Rijangst

Sinds ik enige tijd te kampen had met staar, waardoor ik een tijd lang niet goed zag, heb ik last van rijangst. Inmiddels ben ik al weer een flinke tijd terug geopereerd aan die staar en volgens de oogmeting heb ik met een bril die mijn astigmatisme corrigeert een zicht van 120 % vergeleken met gemiddeld en zonder bril in één oog honderd en in het andere oog 90 % zicht. Ik heb een auto met een sterke motor en veel dingetjes erop en eraan, zoals navigatie, automatische ruitenwissers, automatische verlichting en nog meer leuke extra’s. Als ik eenmaal rijd in dat luxe ding, dan ben ik eigenlijk helemaal niet bang, maar elke keer voordat ik moet gaan rijden in deze auto zonder krasje wel. Ik moet er gewoon van poepen, op zich een gunstige bijkomstigheid aangezien ik sinds mijn darmoperatie wat last heb van een te trage stoelgang. Maar ik moet echt over die angst heen zien te komen!

Gisteren moest ik eerst naar een restaurant, waar ik met mijn oudste dochter had afgesproken en daarna naar Schiphol waar ik mijn jongste zoon ging ophalen. Vooral dat laatste maakte me nervioso. Uiteindelijk bleek het enorm mee te vallen en was het echt niet moeilijk. ‘Je moet meer rijden’, zegt mijn  dochter. En ja, dat wil ik ook gaan doen. Maar nog steeds is het niets voor mij om de auto te pakken voor een boodschap in de buurt. Dus zoek ik excuses om toch de auto de pakken. Wil ik her der der mensen opzoeken, vooral mijn kinderen.

Over twee weken gaan we alweer naar Spanje en zal mijn mooie waggie drie maanden stil staan op een parkeerplaats….In Spanje wacht mijn oude  daihatsu op ons die nu op Ahmads naam staat. Ik zal ook daar meer moeten gaan rijden om de routine te behouden. Wat een schijterd ben ik, hè.

Overeenkomsten met met mijn vader

In heel veel dingetjes lijk ik op mijn vader, die ik helaas maar weinig heb mogen kennen. Maar de dingen die ik over hem weet en veel eigenschappen en eigenaardigheden van hem die ik wel heb mogen zien komen mij bekend voor, iets dat ik nooit ervoer bij de familie waarin ik ben opgegroeid..

Ik ga die dingen hier opnoemen:

Mijn vader werkte graag met zijn handen. Hij deed dat onder andere met hout en maakte daarmee mooie dingen. Ook naaide hij zelf kleding. Ik houd ook van werken met mijn handen en doe dat eigenlijk met alles wat voor mijn handen komt. Ik naaide, breide en prutste wat af voor mijn kinderen. Ik maakte ceintuurs en armbanden van gevlochten kralen, enz enz. Ik ben heel graag constructief bezig met wat het ook is. De laatste tijd is dat tekenen en schilderen.

Mijn vader wilde altijd afwassen (met de hand). Ik ook. Het bezig zijn met de vaat geeft mij mentale rust. Het is voor mij een moment van inspiratie. Hetzelfde geldt voor bezig zijn met het lichaam in de vorm van sport. Ik heb bij mijn vader in huis ook een hometrainer zien staan toen hij al ver over de 70 was.

Mijn vader kon enorm goed vertellen en ik hing dan aan zijn lippen. Ik was niet de enige die graag naar hem luisterde. Dat heb ik begrepen uit de mond van mensen die hem ook (en zelfs beter dan ik!) hebben gekend. Ik meen dat ikzelf ook wel goed uit mijn woorden kom als ik wat vertel en de meeste mensen zijn daarom graag in mijn buurt. Maar, net als mijn vader, word ik ook moe van gezelschap en heb ik na een samenzijn met mensen tijd nodig om weer tot mezelf te komen. Mijn vader zei ooit tegen me dat hij liever een groot zwaar werk opknapte en dat hij daar minder moe van werd dan een paar uurtjes te vertoeven in gezelschap van mensen. Dat herken ik. Bezig zijn met wat dan ook maakt mij niet moe, maar verbaal contact met mensen wel.

Verder hoorde ik na mijn vaders dood dat hij, evenals ik, een retro datumteller bezat. En dat hij consequent elke dag handmatig de datum aanpaste aan de datum van de dag. Laat het nu zo zijn dat ik ook een datumteller in mijn bezit heb sinds mijn jongste zoon op driejarige leeftijd zo een ding voor mij kocht op een rommelmarkt. Sinds hij mij die teller gaf heb ik elke dag de datum handmatig ingesteld. En dat doe ik nu nog, maar nu twee maal, zowel in het goedkope datumtellertje van mijn jongste en in de mooiere datumteller die ik van mijn vader erfde. Een schijnbaar zinloze bezigheid die ik met mijn vader gemeen heb, waaruit weer blijkt hoe ik op mijn vader lijk.

zie dat het ding wel eens afgelapt mag worden. Wat een stof!

