Geen schade gezien

Nieuwsgierig als ik ben, wil ik vandaag naar het strand rijden om te kijken hoe groot de schade is aan strand en strandhuisjes. We rijden dit keer direct naar het stille strand, waar we vorige keer vanuit het drukke gedeelte van Torremolinos naartoe gelopen zijn via de kustlijn. Ik verwacht daar een ravage aan te treffen, maar niets is minder waar. Het strand en het mini strandpaviljoen liggen er nog even netjes bij als wij de vorige keer gezien hebben. We rijden via de boulevard richting het drukkere gedeelte. Nergens problemen te zien. De weg is keurig en zandloos en alle strandpaviljoens  zijn open en zien er uit als anders. De parasols op het strand en de strandstoelen staan keurig in het gelid. Nergens stormschade te bekennen. Of ze hebben alles razendsnel hersteld of de schade viel enorm mee. Ik zie schade zoals op de foto’s in het artikel in mijn gisteren geplaatste stukje nergens terug. Beter zo, denk ik bij mezelf. Beter voor de strandtenthouders en beter voor de toeristen. Helaas is het niet zulk lekker weer. Er schijnt slechts af en toe een waterig zonnetje.

We rijden verder naar Arroyo de Miel, het gedeelte van Torremolinos waar wij ooit twee keer op vakantie gingen in de leuke en eenvoudige appartementjes in la Baranda. De ouders van de vriendin van mijn zoon willen een huisje huren in Arroyo de Miel vanaf 7 mei tot 20 mei dit jaar. Wij gaan kijken waar het door hun beoogde huis ligt. Je weet immers nooit. Zo een vakantiewoning wordt prachtig afgebeeld op internet, maar kan soms in werkelijkheid tegenvallen.

We bereiken het huis, dat vrij ver van de kust afligt aan een spoorlijn. Het is gelukkig geen drukke spoorlijn. Wij hebben destijds vaak het boemeltreintje gepakt dat je naar Malaga of Fuengerola brengt. De trein rijdt maar tot 12 uur in de nacht. Dus hinderlijk zal het niet zijn. Het zwembad van hun huisje ligt wel langs de spoorlijn, maar als de tuin achter net zo goed is afgeschermd als de voorzijde, dan hoeven zij niet bang te zijn voor inkijk.

Gezellig om de andere opa en oma van Noëlle weer hier te treffen. Zij verheugen zich ook op hun vakantie. Ik hoop dat ze mooi weer zullen hebben.

Wandelen na de storm

De afgelopen dagen hebben als twee nerden binnen gezeten. Veel achter de laptop. Het waaide heel hard en de lucht was grijs. Die harde wind werd gevolgd door een knetterend onweer.

Wat wij niet wisten was dat het achter de berg, aan de kust, nog harder heeft gespookt dan hier. De kustlijn waar wij nog zo rustig langs liepen een paar dagen gelden en waar ik mijn e-reader achterliet is onherkenbaar veranderd. Ik heb dat zelf niet gezien, maar gelezen in het volgende artikeltje. De schade aan strand en strandhuisjes moet gigantisch zijn. Ik vind dat heel sneu voor de vakantiegangers die er nu zijn of binnenkort komen.

Wij zijn vandaag de zondag begonnen met een wandeling op de berg. We zijn wat laat en hebben ook geen drinken bij ons. Dus houden we de wandeling kort. Op mijn aandringen cq gedram 😉 verkennen we nog wel even het weggetje naar Mijas. We belopen niet het hele pad naar Mijas, dat loopt vanaf de top van de berg. Het is echter zo een mooi weggetje, dat we het zeker een andere keer wel helemaal willen lopen, maar dan beter voorbereid. Met eten en drinken bij de hand.

