We maken er wat van

Vandaag was slechter weer voorspeld. De dag begon inderdaad vrij koud, maar in de loop van de ochtend werd het toch aangenaam warm bij vrijwel geen wind.

We bezochten het vissersdorp Cabo de Palos aan het andere einde van Manga del Mar Menor en daar was het goed toeven.

Ik heb het niet kunnen nalaten om toch weer twee filmpies te maken. Een van de voorgaande dagen en ons boottochtje en de ander van ons uitstapje naar Cabo de Palos van vandaag.

Het zijn eigenlijk meer fotoslides met een muziekje. Hier komen ze:

Nog drie nachtjes slapen

Dan rijden we weer terug naar ons vertrouwde stekkie in ons dakhuisje. Natuurlijk mogen we ook eerder weg. Het is hier geen gevangenis. Maar dat doen we niet, omdat we nu eenmaal deze vakantie geboekt hebben. We zitten hem uit.

Doet me denken aan een incident in de speeltuin in Vught, toen ik heel klein was. Ik was met mijn broer aan het spelen in een speeltuin. Het regende en alle speeltoestellen waren nat. Maar Hansje vermaakte zich wel. Hij was aan het spelen in een speeltoestel dat de vorm had van een helikopter, waarin je droog kon zitten. Hij fantaseerde daar wat bij en had het op die manier naar zijn zin, maar ik dwaalde wat verloren rond in de druilerige speeltuin. Er was ook een moeder met een jongetje. ‘Ga dan op de glijbaan,’ drong de moeder aan. ‘Nee, ik wil niet, want die is nat,’ dreinde het jong. ‘Ge hêt betaold en ge zult oewen lol hebben,’ snauwde de moeder. Leuk of niet, het jongetje moest er nu maar van genieten.

Zoiets geldt ook voor ons. We hebben betaald voor 7 dagen en we zullen ze uitzitten!

De trekpleister hier voor het toerisme moet wel het strand zijn. Want aan weerszijden van de ene weg die Manga de Mar Menor telt ligt een mooi strand met fijn geel zand en schelpen. Heel anders dan de meeste stranden in Spanje die uit grove kiezels bestaan of uit zwart zand. De natuur hier is niet bijzonder mooi of interessant en steden of dorpen zijn ver weg. Dit oord is uitsluitend ingericht voor toeristen. Misschien woont er hier en daar een enkele inboorling die leeft van landbouw of visserij.

Vandaag overviel me even een voor mij helaas vrij bekend gevoel, toen ik zat te eten in de enorme restauratie van dit hotel. Rond een buffet in het midden waarlangs constant de gasten schuifelden met hun bordjes, waren de tafels in de zaal rondom vrijwel alle bezet. Gezeten aan één van de talrijke tafeltjes, vlak naast een andere tafel, zag ik de kauwende monden van alle mensen rondom mij en die aanblik vervulde me met een oneindig gevoel van triestheid. Kan niet zeggen waarom. Een soort verlatenheid nam bezit van me. Gelukkig zag ik Ahmad lekker smikkelen van zijn vis en vlees en salade. ‘Vandaag heb ik echt trek,’ zegt hij. Daar ben ik blij om. Naast mij hoor ik staccato een vrouw van alles verkondigen. Overal geroezemoes. Ik ben geen massamens. Ahmad ook niet. Na het eten gaan we lekker even wandelen. Als twee nomaden in de ‘deserto de concreto’. We houden elkaar stevig vast…..

‘Lief voor ouderen’

Het lijkt erop dat Spanje relatief goed voor zijn ouderen zorgt. Er is hier net zoiets als de AOW in Nederland voor mensen die de pensioengerechtigde leeftijd bereikt hebben. Maar het bedrag daarvan is een stuk lager dan dat van de AOW in Nederland. Daarbovenop hebben ook hier mensen recht op een pensioen, naar gelang men daarvoor premie heeft betaald tijdens werkzaamheden voor een baas of als zelfstandige. Medicijnen voor ouderen zijn vrijwel gratis (een gering percentage van de kosten van het medicijn).

Maar schijn bedriegt. Er is hier nauwelijks zorg voor hulpbehoevende ouderen. Of demente ouderen. Die zijn afhankelijk van de zorg van familie. In de praktijk komt het er vaak op neer dat een werkeloos familielid deze zorg op zich neemt. Maar daarmee profiteert deze dan ook vaak van het schamele pensioentje van deze oudere, want werklozen krijgen in de regel niet langer dan 6 maanden een kleine uitkering en indien ze na die tijd nog geen werk gevonden hebben, dan houdt de betaling op. Er is hier geen ‘sociale dienst’. Wel krijgen hulpbehoevende gezinnen soms hulp van charitatieve instanties zoals de kerk.

Gepensioneerden hebben hier, vergeleken met de jongere generatie, voordeel. Zij kunnen zich in ‘centra de mayores’ gratis aanmelden voor allerlei activiteiten zoals schilderles, gymnastiek, dans, muziek, zang, spelletjes, enzovoort. Verder kunnen zij buiten het hoogseizoen tegen een gereduceerd tarief reizen boeken, hetzij georganiseerde reizen met een gids, hetzij hotelarrangementen waarheen zij kunnen gaan met hun eigen vervoer. Dat lijkt allemaal heel lief en altruïstisch van de Spaanse staat, maar er zit natuurlijk een commercieel belang achter. Want die oudjes zorgen voor werkgelegenheid in toeristische plaatsen die anders door niemand bezocht zouden worden. Zij zorgen ervoor dat de grote hotels kunnen blijven draaien en niet failliet gaan. En zij worden erin geluisd om peperdure excursies af te nemen.

Wij hebben ons ook tot zo een uitstapje laten verleiden. Wij telden 24 euro neer per persoon voor een boottochtje op de Mar Menor. Een boottochtje dat normaal 10 euro p.p. kost, maar waarvoor in deze tijd van het jaar geen individuele plaatsbewijzen te verkrijgen zijn.

We verzamelden vanmorgen om 9.15 uur. Tot onze verrassing zaten we in een tjokvolle bus (met allemaal ouderen). Buiten senioren uit ons hotel waren er ook oudjes uit een ander hotel geronseld. Tot onze verrassing reden we niet direct naar het water. De gids vertelde ons dat we eerst langs een gebied zouden gaan waar de allerarmsten wonen, een gebied waar je normaal nooit komt. Het bleek een grapje te zijn. We werden gereden naar een golfresort, een soort privéclub van heel rijke mensen, die allemaal wonen op een heuvel in huizen van gemiddeld een miljoen euro. Deze eliteclub heeft zijn eigen tennisbanen, drie golfterreinen en zijn privéstrand, zijn banken en restaurants. Ongevraagd werden we tot een uurtje of 11 rondgereden langs de kasteeltjes van deze rijkaards en werd door de gids met een nogal schelle stem uit de doeken gedaan hoe rijk die mensen wel niet waren. Daarna reden we het eliteterritorium weer uit en werd er geparkeerd bij een supermarkt annex bar, waar wij even tijd kregen voor koffie en een plasje. Dat betekende 10 minuten in de rij staan voor de dames-WC. Daarna werd eindelijk doorgereden naar de boot. Het bleek een schuit te zijn die we al hadden zien liggen, toen we gisteren op onze strandstoelen zaten.

Een volle bus ouderen, waarvan een deel niet al te goed ter been, werd in het schamele scheepje geholpen. Er waren niet genoeg zitplaatsen op het dek voor iedereen. Daarna tufte de stuurman de binnenzee op en zagen we een vijftal eilanden, waarvan er vier slechts bewoond worden door meeuwen en een speciale soort zwarte zee-eend en één eiland het privébezit blijkt zijn van een baron. De bootreis duurde een uur en een kwartier en daarna sjokte het volk weer naar de bus, die ons afzette bij ons hotel op zo een 200 meter afstand van de schuit.

Het was inmiddels 13.45 en tijd voor het middageten. Na het eten hebben Ahmad en ik op het strand van de Mar Mayor rondgeslenterd en nog wat schelpjes gezocht voor mijn volgende schelpenschilderijtje. ‘The best things in life are free’ besefte ik weer eens, toen ik de heerlijke zon voelde op mijn winterruggetje terwijl ik het heldere zeewater over mijn voeten liet stromen.

Mundo Senior

tourismus-karte-mar-menorIn deze wereld bevinden wij ons nu. Mundo Senior is een organisatie die reizen organiseert voor Spanjaarden van 65 jaar en ouder tegen een gereduceerd tarief. Wij, als 65 plussers, hebben van de gelegenheid om zo een reis te boeken gebruik gemaakt. We hebben een 4 sterrenhotel geboekt voor 7 nachten in la Manga del Mar Menor.

