Fysio

Het lieve en vakkundige meisje keek naar de beweging van mijn arm en voelde hier en daar om te onderzoeken waar de pijn vandaan komt. Zij constateerde al snel dat het gaat om een pijnlijke plek bovenin mijn schouder die direct in verbinding staat met de biceps. Zijzelf kwam net van een collega fysiotherapeut, omdat zij toevallig dezelfde blessure heeft als ik. Zij heeft de blessure opgelopen door het krachtig masseren van haar patiënten. Terwijl ik op mijn buik lag masseerde zij de pijnlijke plek. Dat was duidelijk ‘to the point’, want het deed vlammend pijn. Daarna behandelde zij de zere plek met een naald. Tenslotte zette ze er sonarstralen op, eerst warm en daarna koud.

En tot slot kreeg ik elektronische stralen op mijn schouder en arm, die voelen als een kudde mieren. Daarmee liet ze mij een minuut of 5 alleen, terwijl zij haar administratie bijwerkte. Als afsluiter plakte ze nog wat tape op mijn schouder en arm met een leuke tijgerprint. Dit om de spieren te ontspannen. Het band kan een paar dagen blijven zitten.

Ze gaf me ook nog 3 A4-tjes met oefeningen mee, die ik thuis kan doen.

Voor dit uur vakwerk betaal ik graag 30 piek. Als ik maandag nog pijn heb, kan ik nog een tweede afspraak maken voor mijn vertrek naar Nederland.

Zoek de verschillen

Sinds een tijd kijk ik al niet meer naar YouTube voor advies omtrent tekenen of schilderen. Ik heb dat wel een tijd gedaan en sommige dingen die ik daar zag en hoorde heb ik onthouden en neem ik nog steeds ter harte. Twee raadgevingen komen steeds terug in mijn herinnering.

  • Teken of schilder wat je ziet en niet wat je denkt te zien of te weten. Het is allemaal schaduw en licht wat je ziet.
  • Neem geregeld afstand van je werk door even wat anders te doen. En neem af en toe een foto van je werk! Dan zie je vaak dingen die je eerder niet opvielen.

Dat laatste gebeurde ook toen ik de afbeelding van mijn snelle schets bekeek op de foto in het voorgaande stukje. Er vielen me direct dingen op. Moet daar wel bij  zeggen dat de foto enigszins een vervormd beeld geeft omdat deze in de breedte is genomen met mobiel. Maar ik zag dat er van alles niet klopte en mijn handjes jeukten om dit bij te stellen en een nieuwe foto te plaatsen in het stukje, zodat de lezer zou denken dat ik beter kon tekenen dan ik hier gedaan had. Maar dat deed ik niet! Want ik moest eten en daarna naar de fysio. Morgen is er weer een dag en ik begin niet te verven voordat de tekening naar mijn zin is.

Vleugellam

Al drie weken loop ik met een zeurende pijn in mijn bovenarm. De pijn begon toen ik in de keuken bezig was met koken, zodat ik een tijdlang dacht dat de oorzaak misschien een verkeerde beweging was bij het openen van de oven.

Ik heb een aantal jaren geleden al een slijmbeursontsteking gehad. Die duurde een flinke tijd, maar toen was het een andere spier in de bovenarm die geïrriteerd was dan dit keer. Nu weet ik niet precies om welke spier het gaat, maar sinds vanmorgen begint het ineens te dagen. Het komt zeer zeker door het tekenen dat ik doe op een ezel. Bij dat tekenen houd ik mijn onderarm in een rechte lijn naar boven. En vandaag tijdens het opzetten van mijn schilderij merk ik dat dit de boosdoener is en niet de oven of de pc, zoals ik eerder dacht.

Ik weet dat zo een slijmbeursontsteking heel chronisch kan worden als je er niets aan doet. De vorige keer ging de ellende pas weg na fysiotherapie. Ik kon toen lange tijd mijn arm niet omhoog bewegen en nauwelijks een jasje aantrekken. Dankzij oefeningen ging het toen na maanden over.

Dit keer wil ik er wat sneller bij zijn. Vanmiddag ga ik naar de fysiotherapeute die me zo goed heeft geholpen met oefeningen voor de revalidatie van mijn heup. Die oefeningen maken nu een wereld van verschil. Ik loop moeiteloos helling op en af. Maar….nu dus die arm. Ik heb geen idee welke oefeningen ik moet doen om de arm weer goed te krijgen. Ik hoop dat de dame met de honingkleurige ogen mij gaat helpen. Vanmiddag om 16 uur heb ik een afspraak met haar.

Stoppen met tekenen is geen optie. Ik moet een manier zien te vinden om anders te kunnen tekenen. Rechtop lijnen zetten is nu even heel pijnlijk. Gelukkig ben ik bijna toe  aan het schilderen……Dat is toch weer een andere beweging. 

Coole foto

Denk er nu over om deze foto van mijn fotogenieke en altijd originele kleinzoon na te schilderen op canvas. De kleuren doen me denken aan de plaatjes van filmsterren die je kreeg bij kauwgom, toen ik nog klein was. De foto doet mij wel wat en het lijkt me een grote ‘uitdaging’ om dit na te schilderen 😉 .

Recept harira

Vanmorgen vroeg mijn schoondochter naar het recept van harira. De overheerlijke soep zoals Ahmad die maakt. Ik heb heel wat verschillende versies van harira geproefd. Een ieder die het maakt lijkt er zijn of haar eigen draai aan te geven. Maar de lekkerste die ik ooit proefde is toch echt die van mijn soepexpert. Ik vertaalde zijn recept in het Nederlands en toen ik dat eenmaal gedaan had, dacht ik: waarom dit niet delen met meer mensen? En dat doe ik dus bij deze. Als je het recept volgt, krijg je een flinke pan soep. Maar het mooie is dat je deze soep gerust kan invriezen, eventueel in meerdere kleine porties. De soep is ook heel lekker als je hem bereidt zonder vlees. Dan is het lekker om het zout voor een deel te vervangen door een bouillonblokje (al dan niet vegetarisch).

Harira Recept

Ingrediënten

  • een stuk ossenstaart, of rundvlees of lamsnek

  • een flinke hand spliterwten (goed om deze tevoren een paar uur in water te weken)

  • een kleinere hand kikkererwten (mag uit een pot of blik en zo niet minstens een dag weken in water)

  • 3 stokken bleekselderie

  • 1 prei

  • 1 zoete aardappel

  • zakje soepgroenten

  • 3 of 4 tomaten

  • 1 grote uit of twee kleintjes

  • naar wens enkele tenen knoflook

  • 2 eetlepels tomatenpuree

  • 1 handjevol peterselie

  • 1 eetlepel koriander zaadjes

  • 3 o 4 kruidnagels (naar smaak van de kok)

  • rode gedroogde peper naar smaak

  • 2 laurierblaadjes

  • 1 kaneelstokje

  • 2 theelepeltjes komijn (naar smaak van de kok)

  • een theelepel zwarte peper korrels

  • 1 theelepel koenjit (curcuma)

  • ½ zakje saffraan (niet speciaal noodzakelijk)

  • 2 theelepeltjes zoete paprikapoeder (naar smaak van de kok)

  • enkele eetlepels olijfolie

  • een of twee eetlepels maizena (desgewenst om de soep wat te verstevigen)

  • sap van 1 citroen (naar smaak, niet overdrijven)

  • Zout naar smaak

Bereiding

Kook de vleesbotten met vlees gedurende een uur. Bak intussen in een koekenpan de gesnipperde ui. Als de ui goudbruin is laat je die even staan. Snijd intussen ook alle groenten in kleine stukjes. Als het vlees een uur gekookt heeft, voeg je de gebakken ui toe aan de soep van het vlees en voeg dan ook de spliterwten en de kikkererwten toe. Voeg daarbij nog twee liter kokend water. Doe het kaneelstokje, de koriander, de laurier, de gedroogde peper, de komijn, de peperkorrels en de kruidnagels in een groot thee-ei of dichtgeknoopt knoflooknetje en laat dit meekoken. Voeg ook de koenjit, de zoete paprikapoeder en de saffraan toe.

Voeg de soepgroenten, de fijngesneden prei, in stukjes gesneden zoete aardappel en de fijngesneden selderie toe en tenslotte de gepureerde tomaten en de tomatenpuree.

Laat het nog 20 minuten doorkoken en voeg dan de fijngesneden peterselie toe en zout naar smaak en laat dit dan nog 10 minuten doorkoken.

Voeg alleen indien nodig voor een dikkere soep één of twee eetlepels maizena toe aan een kopje water en roer dat goed door (zodat je geen klonters krijgt) en roer dat door de soep. Kook nog 20 minuten door.

Haal het thee-ei met de kruiden en de vleesbotten uit de pan en maal de soep met een staafmixer. Laat de vleesbotten afkoelen. En voeg daarna het vlees dat je van het bot hebt afgehaald weer toe aan de soep.

Tenslotte voeg je naar smaak het uitgeperste citroensap toe. Proef intussen of alles naar wens is qua zout en zuur (voorzichtig met die citroen!)

 

Uit mijn doen

Twee dagen was ik wat uit mijn doen door de meditatie-sessie. Ik weet niet waarom het me zo aangreep, maar ik bleef zitten met een soort boosheid, die ik niet goed kon plaatsen en het duurde een paar dagen om uit te vissen waar die boosheid vandaan kwam.

Overal zie je Boeddha-beelden. In tuinen, in huizen van mensen, zowel hier als in veel andere westerse landen. Waar komt die idealisering en verering voor een man die vrouw en kinderen achterliet om verlichting te vinden vandaan? De boeddha gaf aanwijzingen en raadgevingen om in het reine te komen met jezelf en de kosmos. Hoeveel mensen proberen hem niet te volgen en doen dit door alleen of met anderen samen uren in een onbeweeglijke en naar mijn idee ook ongemakkelijke houding te gaan zitten. Het komt op mij onnatuurlijk over. De mens is een wezen dat in beweging is en afwisselend rust. Wat me verder choqueerde is het totale gebrek aan warmte dat ik ervoer in die meditatie-ruimte. Het was ieder voor zich en helaas daarbij geen God voor ons allen. Want de boeddhist gelooft dat hij zelfverwerkelijking kan bereiken door deze uit zichzelf te halen. Ahmad ervoer hetzelfde als ik. Een soort kilte, maar hij is een persoon die zich die dingen minder aantrekt dan ik. Hij constateert gewoon dat deze manier van mediteren niets voor hem is.

Ik denk dat mijn afkeer een geschiedenis heeft. Mijn stiefvader geloofde niet in een god, maar wel in ‘zelfverwerkelijking’ en hij was van mening dat ‘frustratie van je wensen’ daarvoor de goede weg was. Misschien is het daarom dat ik ook lange tijd zocht in de richting van ‘wijsheid uit het oosten’ en vrijwel mijn hele leven voelde dat mijn weg een eenzame weg was, die ik dus ook alleen moest bewandelen. Ik had een muur om me heen opgetrokken en achter die muur voelde de leer van Confucius en dat soort wijze mannen als iets dat paste bij mij. En nu, na zoveel jaren, voelde ik opnieuw na die meditatie-bijeenkomst de strengheid en de liefdeloze koude die mijn innerlijk een groot deel van mijn leven vergezelde. En ik meende die ook te zien in de onbeweeglijke mede-groepsleden daar, zoekende zielen, die zich laten leiden en letterlijk volgen wat hun meester, een tot het boeddhisme bekeerde ex-missionaris, predikt. Ik was boos op de leraar, maar besefte direct dat deze boosheid niet redelijk was. De man bedoelt het ongetwijfeld goed en hij doet het ook nog gratis. En de deelnemers kiezen zelf voor deze vorm van vrijetijdsbesteding. Het feit dat het boeddhisme veel hedendaagse mensen aanspreekt is niet verwonderlijk als je dat ziet in het licht van het steeds groter wordende individualisme in westerse samenlevingen. Steeds minder mensen geloven in een Schepper en dat is in Nederland zelfs nu een meerderheid.

Maar ik miste warmte en het geheel kwam op mij geforceerd over. Het is niet mijn ding, want ik miste de liefde. Wat ik vroeger normaal vond (een gemis aan liefde en warmte en de conclusie dat ik het alleen moest doen) vind ik nu niet meer normaal. Ik weet nu dat de mens niet zonder liefde kan en dat liefde de motor is die mij al mijn hele leven in beweging brengt.

Mediteren in een onbeweeglijke houding is niets voor mij. Ik kom tot de beste inzichten als ik iets aan het doen ben, stofzuigen of afwassen (dat is mijn favoriet), of gewoon ergens loop en om me heen kijk. Bidden volgens het islamitische ritueel, dat goed en ontspannend is voor spieren en ademhaling, is voor mij een moment van rust en even afstand nemen van wat ik verder aan het doen was. De tijdstippen van het bidden zijn over de dag verdeeld volgens het ritme van de zonnestand. Ik geloof niet dat ik het alleen met mezelf kan redden, zoals sommigen zeggen: ‘ik geloof in mezelf’. Want wat ben ik dan helemaal? Hoe ik me voel of denk hangt af van of ik al dan geen honger heb of al dan geen koude of pijn. En heb ik dat in de hand? Nee. Heb ik in de hand of ik ziek word of dat mijn huis morgen instort? Nee. Ik leg mijn lot in handen van de Almachtige (voor een ander misschien gewoon het toeval). Ik probeer te doen wat ik kan aan wat ik kan veranderen of regelen. Ik wil het accepteren als me iets overkomt waar ik geen macht over heb. Liefde en aandacht geven aan wie mijn pad kruist is aandachtspunt nummer één. Love is all. Dat is mijn conclusie. Ik ben gelukkig niet meer boos.

N.B. Ahmad heeft veel gehad aan de shiatsu-massage door Diego. Er werd flink aan hem getrokken en geduwd gedurende een uur. Hij heeft minder pijn, maar helemaal verdwijnen zal deze niet. Het lijkt erop dat hij lijdt aan ischias. En dat is versterkt doordat hij de tegels op ons terras opnieuw heeft gevoegd. Dat was een enorm werk. Nu wil hij het terras nog verven met transparante verf die geen water doorlaat. Dit allemaal om te voorkomen dat onze benedenburen geen wateroverlast zullen krijgen van ons balkon. Hun keuken ligt daar namelijk onder……

Serie waaraan ik niet meedeed

Dit is de serie waarvoor ik gevraagd werd in de zomer van dit jaar en waaraan ik bijna had meegedaan. Uiteindelijk besloot ik toch niet met mijn gezicht op tv te willen om te praten over mijn geloof.

Natuurlijk ga ik wel kijken naar de helden die dit wel hebben aangedurfd. Dat kan vanaf 17 december om 22.55 uur op NPO2.

Mediteren

Onze vaste taxichauffeur (Nati) is inmiddels een vriendin van ons geworden. Zij mediteert elke week bij een boeddhistische leraar en zij gunde het ons om dat ook mee te maken. Zijzelf heeft er veel aan. Het verlicht voor haar de stress die haar beroep met zich meebrengt en zij eet beter en piekert minder.

Gisteren gingen we met haar mee naar deze leraar, samen met een jongeman uit de meditatiegroep, een shiatsu meester genaamd Diego. We gingen in zijn auto naar het adres, dat even buiten Alhaurin de la Torre ligt, een prachtig gelegen landhuisje in de campo tegen de sierra aan, waar veel steenbokken te vinden zijn. Onderweg vertelde hij dat hij naast zijn reguliere werk mensen masseert, met en zonder pijnklachten.

De zaal waarin de meditatie plaatsvond rook heerlijk naar wierook en voor binnenkomst kon je een rond kussen, een laag houten bankje of een stoel pakken om op te knielen of zitten. Ik stapte met mijn rechtervoet naar binnen en dit werd direct gecorrigeerd door een mede-groepslid. Je moest met de linkervoet de zaal betreden en dan een buiging maken. Ik was al binnen en de man herhaalde zijn boodschap nog eens in het Engels, waarop ik in het Spaans zei dat ik hem al begrepen had. Achteraf denk ik dat hij van me verwachtte dat ik zou terugkeren en mijn binnenkomst nog eens zou overdoen, maar nu met de linkervoet, maar dat heb ik niet gedaan.

We gaven een hand aan de leraar, een man van 84 jaar. We gingen daarna direct zitten op ons kussen, maar zagen dat dit niet de bedoeling was. We stonden weer op. We moesten kennelijk blijven staan tot de leraar driemaal een gong had laten klinken. Daarna ging iedereen zitten. De leraar begon met het vertellen van een verhaal. Over een jonge man die bij een leraar komt en vraagt om genezing van zijn ziekte (een soort lepra). Nu schijnt het zo te zijn dat men in China vaak gelooft dat ziekte komt door het plegen van een zonde. Niet zo sterk als in het christendom, maar het kan bijvoorbeeld een kleine vergissing zijn, zoals het eten van iets verkeerds. De leraar vroeg aan de jongeman of hij een zonde had begaan. Daarop antwoordde de jongeman dat hij niets in zichzelf vond dat op een zonde leek. En op dat moment ervoer de jongeman een ogenblik van totale  verlichting. Hij wist ineens wie hij was. De jongeman bleef 6 jaar bij de leraar als zijn rechterhand. De moraal van dit verhaal was de volgende. De jongeman had zowel zijn ouders als zijn broers en zussen vermoord, maar op het moment dat de leraar vroeg of hij zonden kon vinden in zichzelf, zei de de jongeman dat hij die niet kon vinden, omdat de zonden in het verleden waren begaan en op dit moment bestonden ze dus niet. Wat we uit dit verhaal moesten leren was dat het verleden er niet toe doet, omdat het voorbij is en dat de toekomst nog niet bestaat. Alleen het heden telt.

Op zich een waarheid als een koe, maar Ahmad en ik waren beiden wel geschokt door het aangedragen voorbeeld. Na het beluisteren van dit verhaal werd de gong weer driemaal aangetikt en bleef iedereen een tijdlang stil zitten. Tot er weer een sein kwam van de gong. Dat was het moment om in een kring achter elkaar door de zaal te gaan lopen met de klok mee (fijn om je verkrampte benen even te bewegen). De meester was snel vooruit gesneld en ik zag hem niet meer. Ik dacht dat hij misschien intussen even naar de W.C. was. Het lopen ging uiterst langzaam, voetje voor voetje. Tot ik ineens beter keek en zag dat de meester voorop liep. Hij gaf het tempo aan. Daarna snelde hij even snel terug naar zijn plek aan het hoofd van de zaal als hij gekomen was. Daarna was het weer zittend mediteren geblazen. We moesten nu alleen letten op onze ademhaling die via de buik moest gaan en onze verdere gedachten niet veroordelen, maar ze wel laten wegfladderen om telkens weer met onze aandacht terug te komen bij die ademhaling. Dat vond ik een fijne oefening. Ik zakte tijdens het doen daarvan een beetje weg tegen de muur waar ik tegenaan zat. Tot de gong weer ging. Toen kreeg ik van de meester te horen dat ik eigenlijk niet zo had moeten zitten als ik had gezeten, zo onderuit gezakt. Dat zou niet kunnen met een buikademhaling. ‘Si’, zei ik alleen en ik zag de man die naast mij zat schrikken van mijn tegenspraak. Ook zou je de ogen niet moeten sluiten maar dus rechtop zitten met een recht hoofd en de oogopslag alleen naar beneden op een punt voor je gericht. Ik ging braaf rechter zitten. Daarop zei de leraar dat men bij sommige meditatie-bijeenkomsten strenge regels had, maar dat dit hier niet zo was (o nee?).

Als laatste oefening werden er boekjes uitgedeeld met teksten. We zouden een tekst in koor gaan lezen. Dit keer was dat een tekst op bladzijde 5. Ahmad en ik konden allebei niet meelezen, omdat we onze leesbril niet bij ons hadden. We luisterden wel. Vanmorgen vroeg ik Ahmad of hij zich de tekst nog kon herinneren. Dat kon hij niet. Ik wel. Maar nu ook niet meer! Hoe feilbaar is het geheugen 🙁 .

Na afloop trokken we allemaal onze schoenen weer aan. Ik bedankte de leraar buiten nog met een buiging, maar dat was, denk ik, niet de bedoeling. De buigingen zijn kennelijk alleen gereserveerd voor in de meditatiezaal….

Op de terugweg in de auto maakte Ahmad een afspraak met Diego voor een massage. Hij heeft erge last van zijn rug, hetgeen trekt naar zijn been. Straks, om 19 uur, gaat dat gebeuren. Ik hoop dat het Ahmad gaat helpen.

We hebben allebei besloten niet meer verder de meditatie-avonden te gaan bezoeken. Het was wel informatief om het een keer mee te maken. En wellicht was het nodig, zodat Ahmad Diego heeft kunnen ontmoeten, die hem vanavond een uur gaat masseren.

Toen ik ’s avonds mijn gebed verrichtte op mijn bidkleedje was ik blij en dankbaar dat ik 40,5 jaar geleden moslim ben geworden. Het in mijn eentje mediteren met Allah/ God is voor mij vertrouwd. Ieder het zijne…….

Een jaar geleden…..

Normaal gesproken ben ik niet iemand die data goed onthoudt. Ik herinner me gebeurtenissen in mijn leven, maar daar zit meestal geen exacte datum aan vast. Maar de datum waarop in mijn heup brak op de berg, waar wij vanaf ons terras op uitkijken, staat scherp in mijn geheugen gegrift.

Ik ben de opeenvolging van gebeurtenissen daarna ook niet vergeten. En alle interacties met verplegend en ander personeel daarna. Ik heb me hulpeloos gevoeld gedurende lange tijd en zag in die tijd ook wie wat en waar was in mijn leven. Dat was traumatisch. Maar zoals Cohen zong: ‘There is a crack, a crack in everything, that’s how the light gets in’, zo zei Rumi het volgende:

Ik werd vier dagen later geopereerd en bleef nog 11 dagen in het ziekenhuis in Malaga. Daar had ik alleen mijn telefoon als troost. Ik keek filmpjes op YouTube van Rumi , die me tot tranen roerende troost brachten. En mijn liefde voor Ahmad werd groter en groter…

En nu tel ik de zegeningen die dit nare ongeluk mij hebben gebracht. Ik sport elke ochtend en dat doet mij goed. En ik ben dankbaarder dan ooit voor elke nieuwe dag dat ik weer kan lopen zonder pijn. En al het andere goeds dat ik mag meemaken

Goede service via facebook

Gisteren logde ik in op de site ‘leen je e-books bij de bibliotheek’. Dat inloggen ging vlekkeloos, maar toen ik een boek wilde lenen kreeg ik de mededeling dat mijn lidmaatschap geblokkeerd was. Wat een tegenvaller! Ik kreeg direct een bruin vermoeden dat mijn abonnement misschien verlopen was. Bijna al mijn geldzaken heb ik geautomatiseerd en geld wordt vanzelf van mijn rekening afgehouden. Maar dat bibliotheekabonnement waarschijnlijk nog net niet. Wat nu? Ik heb van mijn kinderen,die mijn plantjes eens in de zoveel weken bewateren en dan ook via de app foto’s sturen van eventuele post, geen brief ontvangen van een acceptgiro van de bibliotheek. Als ik inlog in de bibliotheek van Den Haag, zie ik dat mijn abonnement daar op 4 oktober van dit jaar verlopen is

Dan zie ik op de site van de bibliotheek staan dat ik voor eventuele vragen terecht kan bij Twitter of Facebook. En dat ook op zondagavond! Ik zou dan binnen een uur antwoord krijgen. Ik begin een chatgesprek op de facebook-pagina van de bibliotheek. Leg uit wat mijn probleem is en zeg erbij dat ik eigenlijk vanaf nu alleen een abonnement wil op de digitale bieb. Dat is sinds kort mogelijk. Je kunt kiezen voor een abonnement op papieren en digitale boeken of op een abonnement voor digitale boeken alleen.

Ik krijg direct een nuttig antwoord. Dat ik me vanaf mijn locatie in het buitenland wel kan abonneren op de digitale bibliotheekvariant, maar dat dan eerst mijn email-adres bij de regionale bibliotheek waarvan ik lid was gedeactiveerd moet worden en dat de medewerker dit morgen (maandag/ vandaag) voor mij in orde kon maken.

Wat een service! Vandaag krijg ik rond een uur of één bericht dat mijn email-adres met succes verwijderd is uit de bibliotheek van Den Haag en dat ik me nu lid kan gaan maken van de digitale bibliotheek. Dat heb ik direct gedaan, zodat ik nu weer een aantal e-books op mijn e-reader heb kunnen zetten.

Soms denk ik erover mijn lidmaatschap bij facebook op te zeggen. Ik doe er weinig mee. Maar nu heb ik weer eens gemerkt dat bij situaties zoals hierboven beschreven het kunnen inloggen en chatten via facebook heel nuttig is. Ik had anders niet kunnen lezen tot het moment dat ik terug ben in Nederland.