Afscheid van het strand

Vandaag zitten we voorlopig voor het laatst een paar uurtjes op het strand van Benalmadena. De temperatuur belooft vandaag naar recordhoogte te stijgen. Na woensdag, als wij terug zijn in Nederland, zal de temperatuur zakken, evenals in Nederland, om daarna waarschijnlijk weer meedogenloos te stijgen. Het belooft een hete en droge zomer te worden in Andalusië volgens de weersvoorspellingen.

Maar wij zitten dus vandaag, voorlopig voor het laatst, op het strand, Ahmad onder zijn parasol en ik onder de zon. Verkoeling zoeken door een bad in de zee helpt slechts 5 minuten tegen de enorme hitte. Ik kijk om me heen en neem de wat landerige sfeer in me op. ‘Met deze hitte is zelfs zitten aan zee niet meer echt prettig,’ merk ik op. ‘Wat moeten die moeders toch met hun kinderen, die straks allemaal twee maanden vakantie krijgen?’ De heetste maanden hier zijn juli en augustus.

DSC02642

Dan steekt er een flinke wind op, komend van de zee. Mensen klappen haastig hun parasols in, die nauwelijks kunnen blijven staan door de windstoten. ‘Ik ken deze wind inmiddels,’ zeg ik tegen Ahmad. ‘Die hebben we ook mogen meemaken tijdens de ramadan. Het is een wind die regelrecht uit Afrika komt en ons hete lucht brengt. Straks gaat de wind liggen, als hij de hitte met succes hiernaartoe heeft gebracht.’ Het saaie strandleven krijgt even een boost, doordat sommigen in de golven gaan spelen en anderen hun spullen pakken en weggaan. Er heerst ineens alom activiteit.

Wij pakken ook onze spullen en met de wind in de rug lopen we naar de auto. Thuis zien we de thermometer even later 41 graden wijzen. Gelukkig hebben we een airco.

NB. In mijn gedachten zijn vandaag de mensen in de ateliers in Vietnam, waar Nike schoenen worden vervaardigde en kleding wordt genaaid bij extreem hoge temperaturen met een enorme werkdruk. Men werkt wel 10 tot 12 uur per dag om voldoende te verdienen voor het levensonderhoud. Sommigen vallen tijdens het werk flauw van uitputting. 

Eid

Gisteravond om 21.41 was het zover. De vastenmaand was ten einde. Moe als we waren van een hele maand onderbroken slaapjes beseften we nog niet goed dat het nu werkelijk afgelopen was. De laatste dagen waren geen makkie bij 38 graden in de schaduw. Gelukkig werd de monotonie de laatste twee dagen wat doorbroken door het bezoek van mijn zoon, met wie het fijn praten was onder de sterrenhemel.

DSC02609

Vandaag voor het eerst na lange tijd niet om vier uur op voor een ontbijtje in het halfdonker, maar om 6.15 pas wakker voor het ochtendgebed. Daarna een onwennig ontbijt met koffie, na een een maand alleen maar thee en water gedronken te hebben. De koffie gaf me direct een adrenalinestoot die ik niet meer gewend ben.

Het plan was naar het strand te gaan, maar aanvankelijk keken we tegen een met wolken bedekte hemel aan bij een nog altijd hoge temperatuur. Ik kreeg zin om het kleine houten kistje te gaan beschilderen, dat ik bij een Chinese winkel kocht voor slechts 75 centjes. Ongelooflijk dat je voor zo weinig geld zo een mooi afgewerkt houten doosje kan kopen. Wat een exploitatie van mannen-, vrouwen- of kinderarbeid moet daarachter zitten! Ik vind dat in mijn hart schrijnend, maar geniet van het zo nauwkeurig in elkaar gezette, kleine houten kistje, met haar kleine scharniertjes en mooie kleine sluiting.

Het doosje is bestemd voor mijn jongste oogappel en zijn vriendin. Daarin kunnen zij de usb-stickjes bewaren met filmmateriaal van hun kind(eren?). Vandaag ga ik het beschilderen met goudkleurige verf van buiten en nachtblauw vanbinnen. De koffie heeft mij uit mijn lethargie gehaald van een maand lang alleen maar lezen, tv kijken en mijmeren. Ik beschilder het doosje met acrylverf en geniet van het proces.

Ahmad en ik hebben allebei niet echt trek in eten. Na een heel sober ontbijt nemen we alleen een tweede kopje koffie. Ahmad heeft last van hoofdpijn en ik heb wat last van mijn buik. Ik vind het elk jaar weer onbegrijpelijk dat mensen op de dag van eid bij elkaar op bezoek gaan met enorme schotels eten en zoetigheden. Mijn maag vraagt daar totaal niet om, aangezien deze helemaal niet meer gewend is aan overdag eten, laat staan in een overmatige hoeveelheid. Wij doen het rustig aan. Het enige dat ik merk is dat ik veel water wil drinken.