Op de terugweg leer ik weer wat bij van mijn ‘natuurman’. ‘Kijk, hier liggen keutels van steenbokken,’ zegt hij. En inderdaad liggen er wat zwarte balletjes, niet op een hoopje, maar op een slordige rij. ‘Hoe weet jij dat het steenbok-keutels zijn en bijvoorbeeld geen konijnenkeutels?’ ‘Omdat ze rond zijn. Die van konijnen zijn kleiner en wat langwerpiger. De steenbok doet zijn keutels ook niet op een hoopje, maar rennend.’ Haha. Ik moet lachen. Ik zie het voor me. Zo een rennende en intussen keutelende steenbok. Zelfs poepen doet hij/zij rennend, dit magistrale en ijverige dier.

http://www.dutch-tech.nl/2014/06/waarom-de-iphone-4-geen-ios-8-meer.html

Tja. Mijn phone heeft dapper een uurtje of drie lopen zoeken naar updates, maar dat was waarschijnlijk omdat deze stond ingeplugd in mijn laptop en verbonden was met I-tunes. Toen ik het ding eruit trok gaf het aan dat de laatste update nog steeds 7.1.2 was.

En in dit artikel wordt uitgelegd waarom het bij de Iphone 4s wel lukt en bij de Iphone 4 net niet!

Omdat mijn schatje maar een single core processor heeft (whatever that might be!) en geen dual.

Verder proberen heeft geen zin. Ik ben toe aan een andere phone. Die gun ik mezelf pas in december, als mijn abonnement verloopt. Of één van mijn kinders heeft misschien weer een oude phone voor mij. Die voor mij nieuw genoeg is. Dikke kans!

https://pcmweb.nl/artikelen/nieuws/ios-8-officieel-te-downloaden

Ik heb een oude iphone-4, gekregen van mijn schoondochter. Dateert uit 2010. Prachtig desighn, maar langzaam nu in het surfen. Ik houd van het formaat van het ding en de helderheid en overzichtelijkheid van haar schermpje met de duidelijke icoontjes. Zij is gemakkelijk in het gebruik.

Wat ik jammer vind is dat haar iOS versie 7.1.2 mij niet toestaat om bepaalde nuttige apps te downloaden, omdat je daar minstens iOS 8 voor moet hebben. Daarom kan ik niet videobellen via whatsapp en kan ik ook de gmail app niet downloaden, zoals ik vandaag ontdekte.

Het is hier slecht weer, veel wind en grijzig. Dus ik heb ongeveer de hele dag als een nerd aan de pc gezeten. O.a. om uit te vissen of er mogelijk een manier is om mijn oude telefoon toch te updaten naar iOS 8. Ik bekeek diverse You Tube filmpjes en de meeste rieden aan om het Chinese programma Pangu Jailbreak te downloaden. Met dat programma kan ik de Iphone een soort van klandestien updaten. Het lukte me niet. Misschien mede omdat de filmpjes uit 2014 dateerden en er bijna geen hond is die nog een Iphone 4 heeft. Maar ik ben in die dingen heel eigenwijs en bleef zoeken….

Tot ik op de volgende website stuitte: iOS nu vrijgegeven om legaal te downloaden. En het toeval wilde dat deze revolutionaire verandering vandaag 21 april zou ingaan om 19.00 onze tijd. Op het moment dat ik het artikel las was het 19.05. Hoe toevallig kunnen gebeurtenissen toch zijn.

De update zou gewoon te verkrijgen zijn via Instellingen/algemeen/software update. En nu heb ik gedaan wat er in het bericht stond. Ik heb mijn oude trouwe iphoontje gevraagd naar updates. Eerst speelde ze nog hard to get. Kreeg steeds de mededeling (na even ‘speuren’ door het telefoontje) dat mijn telefoon up to date is met iOS 7.1.2. Dat bleef ze herhalen.

Maar na het herlezen van het artikel besloot ik niet snel op te geven. Ik bleef zeuren door op de knop update te drukken. En nu krijg ik niet meer die mededeling dat mijn telefoon up to date is met haar iOS 7.1.2! Ze is en blijft zoeken! En op de website ben ik al gewaarschuwd dat het even kan duren. Dus ik blijf geduldig. Wie weet heb ik straks iOS 8.

Kleine berichtjes

Ik weet dat ik het niet moet doen. De kleine berichtjes lezen die soms in kranten en andere media opduiken over gevallen van kindermishandeling. Ik moet niet willen weten dat ouders of stiefouders een kind zo kunnen haten dat ze het treiteren en mishandelen, soms tot de dood erop volgt. Zo een berichtje laat me niet los en popt nog dagen na het lezen ervan op in mijn brein.

‘Weet je dat ik dat stelselmatig martelen van een kind, dat in alles van jou afhankelijk is, nog erger vind dan de misdaden van bijvoorbeeld IS?’ vertrouw ik Ahmad toe. Mijn hart breekt, als ik me in de angst en eenzaamheid van zo een kind verplaats.

Ik bid voor alle mensen en dieren, bekend en onbekend, die onschuldig (of zelfs desnoods schuldig!) slachtoffer zijn van de wreedheid van mensen. Geen wezen is zo zinloos wreed als de mens. :-(

Gooien met je e-reader ofwel dure schelpen :-(

Omdat het net iets te warm is voor een wandeling op de berg en we er toch even uit willen, besluiten we tot een wandeling langs het strand. Misschien is het leuk om van Torremolinos richting Malaga te lopen via de kust. Goed voor de voeten. Op de terugweg moeten we toevallig toch even langs Carrefour voor bepaalde producten die ze in andere ‘supermercados’ niet hebben en dat ligt op de route.

We zetten onze strandstoeltjes alvast in de auto, voor het geval dat we na de wandeling nog even op het strand willen blijven lezen in onze e-readers.

Ik neem mijn camera mee en wil ook mijn e-reader meenemen, maar die past niet in mijn cameratasje. Ahmad geeft mij een oud tasje van hem, waarin de e-reader net past, maar het ritsje kan niet dicht. ‘Geeft niet,’ zeg ik. ‘Hij valt er toch niet uit.’

Ik zet de auto aan de behoorlijk drukke kustlijn van Torremolinos en we beginnen aan onze wandeling. We lopen met onze schoenen in de hand en ook onze tasjes met de e-reader. ‘Stom van ons,’ zeg ik. ‘We hoefden helemaal niet met deze e-readers te sjouwen, want als we willen lezen moeten we toch eerst de stoeltjes uit de auto halen.’ ‘Ja, dat is waar,’ zegt Ahmad. Maar ja, wat maakt het uit. We lopen toch al en zo zwaar zijn die tasjes met e-readers niet.

Het is een leuke wandeling. Ik zie zelfs hier en daar schelpen en ik buk om er een paar op te rapen, die ik overigens later weer weggooi. We hebben de vele strandtentjes, hotels en appartementen langs de kust achter ons gelaten en komen dichter bij het vliegveld, van waaruit een startbaan vliegtuigen regelrecht in de richting van de kustlijn stuurt. Daar waar de vliegtuigen overvliegen is het strand een stuk rustiger met minder bebouwing. Veel leuker. We besluiten voortaan regelrecht naar dat rustigere strand te gaan.

DSC02293

Dan lopen we weer terug naar de auto. Bij de auto aangekomen merk ik dat ik kennelijk al een tijd gelopen heb met een tasje zonder e-reader. Ik merkte het verschil in gewicht niet op, omdat ik ook met een cameratasje liep.

Karamba! Sony e-reader weg! En ook al mijn bibliotheekboeken die ik erin had opgeslagen om te lezen.

We zoeken naar een e-reader bij Carrefour en bij Media Markt. Geen Sony daar. Sony lijkt hier niet verkocht te worden. Wel Kobo. Dan zoeken we thuis op internet. Amazon verkoopt uiteraard Kindle, geen mooie Sony maar ook wel Kobo. Ahmad bestelt voor mij een Kobo met een intern verlicht groot scherm.

‘Ik heb ‘premium’,’ zegt Ahmad. ‘Dat betekent dat alles wat ik bestel de volgende dag geleverd wordt. Geen probleem. Een dag zonder lezen kan ik wel. We bestellen de Kobo Aura H20. Ik ben helemaal blij. Morgen heb ik een nieuwe e-reader. Dan kijken we even op de bestelling en daar zie ik dat ik het beschermhoesje morgen krijg, maar de e-reader tussen 26 april en 5 mei! Dat is niet fijn! Zo lang geen leesvoer!

Ahmad belt naar Amazon. De medewerker legt uit dat de Kobo uit het buitenland komt en dat het ze daarom een week of langer armslag nemen, omdat de komst van het ding afhangt van douane-formaliteiten. ‘Dan annuleer ik de bestelling,’ zegt Ahmad.

Hij heeft hem nu geannuleerd, maar of wij ons geld terugkrijgen hangt af wat de buitenlandse verkoper doet met de Kobo. Gaat hij hem toch sturen, omdat hij de annulering niet accepteert? Of hij accepteert de annulering wel, maar die beslissing moet ik afwachten. Als ik nu elders een Kobo ga zoeken, dan heb ik kans dat ik straks met twee e-readers zit opgescheept. Maar als ik niets doe……….

Eèèèch!!!!! Mijn hersens kraken. Mensen praten over hoe moeilijk het is af te kicken van telefoon en internet. Wat dacht je van geen leesvoer hebben.

‘Guilty Pleasures’

Zo noemt men het op radio 1 en in sommige kranten als je kijkt naar programma’s als Boer zoekt vrouw, goede tijden slechte tijden, enzovoort.

Alsof het zoveel meer geestverheffend zou zijn om naar een programma te kijken als de wereld draait door.

Ik persoonlijk leer weinig van het geklets van vrijwel altijd dezelfde persoonlijkheden in DWDD. De ‘ons kent ons’-cultuur met de gedeelde meningen, die je volgens de VARA nu eenmaal moet hebben.

Geef mij juist maar een programma als Utopia of Boer zoekt vrouw. Daar leer ik van, omdat mensen zich daarin niet anders kunnen voordoen dan ze zijn en de interactie tussen mensen voor mij als psycholoog heerlijk smulvoer is. Bovendien geniet ik van het schitterende camerawerk in boer zoekt vrouw. Verder vind ik een serie voor het volk als gtst ook best leuk vermaak, al is het maar vanwege het geruststellende deuntje waarmee deze serie aanvangt. De acteurs in die serie gaan steeds beter acteren en ook al zijn het wel heel sterke verhalen die vertoond worden, het is voor mij oer-Hollands vermaak. Ik houd met name van Nederlandse series en daarbij is op dit moment mijn favoriet Vechtershart.

Dus ik voel me absoluut niet guilty vanwege deze pleasures. Straks even Utopia kijken van gisteren 😉 Vechtershart bewaar ik nog even voor later. Jammer dat Celblok H is afgelopen. Maar er is nog wel Nieuwe Buren, waarin ik de acteurs heel goed vind, maar het verhaal onwaarschijnlijk. Dat heb je als je een oorspronkelijk al verfilmd verhaal verder gaat uitmelken. Kan niet wachten tot Penoze weer terugkomt. Mijn absoluut onschuldige pleziertjes!

Semana santa voorbij

DSC02243

gedurende de hele Semana Santa was de kerk in de nacht verlicht en dat vond ik wel een mooi gezicht vanuit ons slaapkamerraam.

Gelukkig. Geen geroffel op trommels meer op de achtergrond, Geroffel dat nogal militair aandoet en dat dateert uit de tijd van Franco. Franco is degene die het vrij agressief aandoende getrommel animeerde, want de originele muziek in de semana santa klonk niet zo militaristisch. Die originele muziek (met hartstochtelijk trompetgeschal) vind ik eigenlijk best mooi en ontroerend, maar al dat tromgeroffel geeft er nu een dreigend tintje aan.

Maar het is dus weer afgelopen. Alleen een paar rode lappen die hier en daar aan de balkons zijn blijven hangen herinneren nog aan deze week. Overal worden de straten weer schoon geveegd en men gaat verder met het leven van alledag. Het doffe getrommel van de afgelopen dagen zit echter nog zo in mijn hoofd gebeiteld, dat ik een drilboor in de verte ten onrechte nu ook verwar met het gebonk van die trommels. Ik moet mezelf echt voorhouden dat dit niet klopt. Dit zijn bouwers in de verte en de trommels zijn ingepakt!

Wij pakken ook ons oude leven weer op. Boodschappen, huisje schoonmaken, wasje draaien. Je kent het wel.

Vanmorgen aan het ontbijt praatten Ahmad en ik even na over het bezoek van gisteren. ‘Die Manolo is een echte charmeur,’ zeg ik. ‘Type vrouwenversierder, zo anders dan jij.’ Ik zie het gezicht van Ahmad een beetje betrekken. ‘Ben ik dat dan niet?’ ‘Nee, niet echt. Jij bent niet het type dat bij binnenkomst heel erg wil opvallen. Zo van kijk mij nou. Jij bent het bescheiden typ.’

Het blijft een beetje knagen aan Ahmad en hij komt er later op terug. ‘Weet je dat ik gewoon een beetje jaloers werd, toen jij dat zei over Manolo.’ Dat zegt hij me, terwijl we de garage inlopen om de auto te pakken.

‘Absoluut onnodig,’ zeg ik beslist. ‘Jij bent een verborgen diamant. Jij speelt het klaar om mij elke dag het gevoel te geven dat je van me houdt. Mannen die goed zijn in vrouwen versieren kunnen elke nieuwe vrouw het gevoel geven dat zij aantrekkelijk is, maar kunnen in de regel dat gevoel niet aan hun eigen vrouw geven. Vrouwen die vallen voor dat soort mannen merken pas later wat die mannen werkelijk waard zijn. Dan ervaren ze hoe ongelukkig ze zijn met zo een man.’ Ik zie Ahmad helemaal opklaren bij het horen van deze door mij gemeende woorden.’

Als we even later op weg zijn naar de Little, zegt hij: ‘In Spanje zeggen wij: la aparencia engaña.’ Ik zeg: ‘Dat zeggen wij precies zo in Nederland: schijn bedriegt.’

Play Memories Home

Het bezoek had net zijn hielen gelicht, of ik wilde er een verhaaltje over schrijven. Het was zo gezellig dat ik helemaal vergeten was foto’s te maken van ons samenzijn. Had nog wel een filmpje gemaakt van hoe zij stoer wegreden op de motor.

Toen ik dat filmpje wilde bekijken om er een momentopname uit te halen en mijn sony-camera aansloot op mijn pc, zag ik dat de indeling van het foto- en filmmateriaal, zoals deze vanuit de camera op de pc werd weergegeven, drastisch veranderd was. ‘PB Home’ stond er ineens en het camerabestand bestond uit twee schijven, een ‘verwisselbare schijf en een ‘PB Home schijf’. Wat? Wat krijgen we nou? Niet langer mijn fotootjes en filmclipjes keurig op datum weergegeven op mijn scherm, maar een of andere rare vage indeling met heel veel programmeertaal ertussen. Met moeite kon ik mijn foto’s terugvinden tussen alle programmeertaal en het gebazel over licenties etc. De filmpjes zag ik in eerste instantie niet terug. Mijn hoofd werd steeds verhitter van deze ellende. Waar komt deze ongevraagde rommel ineens vandaan? Ik herinnerde me dat Ahmad het laatst foto’s van mijn camera had gehaald door deze aan te sluiten op zijn nieuwe pc met windows 10 erop. Is daardoor dat ellende-programma op mijn camera geïnstalleerd? Ahmad en ik gaan puzzelen en komen er niet uit. Het programma staat niet in zijn laptop en ook niet in de mijne. Alleen maar in mijn camera. Hoe komt het erin en met name hoe haal ik het eruit? Nergens vinden we het antwoord daarop. Wel hoe je het programma op je pc kan installeren en deïnstalleren. Dat doen we, maar er is geen enkele manier om de programma-indeling uit de camera te krijgen. En dan herinnert Ahmad zich dat Sony hem had gevraagd of hij een update wilde voor de camera. Daar heeft hij misschien ‘ja’ op gezegd. Tja, en ik kan het niet meer weghalen uit de camera.

Misschien moet ik meegaan met de flow en gewoon voortaan dit programma gaan gebruiken voor het bewerken van mijn foto’s en filmpjes. Ik heb het geïnstalleerd en al met al blijkt het wel een mooi programma te zijn. Heel overzichtelijk. Zag direct alle foto’s en filmpjes die ik in mijn laptop in mappen heb opgeslagen overzichtelijk op mijn scherm. En als ik de camera erop aansluit krijg ik de foto’s en filmpjes in de camera ook te zien, met daarbij zelfs naar wens een indeling naar datum en tijdstip waarop het filmpje of de foto werd gemaakt. Eind goed al goed.

Bezoek

Gisterenochtend belde het neefje van Ahmad dat hij eraan kwam met zijn vrouw, helemaal uit Sevilla met de motor (250 km). We kwamen snel in actie. We deden boodschappen en daarna begon Ahmad direct met het vervaardigen van een grote pan soep. Daarna maakte ik mijn succesgerecht klaar, pilaw. Ziezo, dat was alvast gereed. Ik was een beetje zenuwachtig voor het aanstaande bezoek. We leven hier zo op onszelf dat het krijgen van ineens mensen over de vloer wat onwennig aanvoelde. Ik vermande mezelf, omdat ik weet dat in de regel, als de gasten er eenmaal zijn, ik het heel gezellig vind.

En dat was het ook. Ze kwamen vrij laat aan, maar de temperatuur was nog heerlijk zacht op het balkon, zodat we tot 21.30 zaten te kletsen over van alles en nog wat en we om 21.30 ook onze soep lekker buiten op konden eten.

We gingen vrij vroeg slapen, omdat we hadden afgesproken dat we in de ochtend met zijn vieren de mooie wandeling op de berg zouden gaan maken. Helaas ging dat niet door, omdat er vanmorgen een straffe wind stond en de berg gehuld was in grijze wolken. Toen zijn me maar wat gaan wandelen in het dorp, wat ook heel leuk was. Daarna weer lekker kletsen op het balkon, waar het weer steeds meer opklaarde en vervolgens een paar spelletjes rummikub. Toen we koffie gingen zetten liep het stel mee naar onze piepkleine keuken en daar aten ze met ons wat knäckebrödjes met jam bij de tweede koffie. Alles verliep heel ontspannen en beurtelings hadden we serieuze gesprekken of lachten we. We aten buiten om een uur of 15.30 en daarna deden we een kleine siesta. Vervolgens weer kletsen en om 19.00 vertrok het dappere stel op hun motor weer naar Sevilla, waar hun twee kinderen bij de zus van de neef op hen wachtten.

Momentopname3 (16-4-2017 20-35)

 

 

 

 

 

 

 

Ik vond het echt reuze gezellig, dit samenzijn met deze neef en zijn lieve vrouw. Ik heb het idee dat zij het ook heel fijn vonden en ik hoop dat ze het nog eens komen overdoen met hun twee kinderen.