Na een reis langs een helaas wat mistige kust komen we om 14.30 aan in ons hotel. Een bejaarde receptionist neemt onze koffertjes en onze camera’s in bewaring en maant ons eerst naar de eetzaal te gaan, omdat het eten maar tot 15.00 uur geserveerd wordt. We eten wat van het een ietsje koud geworden buffet. Tot mijn verrassing zie ik om ons heen uitsluitend bejaarden. Kennelijk zijn er in deze tijd geen andere toeristen die dit hotel bezoeken. Ik giechel er wat om, maar besef ook dat wij natuurlijk net zo goed tot deze groep behoren.

Na het eten gaan we even de buurt wat verkennen en zien dat we omringd zijn door uit beton opgetrokken hotels en appartementen, die grotendeels leeg zijn. Voor ons hotel loopt een weg en daarachter is een strand aan de Mar Mayor (zeg maar de ‘buitenzee’). Het water is opvallend helder en er liggen schelpen. Aan de achterzijde van ons hotel bevindt zich de Mar Menor (de binnenzee), met talrijke boten en bootjes. De temperatuur voelt aangenaam warm en bij één van de weinige winkeltjes die open zijn koopt Ahmad een korte broek.

Ach ja, en wat zal ik verder vertellen. Gisteren hebben wij schelpjes geraapt voor het eventueel weer vervaardigen van nieuwe schelpenschilderijtjes. In de middag wakkerde er een fris windje aan, dat we dapper nog even trotseerden, gezeten op onze strandstoelen die we hebben meegenomen in onze auto.

Vandaag reden we de kust langs de binnenzee langs. Volgens een toeristische voorlichtster in het hotel zouden we langs heel pittoreske dorpjes komen. Wat we slechts zagen waren ‘urbanizaciones’. Meer beton en wat golfterreinen. Alles oogde desolaat, want we zitten duidelijk niet in het hoogseizoen.

Toch heeft het wel iets, deze eenzaamheid in een wat kille omgeving. We hebben het samen best tof, we houden van elkaar en we hebben veel tijd voor elkaar. Vooral nu Ahmad zijn telefoon onklaar heeft gemaakt. (Hij had een nieuwe simkaart, was dit vergeten en bij het opnieuw aanzetten van zijn telefoon was hij de pincode vergeten van de nieuwe simkaart). We doen nu samen met mijn minilaptopje, dat ook al niet goed functioneert hier en mijn oude phone. Verder is er veel tijd voor overpeinzingen, meditatie en gevoelens. Dat is niet verkeerd.

Maar wat wij allebei nu heel goed beseffen is dat er niet veel plaatsen zijn die zo mooi zijn als de plek waar het lot (of Allah of God) ons gebracht heeft: Alhaurin de la Torre en omgeving. Zaterdag mogen we terug naar huis. Morgenochtend hebben we een boottocht gereserveerd. We gaan er het beste van maken hier. Onze zoveelste ‘luna de miel’ 😉

Spijt

Het is nacht en ik word even wakker om te plassen. ‘Hoe laat is het?’ vraagt mijn ega. ‘3.45 Uur, hoezo?’ ‘Omdat ik al een tijdje wakker lig?’ ‘Is er iets wat je hindert?’ Ja, hij heeft spijt van zijn inkopen van de dag ervoor. ‘Dat geeft toch niks. Ik heb ook weleens per ongeluk iets verkeerds gekocht, zoals die olijven met ansjovis in plaats van normale,’ antwoord ik slaperig. Ik denk dat hij er spijt van heeft dat hij gisteren niet goed had gekeken en per ongeluk een niet draadloos toetsenbord kocht dat we moesten ruilen. Echt iets voor hem om daarover door te piekeren.