Als ik hem hoorde praten door de telefoon, was het alsof mijn ‘alter vox’ met mij sprak. Toen ik de brieven las die hij in krijgsgevangenschap schreef, zag ik in de bezorgde en zorgzame woorden die hij had voor zijn familie en zijn verloofde mijn eigen zorgzaamheid weerspiegeld, die ik heb tegenover mijn kinderen….

Leeg

Zou het bij de leeftijd horen? Ik moet ineens denken aan die vent die altijd voor zich uit zit te kijken met een blik van ‘niks raakt me’ bij het tv-programma ‘de slimste mens’. Hij weet behoorlijk veel die man, maar als je hem ziet, dan lijkt zijn gezichtsuitdrukking weer te geven: ‘Ik heb maling aan wat jullie over mij denken en ach ja, ik weet het nu wel…..maak mij maar niks meer wijs’.

Zo voel ik me nu ook een beetje. Als ik de kranten lees, dan lees ik alleen de koppen. O, daar hebben we dat weer. Alles herhaalt zich steeds en er komt geen eind aan. Als ik per ongeluk een serie of film bekijk op Netfix of de tv, dan denk ik: dit is toch volkomen irreëel! Wat een onzin. Zelf heb ik ook niets te melden. Daarom schrijf ik weinig in mijn weblog. Immers alles is weleens gezegd door deze of gene. Wat is er dan nieuw? Moet ik het hebben over min privé-dingetjes? Wat ik zoals doe op een dag? Who cares! Over de nierstenen van Ahmad? Ja hij heeft naast galstenen nu ook nierstenen. Hij grapt daar zelf over: ‘Estoy como una cantera’ (ik lijk wel een steengroeve). Of over dingen die kapot gaan? Over de liefde die alles overwint?

Ik weet het niet, jongens. Daarom is het hier even stil.

Draw and go

Ik heb een nieuwe tekentechniek ontdekt die voor mij heel efficiënt is. Ik noem het ‘draw and go’, net als die reclame van ‘wash and go’. Ik heb het schetsblok op de ezel staan en ben er nu 4 keer langsgelopen. Telkens besteed ik zo ongeveer 10 minuten aan het aanbrengen van schaduw en licht, want daaruit bestaat elke tekening in zwart, grijs en wit: het aanbrengen van alleen maar schaduw en licht. Elke keer als ik me bezig houd met het werk, zie ik de tekening met frisse blik en breng ik schaduwen aan die ik eerder niet zag. Het werkt prettig en efficiënt en het biedt de mogelijkheid om te tekenen tussen andere bezigheden door. Dat is meer iets voor mij dan uren met het puntje van mijn tong tussen mijn lippen te werken aan een tekening met bovendien vaak een frustrerend resultaat. De flow die ik nodig heb om te tekenen duurt bij mij kort, maar is dan wel vrij van krampachtigheid . Al doende heb ik weer wat geleerd.

Nee, hij is nog niet klaar na een half uur in totaal werk. Maar het komt goed…..zie alweer dat mijn kop te bol is…..

 

Een nog onbeschreven nieuw jaar

Wat zal het worden in 2019? Zal er veel veranderen? Zullen de problemen die mensen hebben laten ontstaan op deze wereldbol opgelost worden? Ik vrees van niet, maar ik hoop en bid van wel. Elk jaar wensen wij elkaar een mooi en gelukkig nieuwjaar. Ik heb de indruk dat mensen dat doen vanuit hun hart. Het lijkt alsof we elk jaar weer met een schone lei kunnen beginnen. Alles wat gebeurt is in het afgelopen jaar willen we het liefst vergeten. Er dient zich een nieuw nog onbeschreven jaar aan en wij beginnen dat met de beste voornemens. Mensen wensen elkaar geluk en gezondheid en veel liefde. En dat geeft een warm gevoel want deze diepe wens gaat van hart tot hart. Even voelen we ons dan niet zo alleen op onze reis door dit leven. We hebben immers allemaal een hartje en iedereen herkent zich in de wens van gezondheid, geluk en liefde. We zijn voor een heerlijk momentje allemaal broeders en zusters…….

Dit zijn voor mij de mooie kanten van het kerst- en nieuwjaarsgebeuren in ons land. Dat gevoel van elkaar het beste gunnen en dat ook uitspreken naar elkaar, hoe goed of niet goed je elkaar ook kent. Dat medemens-gevoel.

Wat ik minder vind en met mij veel anderen is het zinloze geknal dat aan onze oud en nieuw-viering elk jaar weer kennelijk niet mag ontbreken. En de verschrikkelijke ongelukken die daardoor elk jaar plaatsvinden. Dieren die worden opgeschrikt, in huizen en in de natuur. Want dit knallende vuurgeweld is niet natuurlijk. Het druist tegen elk gevoel van vrede en rust in.

