stiekem ontstoken wortel van één van mijn kiezen of tanden? Ik wist het niet en internet maakt je in zulke gevallen ook niet wijzer. We besloten een afspraak voor mij te maken bij de plaatselijke dokterspost. De afspraak was voor vanmorgen. ´Zal ik wel gaan?´ vroeg ik Ahmad. ´De pijn valt eigenlijk best mee.´ Hij vond dat ik beter toch kon gaan en ikzelf eigenlijk ook. Dus ik ging. Hier hoef je niet lang te wachten, als je een afspraak hebt bij de dokter. Ze werken keurig op tijd. De dokter keek even in mijn keel met een houten lollystokje op mijn tong en constateerde direct een laryngitis. Dus het had niets te maken met tanden of kiezen (?), wilde ik nog weten. Nee. Ik voelde me hierover opgelucht. Geen gedonder met tandartsen gelukkig. Wel antibiotica. Drie pilletjes voor drie achtereenvolgende dagen.

Blij dat ik toch maar gegaan was, liep ik naar buiten. Ik maakte een ommetje via een mooie route door het dorp naar de apotheek. Leuke oude straatjes met aan weerszijden potten met plantjes, hangend aan de muur. Een mooie ochtendzon daarop. Uiteraard had ik net mijn camera weer niet bij me om mooie beelden vast te leggen.

Bij de apotheek was ik blij verrast dat ik (omdat ik hier een patiëntregistratienummer schijn te hebben) 40 % korting kreeg op mijn medicijnen, die hier toch al aanzienlijk goedkoper zijn dan in Nederland. Ik betaalde 2 euro voor de antibiotica. De voorgeschreven ibuprofen liet ik voor wat het was. Die zou enkel zijn voor de ´malestar´. Ik gebruik daarvoor liever zo nodig paracetamol.

Al met al ben ik wel opgelucht. Ik las gisteren allemaal enge dingen die je kan hebben als je keel onverklaarbaar ineens pijn doet. Dan is horen dat je faryngitis hebt een opluchting.