Dan gaan we naar het strand, omdat we dat nu eenmaal van plan waren en koud is het zeker niet! De bewolking trekt al snel weg, om dan weer terug te keren en opnieuw weg te trekken. Ik ga drie keer in de zee, die heerlijk helder is en helemaal niet koud. We eten bij uitzondering in de strandbar, omdat we er toch een soort feestje van willen maken.

DSC02635

En dan zegt de man dat hij naar huis wil. Ik weet dat nog even te rekken, maar even later gaan we toch echt weer op huis aan. En daar zitten we nu met alles dicht en de airco aan. De temperatuur buiten wijst 39 graden in de schaduw. Ik vind het helemaal niet erg om over drie dagen naar Nederland te gaan en verheug me op het veel koelere weer daar.

Zwaluwen, de buurkat, kakkerlakken en vleermuizen

Dat zijn de diertjes waarmee we de laatste tijd te maken hebben. Bij het ontvasten, zittend op ons dakterrasje, zien wij zwaluwen over en weer vliegen. Ze maken duikvluchtjes in de lucht om alvorens het helemaal donker wordt nog wat rondvliegende insecten te verschalken.

Regelmatig zien wij op het dak boven ons de hoofdjes verschijnen van de twee buurkatten. De oudste van de twee durft vanaf het dak op de smalle balkonrand te springen en vervolgens op het balkon. Daarna loopt hij eerst langs onze benen om kopjes te geven om dan direct voor het kastje te gaan zitten met een zwiepende staart. Daarachter houdt zich vaak een kleine gekko schuil, die hij maar wat graag zou vangen, maar het diertje blijft zitten waar het zit, onbereikbaar voor de gretige kattenklauwen.

Het jongere katje durft nog niet van het dak te springen en kijkt ons alleen maar aan met grote ogen in een lief snuitje.

Als we wat later, wanneer het helemaal donker is echt gaan eten op het balkon verschijnen er andere dieren die een stuk minder aaibaar zijn. We hebben een grote kakkerlak gezien (zo één die kan vliegen), die gelukkig ook snel verdween. Verder lopen er, met name rond een uur of vier, als de nacht een flink stuk gevorderd is, een flink aantal kleine kakkerlakjes over de balkontegels. Gewoonlijk loop hier ik op blote voeten, maar bij het zien van deze griezeltjes trek ik snel slippers aan en ik til het liefst mijn benen van de vloer. Ik mag er niet aan denken dat er één langs mijn been of stoelpoot naar boven komt kruipen. ‘Pak deze dan,’ zeggen we tegen de kat. Maar het dier ziet de kleine creeps niet of wil ze niet zien. Hij wil alleen de gekko, maar die is niet zo gek om zich te laten vangen.

Dan zie ik ineens een ‘vogel’ langs vliegen. ‘Wat is dat nou? Een vliegende vogel in de nacht?’ vraag ik onnozel. Het is een vleermuis, ook niet mijn lievelingsdier.

Dat is het nachtleven van de dieren, waar wij normaal geen erg in hebben. Want wie gaat er nu in de ochtend om 4 uur een eitje eten op zijn terras?

Mooi is het wel dat precies wanneer het tijd is om te stoppen met eten en het ochtendgebed te verrichten de haan ons waarschuwt met zijn gekraai. Daar kun je echt de klok op gelijk zetten.

Na het eten lap ik maar even goed de tafel af. Ik wil het niet nog gezelliger maken voor de griezeltjes die in de nacht hun buikje komen vullen en onze stoelen misschien wel bezet houden.

Dvd wordt niet herkend :-(

Na het overzetten van de database van mijn weblog op een andere server, hetgeen niet zonder slag of stoot verliep, dient zich nu een nieuwe uitdaging aan. Het puzzelen en zoeken naar digitale antwoorden kan weer beginnen.

Een nieuw probleem doet zich voor! Jippie!

Wat is het probleem? Ik heb een film samengesteld van Noëlle met louter bewegende beelden in HD kwaliteit om cadeau te doen aan mijn jongste oogappel en zijn gezin. Het gevaarte beslaat maar liefst 16 gigabyte. Mijn filmbewerkingsprogramma magix video pro x6 biedt de mogelijkheid om de film op dvd te branden. Dus ik bestelde bij amazon 3 recordable dvd’s met een capaciteit van 25 gig. Vandaag wil ik ermee aan de slag. Dat lukt niet, omdat mijn laptop de dvd niet herkent en net doet of mijn schijfstation leeg is.

In Ahmads nieuwe laptop met windows 10 wordt de dvd evenmin herkend en ook niet in zijn oude acer. Op google zien we dat wij niet de enigen zijn met dit probleem. