Over Shabnam

Nederlandse vrouw in rust met een sterke neiging tot schrijven. Schrijf voor mijn eigen plezier, maar leuker wordt het voor mij als mensen het lezen en wel eens willen reageren.

Alzheimer

In Spanje, in ieder geval in Andalusië waar ik veel verblijf, zijn weinig bejaardentehuizen. Ze bestaan wel, maar het zijn er niet genoeg. Ouderen die niet meer zelfstandig kunnen wonen verblijven hier dus meestal bij hun kinderen. Daar zit wel iets moois in maar ideaal is het niet.

In het appartementencomplex waarin wij wonen is het vrij rustig. Van de 5 appartementen waarmee wij één trappenhuis en lift delen zijn er maar drie bewoond. De andere twee staan leeg (iets dat in ons overbevolkte Nederland ondenkbaar lijkt).

Direct beneden ons woont een oudere vrouw (ze is in de 80) met haar twee zoons. De ene zoon werkt en de ander zoon is thuis. Hij verzorgt zijn moeder, die al sinds 2012 dement is. Een paar keer per week komt er een verpleegster langs om de vrouw te verzorgen. Twee zussen van de mannen komen ook regelmatig langs om het huis schoon te maken en te koken. Deze vrouw heeft dus het ‘geluk’ dat ze niet alleen is. Maar gelukkig is zij allerminst. Daarvan zijn wij getuige. In het begin hoorde je haar af en toe huilen. Nu is dat vrijwel dag en nacht. Soms hoor ik de zoon tegen haar schreeuwen uit onmacht. Het is triest om aan te horen. Vannacht deed ik oordoppen in om te kunnen slapen.

Maar het ergst vinden wij het voor de vrouw zelf. Zij heeft geen keus dan te blijven leven. In Spanje is euthanasie bij de wet verboden (Terwijl vreemd genoeg abortus wel is toegestaan). De vrouw is lichamelijk sterk, aldus haar zoons. Dus haar lijden en dat van haar kinderen kan nog lang duren.

Het enige voordeel van het wonen met je oude moeder of vader hier is dat je kan meegenieten van diens pensioen. Dat is voor veel werklozen hier (die geen uitkering krijgen) vaak wel een uitkomst. Maar hoeveel kunnen die paar centen opwegen tegen de ellende die het geeft om je ooit geestelijk sterke moeder dagelijks in deze deplorabele toestand te zien?

Ik vind het heel sneu. Het hele probleem van alzheimer is verschrikkelijk, overal ter wereld……..

Revalidatie

Naast het fietsen op de hometrainer doe ik nu ook dagelijks de oefeningen die de fysiotherapeute vanhier me gegeven heeft. Al direct na de operatie had de chirurg in Malaga me verteld dat mijn knie in het begin naar binnen gedraaid zou staan, maar dat dit ‘vanzelf’ goed zou komen met de revalidatie. In Nederland was men daar niet zo optimistisch over, toen de chirurg en de fysiotherapeut aldaar mijn geopereerde been beoordeelden. En ‘vanzelf’ komt het ook inderdaad niet goed.

Nu merk ik bij het dagelijks doen van de oefeningen dat het echt waar blijkt te zijn dat bij een goede revalidatie het been en de bil weer ín de goede stand komen. Mijn been is elke dag meer zoals het andere been. Ik kan mijn knie steeds verder naar buiten buigen, mijn bil- en binnenkant dijspier worden steeds sterker en bij het lopen draait mijn knie niet meer naar binnen, omdat ik daar nu op let. Ik loop nu eindelijk echt weer normaal en ik kan traplopen zonder steun. Ik vind het raar dat op internet niets wordt gezegd over dit enorme verschil in resultaat bij een ‘gevorderde’ revalidatie. Er wordt alleen gesproken over de revalidatie direct na de operatie met de gammanail en er wordt net gedaan of je wel klaar bent als je de meest elementaire bewegingen weer kan verrichten. Ik denk dat veel mensen (en met name ouderen, want dat is nu eenmaal de groep die het meest de heup breekt) niet verder gaan dan die eerste elementaire oefeningen en al tevreden zijn als ze ‘enigszins’ kunnen lopen. Dan blijven ze voor de rest van hun leven mank of op zijn minst raar lopen en dat hoeft niet.

