Ik vermaak me wel

Ik wist wel dat ik het kon. Me vermaken in mijn eentje. Ik zoek de mensen op die ik graag om me heen heb en die mij energie geven. En verder ben ik lekker alleen bezig. Soms met wat nuttigs zoals koken of een schildersezel van Hornbach in elkaar zetten (want als de man er niet is, dan blijkt deze vrouw ook wel te kunnen sleutelen). En soms met lummelen, zoals kijken naar Vis a Vis op Netflix, een serie over pittige Spaanse vrouwen in een gevangenis.

Ik kijk al meer dan 26 jaar tegen dit schilderij aan:

Het hangt al die jaren boven de bank. Het is een reproductie van een Palestijnse vluchtelinge met haar kind. Het schilderij ontroerde me en deed me qua gevoel een beetje aan mezelf denken. Ik, allenig met mijn kind(eren). Er gaat wat triestigs vanuit, maar hoopvol is het ook. De vrouw staat op een heuvel en heeft een goed overzicht over de wereld om haar heen….

Ik kreeg het schilderij gratis, toen ik twee andere (echte) schilderijen kocht in een tweedehands winkel. Dat was toen ik uit het opvanghuis kwam en wat geld had gekregen om mijn pas toegewezen woning in te richten. Ik kocht er als eerste de schilderijen van. Had verder nog niets om in mijn huis te zetten. Toen wist ik nog niet dat ik zoveel hield van schilderijen dat ik later ook zelf het verfkwastje ter hand zou nemen. De schilderijen die ik toen kocht zijn inmiddels al lang geleden bij het grof vuil terecht gekomen, maar de reproductie heb ik altijd bewaard en ik kijk er dus al jaren naar.

Nu kreeg ik vorige week ineens een idee! Om dit schilderij te gaan vervangen door een ander. Ik ga de reproductie niet weggooien. Maar ik ga deze ergens anders hangen op een minder prominente plaats in mijn huis. Er voor in de plaats wil ik nu een ander schilderij dat meer mijn gevoel van dit moment weergeeft. Dat schilderij ben ik zelf aan het maken. Nee, ik heb het plaatje niet zelf bedacht. Ik schilder het na van een fotootje dat ik tegenkwam bij een muziekvideo op YouTube.

Dit plaatje geeft beter weer hoe de wereld er nu voor mij uitziet. De opvoeding van mijn koters is achter de rug. Ik ben vrij en ik kan dansen tegen de ondergaande zon, die de herfst van mijn leven symboliseert. Ik zeg niet dat ik zo mooi ben en zo een mooi pak aan heb, hoor. Maar ik voel me zo. En het is heerlijk om dat te schilderen. Nee, hij is nog niet af….Ik zie de foutjes…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.