Op naar meer licht

Gisteren was het de kortste dag van het jaar. Met daarin besloten de belofte dat we nu weer toegaan naar steeds meer licht, En het was tevens de dag dat ik mijn eerste fysiotherapiesessie kreeg.

Wat sceptisch over wat komen zou, zat ik in de wachtkamer te luisteren naar het luide gegiechel van een moeder en dochter die, al kletsend in een voor mij onbegrijpelijke en in mijn oren lelijk klinkende taal, enorm plezier leken te hebben bij het bekijken van fotootjes in een smartphone. Ik probeerde rustig te blijven en lelijke gedachten te weren.

Vijf minuten na de afgesproken tijd werd mijn naam afgeroepen en opgelucht verliet ik de wachtkamer.

De fysiotherapeut vond ik direct sympathiek. Ze deed me denken aan een lieve vriendin van mij. Uiteraard begon ze met een intake. Ik rekende er al op dat deze intake alles zou zijn wat ik deze eerste sessie zou krijgen, omdat ik dat eerder meemaakte in een andere fysiotherapiepraktijk. Maar niets was minder waar. Na de intake volgde een grondig onderzoek. En terwijl zij mijn huidige belastbaarheid onderzocht gaf ze mij direct nuttige oefeningen te doen, die ik natuurlijk ook thuis kan herhalen zoveel als ik wil. In totaal trok ze meer dan een uur voor me uit. Ze keek ook hoe ik liep met stok en constateerde dat ik bij het lopen mijn onderbeen naar buiten neig te draaien. Maar dat bleek ik ook te kunnen laten als ik daar mijn best voor doe en daar ga ik nu dus ook op letten.

Zij constateerde helemaal niet dat mijn ene been langer zou zijn dan het andere en zij ried me gelukkig af te beginnen met ongelijke zolen, iets wat ik zelf ook al had besloten.

Ik heb nu meer hoop gekregen op herstel. Het is waar dat het geopereerde been wat naar binnen gedraaid is, maar met wilskracht en training zal ik dat kunnen compenseren.

Al met al zie ik alles nu wel wat rooskleuriger. Ik schrijf alle oefeningen op die ik gekregen heb en nog ga krijgen en ik doe ze trouw. Het zal echter nog wel tijd kosten voor ik echt hersteld ben……

5 reacties op “Op naar meer licht

  1. @ Theo. Weet niet waarom ze dat dacht. Ik vroeg haar of het uit de röntgenfoto af te leiden was. Dat was niet zo. Maar ik liep eigenaardig. Zwaaide mijn onderbeen naar buiten. Nu ik weet dat ik in principe alles mag trainen heb ik dat al veel meer onder controle. Kijk het aan als ik straks zonder stok goed kan lopen en dan kan ik alsnog besluiten tot de zolen, als ik ongelijkheid ga voelen. Ik ben heel gelukkig met mijn fysio. Voel nu al vooruitgang in kracht en souplesse. 😅 wat een opluchting!

  2. Dit klinkt erg hoopvol! Maar is het been nu langer of niet? Waar kwam dat idee vandaan?

  3. Fijn dat je vooruitzichten wat beter lijken dan de aanvankelijke, toch wat donkergrijze perspectieven. Dat moet inderdaad een opluchting zijn.
    Good luck met de fysio! 😘

    PS het is opvallend dat men altijd geacht wordt om op het afgesproken uur in het wachtlokaal te zitten, maar dat de behandelaar zelf echt nooit op tijd is.

  4. @Jeanne, zeg dat wel! Gisterochtend nog deed ik Ahmad het voorstel dat hij mogelijk beter een andere vrouw kon zoeken. Een gezonder exemplaar….Maar hij moest daar hartelijk om lachen. Het is voor mij erg moeilijk iemand tot last te zijn en dit is voor Ahmad al de zoveelste keer dat hij mij verzorgt! Maar nu heb ik goede hoop op een redelijk herstel. Ik doe al meer huishoudelijk werk.

  5. Wat fijn dat je zo’n goede fysio hebt getroffen! is heel belangrijk weet ik uit ervaring.
    En nóg fijner (maar natuurlijk ermee samenhangend) dat je het leven weer wat rooskleuriger ziet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.