Nostalgie

Ahmad en ik zijn nu alweer 11 jaar vrijwel non stop samen. Dat wil niet zeggen dat we alles delen en de hele dag alles samen doen. Eigenlijk doen we ieder de hele dag ´ons ding´ naast elkaar en nemen we even tijd voor elkaar bij de koffie en tijdens de maaltijden. De beste gesprekken hebben we meestal aan de ontbijttafel na een grote mok koffie.

We zaten aan het ontbijt en voelden de weldadige warmte van de brasero onder het keukentafeltje, die onze benen verwarmden. Lekker, om je te laten verwarmen door zo een kacheltje, nadat je rillerig vanwege de ochtendkou bent opgestaan.

´Eigenlijk is het helemaal niet zo gek,´ begon ik. ´Een koud huis, zoals wij dat hier hebben met alleen maar warmte als je een kachel aansteekt. Dat was vroeger heel normaal.´ Ik herinner me de schitterende ijsbloemen op ons slaapkamerraam. Het was ijskoud als we opstonden in de winter en ons moesten wassen en aankleden. Dubbele ramen bestonden nog niet en alleen in de woonkamer beneden stond een kolenkachel. We vonden dat heel gewoon. En dan fietsen door weer en wind naar school. En de hele dag buiten spelen, of het nu koud was of warm. Je voelde echt de seizoenen aan den lijve en je was de hele dag in beweging. ´Vroeger zag je niet zoveel mensen met rare misvormde lichamen door verkeerde voeding en weinig beweging als nu,´ ga ik verder. ´Kijk maar op oude foto´s en filmopnamen van vroeger.´

Ahmad heeft dezelfde ervaring als ik. Alleen was het bij hem zo dat hij 13 km naar zijn werk moest fietsen, dan olijven plukken en weer terug. Terwijl ik naar school fietste en speelde, moest hij al jong werken. ´Als het geregend had, kon ik niet fietsen vanwege de modder op de weg, maar moest ik lopen met mijn fiets op mijn nek,´ lacht Ahmad. ´Daarom heb jij zulke mooie gespierde benen,´lach ik terug.

Maar het was niet slecht in die tijd. Mensen waren veel buiten en veel in beweging. Ik was als kind al veel buiten, want dat kon toen nog. Er was nog niet zoveel verkeer. Toen ik nog geen 4 jaar oud was speelde ik al alleen buiten. Mijn moeder maakte zich daar volstrekt geen zorgen om. Ik liet me aan de hand meevoeren door grotere kinderen naar hun erf. Ze zetten me voorop de step en stepten met me, terwijl ik maar net boven het stuur kon uitkijken. Overal waar ik kwam te wonen was er voldoende speelgelegenheid. Je kon in bomen klimmen en er was voldoende braak liggend terrein om hutten te bouwen. Er werd in mijn jeugd ook door volwassenen veel gebouwd (nog geen gepraat toen over stikstof). Wij vonden het geweldig om te spelen op een bouwplaats, waar we eigenlijk niet mochten komen.

Nu hebben kinderen speelveldjes en kleine speeltuintjes tussen de vinexwoningen en flatgebouwen. Een groot deel van de dag zitten ze binnen met een I-pad. Volwassenen pakken vaak voor elke kleine afstand de auto. En als ze dan merken dat hun lichaam begint te lubberen door zo weinig beweging, haasten ze zich naar de sportschool.

Tja, ik prijs me gelukkig dat ik de tijd heb meegemaakt dat er nog geen internet bestond en dat we zelfs nog geen tv hadden. Ik weet dat we niet meer terug kunnen naar die tijd. Ik zie ook de voordelen van de technologische vooruitgang, waar ook ik nu ruimschoots van geniet. Maar voor de kinderen van nu vind ik het soms sneu dat het overal zo druk is, dat ze niet alleen over straat kunnen met gevaar voor hun leven. Dat alles is volgebouwd en dat er weinig ongerepte stukjes natuur meer zijn om te spelen.

2 reacties op “Nostalgie

  1. Ja, dat is waar, Annie. Maar dat betekent wel dat de ouders of grootouders hierin nu een veel grotere rol in hebben en dat veel uitjes heel leuk zijn voor kinderen, maar noodzakelijkerwijs wel van tevoren gepland dienen te worden door de volwassen. Mijn broer en ik hadden een leven buiten, waar onze ouders geen deel aan namen. Die vrijheid hebben kinderen nu minder. Maar alsnog hebben ze het wel leuk. De belasting om kinderen bezig te houden is groter geworden voor volwassenen. Je kan ze niet zomaar naar buiten laten gaan. Ik zie mijn kinderen ook veel in touw om hun kinderen een leuke dag te bezorgen.

  2. Hi Shabnam, vandaag wezen zwemmen met jongste kleinzoon, anderhalf uur in het water gesparteld (opa en oma hadden verschrompelde vingers 😂) daarna ijsje eten en koffie drinken in de horeca. Kleinzoon in de auto in slaap gevallen en twee uurtjes geslapen en toen……. lekker naar buiten om grote broer op te halen van school. In alle speeltuintjes die we onderweg tegen kwamen, even geschommeld, de glijbaan en wipwap uitproberen. Ja het is volgebouwd en opa en oma krijgen een hartverzakking van al het verkeer (waar die kinderen dan echt weer niets van snappen 😂) maar zwemmen, hut bouwen in de tuin en de aangelegde speeltuinen is een goed alternatief voor de ongerepte natuur. Bos, strand, madesteijn, prinsenbos ( inderdaad allemaal aangelegd) geeft de kinderen voldoende mogelijkheden en inderdaad alleen kunnen ze er niet heen maar met groot- en/of ouders wordt het wel een leuk uitstapje.😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.