Maar het blijkt iets anders. Hij heeft spijt van alles wat hij gekocht heeft. Een minicomputer inpluggen in een smart-tv die al internet heeft leek mij gisteren al ‘dubbel op’, maar ik heb verder niet doorgevraagd. Ik ging ervan uit dat Ahmad daarvoor wel een speciale reden zou hebben. Niet dus. Hij is ‘gevallen’ voor You Tube filmpjes, die de voordelen van de mini-pc uitlegden en ging daarbij voorbij aan het feit dat hij al internet heeft op zijn tv. Dat vindt hij nu ontzettend stom van zichzelf. Hij weet dat hij het gewoon kan terugbrengen en zijn geld terug zal krijgen, maar het gevoel over zijn ‘domheid’ blijft aan hem knagen. Terwijl ik sliep heeft hij alles alweer netjes in de verpakking gedaan. Ik stel hem gerust. iedereen doet weleens iets stoms en koopt dingen waar hij/ zij later spijt van heeft. En dan praten we even door over de snelle ontwikkeling van allerlei elektronica en allerlei apps die je hebberig kunnen maken. ‘Ik ben erin getrapt,’ zegt hij spijtig. Dat overkomt ons allemaal toch wel. En dan praten we nog verder door over het feit dat alle digitale communicatie in het algemeen het leven van de mens enorm veranderd heeft.

‘Misschien verliest de mens langzaam zijn vermogen om momenten te onthouden,’ zucht ik. ‘Neem mij nou. Hoe gek ben ik een tijd niet geweest met het filmen van alles wat ik meemaakte. Het leek wel of ik de hele dag door een filmcamera keek. Als ik een mooi of interessant momentje niet had vastgelegd baalde ik. En waarvoor eigenlijk? In hoeverre kunnen we nog gewoon genieten en een moment simpelweg in ons geheugen opslaan, in plaats van er snel een foto of filmpje van te maken. Het is bijna obsessief, zoals je bij elke ‘event’ mensen ziet met een gestrekte arm met in hun hand een mobiel die alles moet ‘vastleggen’. Soort digitale hitlergroet.

Er zijn tal van media met nepnieuws en leuterblogs en idiote filmpjes die door het kuddevolk een miljoen keer bekeken worden. Soms verlang ik naar vroegere tijden, nog niet eens zo lang geleden, waarin het kunnen praten via een mobieltje al heel futuristisch was en waarin nog niemand het internet in zijn zak meedroeg.

Hebben we nog tijd voor reflectie in dit digitale doolhof? Overdag bijna niet, maar in de nacht gelukkig wel. Als we even wakker schrikken omdat we ons hebben laten verleiden iets te kopen dat overbodig was. Dan kunnen we even over dat soort zaken doormijmeren…..

Speeltjes

Ahmad heeft vandaag wat speeltjes gekocht. Een minicomputer voor bij de smart tv met een draadloos toetsenbord. Met deze minicomputer als ‘tussenstation’ kan je de tv besturen als was het een computerscherm met windows 8. Het is mogelijk VPN erop te installeren via je VPN provider (bij ons Avast) en op die manier kan ik hier uitzending gemist kijken alsof ik in Nederland ben. Ook voor Ahmad is het leuk, want hij heeft ook een Netflix account in Nederland, evenals ik. Het aldus werken met het tv-scherm als monitor heeft voor hem verder nog tal van voordelen, waarin ik me verder niet verdiep.

In de ochtend rijden we naar de Media Markt en vervolgens naar Worten en dan naar Carrefour. Ik mag rijden. Nu mijn staar verholpen is moet ik het erop wagen om weer te gaan rijden voordat ik helemaal verlamd raak van rij-angst. Dus enigszins beverig zet ik me achter het stuur, waar meteen de grootste rijtest begint: de garage uitrijden, waarvoor ik een bocht moet maken via een nauw gat en dan direct helling op. Je moet daarbij uitkijken zowel rechts als links niets te raken. Het lukt me nipt en dan de weg op, laverend langs de smalle straatje van Alhaurin en verder. Het gaat steeds beter en ik voel mijn zekerheid langzaam terugkeren, wetend dat ik ten allen tijde wel moet blijven opletten, want hier halen mensen zowel links als rechts in.

Thuisgekomen gaat Ahmad onmiddellijk aan de slag met zijn elektronische cadeautjes. Hij komt er grommend achter dat hij per ongeluk een toetsenbord heeft gekocht dat niet draadloos is. Dus weer mag ik naar Carrefour karren. Het gaat nu nog beter dan in de ochtend. Ik krijg al een beetje praatjes. ‘Gaat lekker, hè.’ Bijna thuis raak ik met mijn spiegel even de onderkant van een  vrachtwagen die dubbel geparkeerd staat, omdat ik teveel let op een eventuele tegenligger. Dom foutje dat me direct weer terugbrengt naar het onzekere gevoel dat ik vanmorgen had. Gelukkig maar een schampkrasje op de buitenkant van de spiegel……Maar….beter uitkijken dus voortaan en blijven oefenen!

Hiervoor krijg ik overmorgen ruim de gelegenheid, want dan rijden we via de kust naar Murcia (ongeveer 450 km langs de kust) voor een vakantie van een week. We hadden die reis al geboekt in de herfst van het vorige jaar. Dachten dat het in april was. Maar kwamen er pas achter dat we zaterdag al moeten vertrekken. Gelukkig zijn we al hier en niet toevallig nog in Nederland.

The rain in Spain……

Stays mainly in the plain. Mooi liedje en het klopt ook. Maar alvorens voornamelijk in het dal te blijven te blijven liggen, raast de regen ook langs de heuvels en over de daken. Dat hebben we drie maanden geleden kunnen constateren, toen het noodweer was in Alhaurin de la Torre. Hierover later meer…..

De terugreis naar ons dakhuisje in Alhaurin vanuit Den Haag verliep voorspoedig. We zaten in het vliegtuig op rij 1 als twee echte VIPs, waarschijnlijk omdat geen mens in die eerste rij een business class plaats geboekt had. Ik was behoorlijk moe en suffig en het kwam mij maar wat goed uit dat ik mijn benen kon strekken en een lekker kussentje achter mijn hoofd voelde. Een beetje hinderlijk was enig gebonk achter mijn rug tegen mijn stoel vanaf de tweede rij. Ik wist wel dat dit kwam van een kindje dat bij zijn/haar pappa op schoot zat die ‘kortjakje’ zong. Ik probeerde me niet te ergeren aan het gestomp tegen mijn rugleuning, doch dit blijmoedig te ondergaan. Want hoe erg is zoiets nou. Toen ik toch even omkeek, zag ik een klein hoofdje boven mijn stoel uitkomen. Twee blauwe oogjes keken mij aan in een lachend babyhoofd met krulletjes. Het kind leek precies zo oud als Noëlle. ‘Koekoek en kiekeboe’ begon ik maar te roepen, nog helemaal in modus van het oma zijn, toen het kind beurtelings wegdook en weer tevoorschijn kwam met zijn heerlijke hoofd. Ik gluurde even tussen de stoel door en zag nog een kindje, precies even oud, op de schoot van zijn mooie moeder zitten. Het bleek een twee eiige tweeling te zijn, twee jongetjes, toevallig even oud als Noëlle. Ik voelde me gezegend, vanwege mijn uitverkoren plaats op de eerste rij als enige twee passagiers van de verder tjokvolle airbus. Dit samen met nog twee mensen aan de andere kant op de eerste rij, die naar ons lachten vanwege het gedeelde geluk. En dan zo een schattig kind te mogen tegenkomen dat me weer helemaal aan Noëlle deed denken was ook pure mazzel.

Het had gisteren hier weer behoorlijk geregend, even voor wij kwamen, wat te zien was aan de plassen overal. Onze taxichauffeur vertelde dat de regen behoorlijk lang had aangehouden en dat het opnieuw van die regen was geweest met saharazand.

Dat was te zien aan de auto’s toen we vanmorgen onze boodschappen deden. Ze zaten onder het zand. Bij terugkomst spoelden we het balkon schoon van alle zand en daarna zetten we onze stoelen erop, zodat we van een tweede bakje koffie in de prille zon konden genieten. Helemaal geen straf!

Helemaal top was het toen ik beneden aan onze doodlopende weg een enorme kudde schapen en geiten voorbij zag hollen. Ik heb hier nog nooit zo een grote kudde zien langskomen. Het was imposant. Enthousiast filmde ik de hele tocht van het vee dat zo vlak langs ons dakterras rende, om er later achter te komen dat ik kennelijk per ongeluk twee keer op ‘record’ had gedrukt, zodat ik slechts een seconde beeld had! Ik besefte dat dit eigenlijk niet erg was. Zo mooi als ik dit moment beleefde zou de kijker van de film het waarschijnlijk toch niet beleven.

Niet lang daarna keken we per ongeluk even achter de bank in de woonkamer en toen zagen we dat de muur daar beneden doornat was en dat er een strook van ruim veertig centimeter hoogte en  drie meter lengte benedenmuur afgebladderd stucwerk vertoonde. ‘Handoplegging’ wees uit dat de muur gedeeltelijk nog nat was. Dit is iets wat we nog niet meemaakten tot nu toe, ondanks voorgaande regenval. Inspectie later van de buitenmuur toonde aan dat de nattigheid komt vanaf het platte dak boven ons huis. Er moet schade zijn ontstaan tijdens de enorme regenstorm drie maanden geleden en deze heeft voor de natte buiten- en binnenmuur gezorgd. Vervelend wel, die schade, maar waarschijnlijk wel te verhelpen en hopelijk wordt deze betaald van de verzekering van ‘el comunidad’, de vereniging van huizenbezitters waarvan Ahmad deelnemer is en waaraan hij contributie betaalt.

Tot zover onze eerste dag hier. Het avondzonnetje schijnt hier nog lekker naar binnen en ik ga hier alweer wennen. De mensen in het dorp beginnen ons te kennen en roepen naar ons: ‘Hé, zijn jullie er weer’. De groentevrouw komt naar me toen met haar hondje (Princesa) in de armen en ik mag het beestje lekker even aaien over haar zachte bolletje. Dat geeft een prettig gevoel. We lopen hier niet meer als onzichtbare schimmen rond, maar zijn na 5 jaar eindelijk een beetje opgenomen in de dorpsgemeenschap.

Rustig

Alles zit tussen de oren en alle ‘sentimientos’ zijn slechts een momentopname. Is je buikje vol en heb je lekker geslapen? Is alles om je heen pais en vree of ben je getuige van ruzie? heb je ergens pijn of niet? Dit alles heeft invloed op je stemming van elk moment. Dat is de reden waarom ik niet louter vertrouw op mijn eigen geest en gevoel als ‘leidsmannen’. La donna es mobile en en il signore ook! Ik heb een leiddraad nodig en die heb ik gevonden in de heilige boeken. Maar dat ff terzijde. Ik verwonder me telkens weer hoe snel de mens kan wisselen van stemming. Want vandaag voel ik me zo rustig als wat!

Het zonnetje schijnt en in onze tuin is het goed toeven, zij het dat ik hier te maken heb met een kruipend koterje dat niet over het harde grindtegel-terras kan kruipen zonder haar knietjes pijn te doen. Natuurlijk heb ik wel een lekker dik rubberen tapijtje voor haar, maar probeer zo een peuter maar eens duidelijk te maken dat zij daarop moet blijven spelen. Elk kind wil de wereld ontdekken en dan is zo een tuin met allerlei onbekende geluiden en tastbare dingen een wereld die lokt. Dus ik zit hier binnen met een ‘dappertje dap’, die heel goed kan ‘lopen langs’ en zo alles wil ontdekken, want ook mijn woonkamer is interessant met veel hoekjes.

Mijn kinderen doen boodschappen en straks gaan wij rendangvlees maken en smoorkip en boontjes. Ons afscheidseten!

Ik maak me vandaag nergens druk om. Muziek? Wat zou het dat ik niet weet welke ik wil horen. Misschien verkies ik de stilte. Boeken? ik heb gekozen voor de categorie ‘waargebeurde verhalen’, want wat is een interessanter onderwerp om over te vertellen dan het leven zelf.

Overmorgen vertrekken we!

Onrustig

Dinsdag om een uur of 13 vertrekken wij weer naar Alhaurin de la Torre. Met de tram en trein gaan we dit keer naar Schiphol. Al mijn kinderen zijn op dat tijdstip druk bezig met hun werk. Het duurt maar een uurtje om vanhier naar Schiphol te reizen, mits de trein natuurlijk op tijd rijdt.

De lijst van wat mee te nemen staat alweer opgeslagen en af en toe voeg ik nog een dingetje toe dat ik vergeten was. Het is nog geen tijd om de koffer al te pakken.

Voor het eerst na lange tijd verveel ik me een beetje. Ik weet niet wat ik moet doen en dat komt bijna nooit voor. Mijn tekenspullen heb ik al opgeborgen, want voor het maken van een tekening heb ik geen rust meer. Als ik boeken of muziek wil downloaden voor onderweg en voor in Spanje, dan vind ik niets. Ik kom er niet op wat voor boek ik nu wil lezen. Een spannend verhaal? Ik heb allerlei plot-story’s en moordverhalen al vaak genoeg gelezen en zie dat als alleen maar een ‘tijdverdrijf’. Een mooie litteraire roman? Wat is mooi en wanneer is een verhaal voor mij gezeik? Hoe invoelbaar zijn de gevoelens van de schrijver voor mij? En wat voor muziek wil ik horen? Jazz? Een lekkere beat? Loungemuziek? Ik weet het niet meer. Liedjes uit de oude doos van de 60er en 70er jaren? Lord, nooooo!!!! Hedendaagse muziek? Ik voel daar weinig bij? Wat interesseert me eigenlijk überhaupt? De wereldproblemen, politiek? Ik kan niets oplossen. Alleen maar proberen een lichtje te zijn in mijn omgeving en geen donderwolk. Mensen met respect tegemoet treden en met liefde. What else? Met de paar centen die ik heb kan ik de honger en ellende in de wereld niet bestrijden. Kan wel wat afstaan. Het overschrijven van geld is niet moeilijk. Geweten een beetje gesust…..

Ik zie Ahmad geïnteresseerd voor zijn laptop zitten. ‘Waar houd jij je zo lang mee bezig achter de pc?’ Van alles. Soms kijkt hij gewoon even wat bloesjes en schoenen kosten bij Cortes d’Ingles. Maar ook heeft hij bestudeerd hoe je zelf een pc in elkaar kan zetten. Hij zag dat via You Tube en het leek alsof het in elkaar zetten van zo een pc veel goedkoper is dan er één compleet aanschaffen. Maar nu heeft hij even gekeken wat de onderdelen kosten op internet en daar heeft hij gezien dat deze veel duurder zijn geworden dan in de de tijd dat de You Tube filmpjes werden gemaakt. Het is dus toch niet rendabel om zelf een pc in elkaar te zetten. Maar hij is alweer bezig met iets anders. Allerlei electronica, die het mogelijk maken via je pc van alles te besturen. Mijn leergierige Ahmad. Altijd bezig zich iets nieuws eigen te maken. Altijd geïnteresseerd in nieuwe info. Daar ben ik maar een leeghoofd bij. Het enige dat ik grondig bestudeerd heb sinds mijn studie is de islam en het soefisme. Daar ben ik 30 jaar mee bezig geweest. Ik las toen geen enkel ander boek, omdat ik vond dat dat tijdverlies was. Ook heb ik leren lezen in het Arabische alfabet om de Koran te kunnen reciteren en ik heb Spaans geleerd om met Ahmad te kunnen praten. Maar verder ben ik iemand die zich nergens meer in verdiept en helemaal niks wil leren. Ik heb het allemaal al gezien, lijkt het wel. Alles voelt voor mij als herhaling. Boeken, muziek, noem het maar. Het lijkt wel of momenteel niets mij boeit.

Wat blijft voor mij en wat mij nog wel kan beroeren is de natuur en kunst. Alles wat boven woorden uit gaat. De rest is geruis, waar ik juist uit wil ontsnappen. Ik ga me toeleggen op meer ledigheid en minder weglopen daarvoor. ‘Maak anders gewoon weer eens een wandelingetje met je camera ofzo, mens,’ zeg ik tegen mezelf. Toedeloe!

Update

Het is stil geworden in mijn weblog de laatste tijd. Ik heb wel dingen te melden. Dat dit niet gebeurt is omdat het te privé is of te onbelangrijk. Zeker is dat ik het momenteel heel druk heb en dat er veel drukte om mij heen is. Twee van mijn kinderen zijn verhuisd en nog aan het verhuizen. Ik ga volgende week dinsdag weer naar Spanje, wat voorbereiding vergt.

Er komt nu niets uit mijn handen. Geen tekening en ik heb weer niets gedaan aan mijn boek. Het usb stickje gaat wel weer mee naar Spanje. Wie weet ga ik daar de tijd nemen om verder te werken aan het boek. Niets hoeft en alles mag als je met pensioen bent. Als je kinderen hebt en kleinkinderen of als je familie of dieren hebt die afhankelijk zijn van je zorg, dan merk je dat er genoeg te doen valt, ook al besteed je even geen tijd aan je liefhebberijen.

Tussen alle drukte door maakte ik wel een promofilmpje met mijn jongste zoon in de hoofdrol. Een interne sollicitatie binnen T-mobile naar een extra taak binnen het werk. Exclusief te zien voor de lezers van dit weblog 😉