Ik denk aan het voorbeeld van sportmensen. Ook zij kunnen geblesseerd raken door ongevallen, maar vanwege hun sportieve aard zullen zijn blijven revalideren en oefenen tot zij het maximaal haalbare resultaat behalen. Dat is voor ‘de gewone man of vrouw’ net zo goed mogelijk. Waarom wordt dat niet meer benadrukt, overal waar iemand over dit onderwerp kan zoeken naar informatie. Mensen geven door dit gebrek aan info te snel op en stellen zich tevreden met een matig resultaat. Dat vind ik jammer.

Ik let er nu wat meer op en zie overal waar ik kijk veel mensen niet goed lopen. Ik herken ‘de heupslachtoffers’ vrijwel onmiddellijk. Ik zou iedereen willen toeroepen: ‘Geef niet te snel op! Misschien kan je meer dan dit’. Het verkeerd lopen is niet alleen lelijk om te zien, maar kan ook weer nieuwe klachten veroorzaken, zoals rugpijn of kniepijn (denk ik). Ik vind dus dat er meer aandacht aan besteed moet worden. Ook oude mensen kunnen meer dan we denken en hoeven niet afgeschreven te worden als niet verder ‘te revalideren’.

Maar zoals alles in het leven dat je wilt bereiken gaat het niet vanzelf. Enige discipline is vereist. De vooruitgang die je al doende opmerkt en het uiteindelijk resultaat van de gedane inspanning vormen de beloning. Aldus sprak Shabnam 😉

Leslie

Gisteren hebben mijn kinderen bij heerlijk weer de verjaardag gevierd van mijn jongste kleinzoon. Ze konden tot in de avond in de tuin zitten, wat uniek is rond deze tijd van het jaar in Nederland

Intussen heeft vannacht de orkaan Leslie veel schade aangericht in het toch al arme Portugal. Daarna is zij verder geraasd naar Noord Spanje. Wij hier in het zuiden hebben er vannacht niets van gemerkt. Vanmorgen is er wel veel regen gevallen en op ons zonnige terras stond daarna een  venijnig windje uit het westen. We zijn vandaag binnen gebleven. Ahmad heeft zitten worstelen met het door hem ontworpen educatieve weblog van zijn dochter, die dat gebruikt in haar onderwijs op de basisschool. En ik heb een filmpje gemaakt van de laatste vakantie.

Het is voor mij leuk en leerzaam te werken met het programma Adobe Premiere Pro. Als ik iets niet weet, zoek ik het op in de instructiefilmpjes van YouTube. Het is geen superspannend filmpje geworden, maar het is wel weer een leuke herinnering voor mezelf.

 

Rustig

Het strandseizoen is nu voorbij. We hebben de strandstoeltjes en de parasol weer opgeborgen in onze ‘trastero’. Alleen zand in de auto herinnert nog aan de vele uurtjes aan het strand. ‘Misschien moeten we dat zo laten als souvenir’, zeg ik tegen Ahmad. We hebben dit najaar ruim de tijd genomen om naar golven te turen op diverse stranden. Vandaag heb ik al mijn foto’s en filmpjes van de afgelopen tijd gedownload in mijn pc. Er was wel erg veel water te zien. Als je daar in het echt naar zit te kijken, kan dat heel lang boeien, net als lang kijken in een haardvuur, maar op een filmpje is het waarschijnlijk heel eentonig.

We zitten nu weer meer thuis en eigenlijk vind ik dat wel rustig. Het is behoorlijk vermoeiend om steeds erop uit te trekken. Hier in ons appartementje met het weidse uitzicht dat bij elk weertype anders is, voel ik me wel senang. Het is heel knus in het coconnetje waarin wij ons bevinden. Het eten dat wij koken is ronduit heerlijk.

Vandaag kunnen we te maken krijgen met orkaan Leslie, die via de oceaan nu op Portugal, Cadiz en Sevilla lijkt aan te sturen. Niets wijst nog op mogelijk naderende regen en wind, maar dat zegt niets. Waarschijnlijk krijgen we er in de provincie Malaga, zij het in mindere mate, wel mee te maken.

De spannendste dingen maak ik alleen zijdelings mee via het nieuws en ook wel eens via verhalen van mijn kinderen. Als ik kan helpen, dan doe ik dat en zo niet, dan probeer ik me niet druk te maken. Dat lukt niet altijd.

Samenvattend kan ik zeggen dat voor ons het leven hier nu prettig voortkabbelt. We genieten van elke gezonde dag.

Alles is weer in orde

Na een grote fout gemaakt te hebben in het controlepanel van mijn website beheer bij soHosted was ik meer dan een jaar van mijn weblog kwijt. Dat is nu weer orde gemaakt door bij soHosted tegen betaling een backup op de vragen van de database.

Van fouten leert men. Ik ben er nu pas achter gekomen dat het mogelijk is om via het controlepanel bij soHosted zelf in te stellen dat er wekelijks een backup wordt gemaakt van zowel database als bestanden. Het is gewoon een instelling die je kan aanvinken. Dus hopelijk overkomt ons dit niet nog eens. Ik heb nu de backup voortaan zelf bij de hand.

Ik ben heel blij dat ik weer kan  gaan schrijven en fotootjes en filmpjes kan gaan plaatsen in dit weblog. 🙂

Abonneren

Het zal mijn enkele trouwe lezers zijn opgevallen dat ik de laatste dagen niet meer geschreven heb in dit weblog. We zijn nog steeds met vakantie en daarover valt weinig meer te melden dan dat we heerlijk luieren op het uitgestrekte zandstrand en deinen op golven van de oceaan.

Maar Ahmad heeft zich wel nuttig gemaakt hier door mijn zeer verouderde website te updaten en daarin een plugin te installeren. Wie dat wil kan zich abonneren. Je ziet rechts van de artikeltjes boven ‘META’ dat je je kan abonneren. (Voor degenen die dit weblog in hun telefoon of tablet bekijken: die moeten helemaal naar beneden scrollen.) Door enkel je email-adres in te vullen, abonneer je je op mijn website. Het voordeel daarvan is dat je niet telkens hoeft te kijken of er een artikeltje is verschenen. Je krijgt een mail bij het verschijnen van elke post van mij.  Wie daar prijs op stelt kan daarvan dus gebruik maken.

Isla Cristina is de grootste vissershaven van Spanje

Intussen blijven wij hier nog even luieren, ons wentelend onder de zonnestralen. En ik houd verder mijn mond maar even…..Anders wordt het volgens mij vervelend.

Vakantie2

Er waren verschillende opties voor nog een reisje. Wij namen de goedkoopste die we zagen in de Barcelo-hotelketen. We hebben door twee bijzonder goede ervaringen met Barcelo heel veel vertrouwen in deze hotels. Met Barcelo zit je altijd goed, dachten wij, goedkoop of duur.

We reden langs Sevilla, dat op de weg van Malaga naar de provincie Huelva ligt. Daar zochten we eerst de broer van Ahmad op, die na meer dan 40 dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben net weer wat beter was en die nu met zijn vrouw bij één van zijn kinderen verblijft om te herstellen. Het was een gezellig bezoek en we hopen dat Ahmads broer, die zijn hele leven nooit ziek is geweest, weer helemaal zal herstellen van een ellendige keeloperatie met complicaties.

Daarna tuften we door naar Hotel Isla Cristina. We kwamen wat te laat aan voor de lunch, die hier maar tot 15 uur bleek te duren. En we waren niet alleen, maar stonden voor de hotelbalie in de rij met voor ons een groep Spanjaarden, die uit een bus leek te komen. Daarna konden we haastig onze koffers wegzetten en nog snel wat eten. En dat viel niet mee. In de eetzaal was het een ongelooflijke herrie. Alle tafels waren bijna bezet en mensen liepen kriskras door elkaar langs het buffet om borden vol met eten te stapelen. Mij verging direct de trek, die ik aanvankelijk wel had. Toch moest ik ook wat op mijn bordje scheppen en dus pakte ik hier en daar ook wat. Het eten was koud en het smaakte niet zoals wij dat gewend zijn in Barcelo.