Wij zijn gisteren even op bezoek gegaan bij lieve mensen. Lang voor de klok van 12 uur ben ik teruggereden, omringd door overal tevoorschijn schietende vuurpijlen. Mensen kunnen duidelijk niet wachten! Ik heb mijn auto geparkeerd achter een bejaardenflat. En we zijn toen naar huis gewandeld, waar het in mijn nederige buurt al een geknal van jewelste was. Het geknal hield aan tot ver na twaalven. Soms denk ik dat mensen naarmate ze minder te besteden hebben meer geld uitgeven aan kortstondig ‘vermaak’ als vuurwerk en de kermis. In mijn buurt gaat dat zeker op. Er is voor heel wat doekoe de lucht in gegaan. Vogels zijn vandaag tot op heden niet te bekennen in mijn anders zo vogelrijke buurtje.

Vandaag komt mijn oudste dochter haar hondje brengen. Ze gaan een kleine week met vakantie en ik mag op deze kleine bange chihuahua passen en haar op haar gemak stellen met lekkere hapjes en grote wandelingen buiten.

Een goed begin van het nieuwe jaar wens ik iedereen. En vooral veel vrede, gezondheid en liefde.

Groepsfoto

Er zijn er verschillende gemaakt. Waarvan enkele met I-phones. Met selfie-stick en dus compleet. Maar die was met flits en dus hier en daar overbelicht. Een andere, ook met I-phone, zonder flits en dus iets beter van helderheid en kwaliteit. Maar de beste was toch wel de foto die mijn oudste dochter maakte op mijn verzoek met mijn Sony RX 100 III. Helaas staat zij er dus niet op, maar verder wel het hele gezelschap.

Plugin werkt niet meer

De plugin die ik had geïnstalleerd en die abonnees op de hoogte bracht van elke nieuwe post via de mail werkt niet meer. Wat we ook proberen, we krijgen het niet voor elkaar om de plugin goed te laten werken. We zijn dan ook geen webmasters, maar gewoon twee oude knarren met een hobby. Dus ik moet mijn schamele 5 abonneetjes teleurstellen. Mails met bericht van een nieuwe post zullen niet in jullie mailbox verschijnen. Je moet  gewoon zelf af en toe even kijken, mits geïnteresseerd in mijn verbale oprispingen…..

Overigens ben ik niet meer zo neerslachtig als vanmorgen. Het helpt mij altijd enorm mijn gevoelens te uiten. Het lijkt wel alsof ze daardoor draaglijker worden en veel beter te relativeren. Dus straks gaan wij in een feestelijke en liefdevolle stemming naar het feestje bij mijn oudste dochter. Met 1 tas met cadeautjes voor het dobbelspel en 1 tas met etenswaren. Onder andere pata negra ham voor de liefhebbers. Een attent cadeau van Ahmad. Deze ham komt van loslopende varkentjes, die uitsluitend goed voedsel hebben gegeten tijdens hun vrije leven. Wij eten er zelf niet van mee, maar respecteren degenen die wel graag van deze ham zullen smikkelen.

Ik hoop dat er een groepsfoto gemaakt kan worden van de hele groep aanwezigen vandaag. Zoals elke oma droom ik al een tijd van zo een complete foto. Uiteraard zal hij niet zo compleet zijn als ik zou willen. Want buitenbeentje, mijn oudste zoon, zal ontbreken in het gezelschap. Maar met een foto van drie van mijn kinderen alle kleinkinderen en de aanhang daarvan zal ik ook erg in mijn nopjes zijn……

Neerslachtig

Ik heb niet vaak last van somberheid maar sinds vandaag (of is het gisteren?) voel ik me neerslachtig. Ik zou blij moeten zijn. Vanmiddag ga ik mijn kinderen en kleinkinderen zien.

Maar ik ben niet blij en dat zit dieper dan mijn omstandigheden. Ik heb het gevoel dat ik nergens meer voor warm loop. Alsof ik alles nu wel gehad heb. Ik schaam me ook voor deze gevoelens. Want ik heb het toch goed? En ik ben herstellende. Is het mijn gebrek aan energie? Ik weet het gewoon niet. Mental confusion!

Alles wat ik leuk vond, zoals fotograferen, filmen, tekenen en schrijven, lijkt me niet meer te boeien. Ik ben leeg en zonder enige inspiratie. Ik  voel me oud en afgedaan, hoe lief Ahmad ook voor me is. Ik heb geen interesse om me leuk te kleden of anderszins mijn best te doen er goed uit te zien. Het liefst kruip ik in een hoekje met een boekje.

Ik weet dat ook deze gevoelens bij het leven horen. Ik heb ze zeker ook wel gehad in mijn jonge jaren. Het is vaak nodig door een periode van zo een mentale leegte en verwarring heen te gaan om weer nieuwe inspiratie op te doen. Alles gaat in een golfbeweging, zoals de seizoenen. Ik moet hier even doorheen en hopen op nieuwe tijden met nieuwe inzichten. De ideeënpot zit bij mij nu even potdicht.

Na regen komt zonneschijn en na mist hopelijk een heldere dag met goed zicht. Ik zie het nu even niet………