Ahmad en ik keken elkaar verschrikt aan boven ons tafeltje. Zou het hier altijd zo gaan? Speelt onze vakantie zich hier nu verder af tussen trekkende, duwende, schreeuwende en slempend mensen? Na afloop vroeg de receptionist mij belangstellend of het eten gesmaakt had. Eerlijk gezegd niet, meldde ik voorzichtig. Het eten was koud en het was erg druk. Hij knikte begripvol en zei dat dit vaker zo kan zijn als je komt op het laatste moment dat er nog gegeten kan worden. Dat het op een eerder tijdstip rustiger is.

‘Gelukkig’ dachten we, maar we gingen toch wat teleurgesteld naar onze kamer, waar ik niet direct zin had om de koffer uit te pakken. ‘Als het niks wordt ben ik in staat om voortijdig naar huis te gaan,’ zei ik tegen Ahmad. Dan maar geld verloren….

De kamer heeft geen uitzicht op de zee en op het zwembad. Misschien is dat toch een geluk, omdat het dan ook rustiger is als je wilt slapen ;-)

De kamer heeft géén uitzicht op de zee en op het zwembad. Misschien is dat toch een geluk, omdat het dan ook rustiger is als je wilt slapen 😉

We lieten de spullen in de koffer en gingen naar buiten, de omgeving verkennen. We kwamen op het strand via een lang houten looppad in de vorm van een soort brug. We liepen een flink stuk langs de zee en werden daar rustig van. Als het in het hotel niks is gaan we gewoon lekker veel naar het strand, besloten we. De zee was mooi en mysterieus als altijd. Ik zocht toch weer wat schelpjes en op de terugweg zagen we in de binnenzee talrijke vissen, hele scholen, grote en kleine. Wat een mooi gezicht. Een jongetje was in zijn eentje aan het spelen in het water met alleen maar een slipper als boot.

DSC04359 (2)

DSC04361

Lekker uitgewaaid kwamen we terug bij het hotel, waar we zagen dat er helemaal niet zoveel mensen bij het zwembad lagen. En later in de eetzaal was het daarna ook rustig en normaal. Dus…..het kan hier ook gewoon leuk worden. We kwamen aan op een druk tijdstip en we aten onze eerste maaltijd op een slecht moment. Dat was even heftig.

Maar hoe heftig is zo een probleem helemaal, als je denkt aan wat er verder allemaal gebeurt op de wereld. Wij gaan hier weer een mooie vakantie van maken!

It looks like the summer is (almost) over

Ook hier loopt de zomer ten einde. Mensen die denken dat het in Zuid Spanje altijd warm is vergissen zich. Maar…..het belooft volgende week nog een week mooi weer te worden. Dus hebben wij nog een reisje geboekt. Ditmaal voor 6 nachtjes in Isla Cristina in de provincie Huelva. Dat is vlakbij de grens van Portugal en ook dichtbij Isla Canela, waar we vorig jaar waren, eveneens in de eerste week van oktober. We nemen het ervan, zolang het nog kan.

Vanmorgen hoorde ik van een vroegere collega dat maar liefst drie van mijn vroegere collega’s overleden zijn. Een collega overleed een jaar nadat hij met pensioen was gegaan. Ik kan me hem herinneren als een gedreven medewerker, die net als ik nu, alles binnen Den Haag per fiets aflegde en de auto alleen gebruikte voor afstanden buiten de stad. Een echte natuurliefhebber. Een andere collega woonde vlakbij mij. En het gekke is dat als ik langs haar huis fietste ik vaak aan haar dacht. En dat terwijl ze al niet meer leefde! Ze overleed op slechts 55-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Een andere collega overleed ook voor hij zijn pensioen bereikte. Hij was het ‘creatieve brein’ van de stichting. Het raakt me wel te weten dat deze mensen er niet meer zijn, naast drie andere collega’s die al eerder zijn overleden. Al deze mensen waren jonger dan ik nu ben. Dat is slechts een greep uit de mensen die ik kende via mijn werk. Zo zijn er nog zoveel anderen die ‘voortijdig’ (althans zo ervaren wij dat) overlijden.

Dus….ik tel mijn zegeningen. Wij zijn er nog en we genieten. De zorgen die we soms hebben horen daarbij. Het leven is niet alleen rozegeur en maneschijn.

Fysiotherapie in Alhaurin de la Torre

Ahmad had een afspraak voor mij gemaakt voor vandaag. Ik wilde wel gaan, maar vroeg me eigenlijk af wat ik eraan zou kunnen hebben. Na de fysiotherapie die ik kreeg in Nederland had ik niet zo een hoge pet op van wat fysiotherapie voor mij zou kunnen uitrichten. Ik loop al lekker en het dagelijks fietsen op de hometrainer heeft mijn spieren behoorlijk versterkt. Wat kan ik verder nog willen?

Toch zat ik wel met één vraagje. Bij de operatie is mijn been wat naar binnen gedraaid aangezet. Volgens de chirurg in Malaga zou dat in het begin te merken zijn bij het lopen, maar vanzelf overgaan bij de verdere revalidatie. De chirurg in Nederland zag dit echter somberder in en mijn fysiotherapeute in Nederland helemaal. Zij ging zelfs zover me te ontmoedigen door te opperen dat mogelijk een tweede operatie nodig zou zijn voor het zetten van een kunstheup in plaats van de gammanail.

Dus ik had wel een vraagje voor deze fysiotherapeute. Is de stand van mijn geopereerde been wellicht nog te veranderen door training?

Ze ging direct aan het werk met mij. Niet door met me te kletsen, maar door te voelen aan mijn geopereerde been. Al knedend kwam zij tot de ontdekking dat ik twee spieren dien te trainen, te weten de bilspier en de binnenkant dijspier. Dat is duidelijk. Ook constateerde zij twee plekken in mijn dij die licht ontstoken zijn. Waarschijnlijk zijn dat de plekken waar de schroeven zitten. Dit gaat vanzelf over, maar het proces kan versneld worden door dagelijks 10 minuten te koelen met ijs.

Kijk, dat is duidelijke taal. Ze bleef doorgaan met mij masseren, terwijl ze mij één en ander uitlegde. Daarna liet ze mij alvast een oefening doen met daarbij de trilling van een spierversterkend apparaat. Ik voelde dat ik mijn knie daardoor steeds beter naar buiten kon spreiden.

Na een uur intensieve therapie, begeleid door uitleg betaalde ik haar 30 euro. Ik schreef mijn email-adres voor haar op. Ze gaat mij de oefeningen die ik kan doen voor mijn  herstel opsturen via mijn mail met uitleg en begeleidende plaatjes.

Wat zij vandaag voor mij gedaan heeft verdient de naam fysiotherapie. Daar kan mijn Nederlandse babbel-grage fysiotherapeute een puntje aan zuigen! Zij is twee keer zo oud als dit meisje, maar dit meisje wint het tien keer van haar in deskundigheid en liefde voor het vak. Ik ben echt blij dat ik gegaan ben en ik heb nu goede hoop dat ik mijn been verder naar buiten kan trainen, zodat ik helemaal zal herstellen.

Grijs in het paradijs

Natuurlijk zitten we niet op een eiland, afgesloten van de rest van de wereld. Dus soms krijgen we ook te maken met input van buiten ons veilige haventje en dat is niet altijd vrolijk. Dat kan de stemming dan behoorlijk drukken.

Maar dan helpt het om even op het strand te gaan zitten en te kijken naar de enorm grote golven die de afgelopen dagen tegen de Costa del Sol beuken en je daardoor te laten afleiden……….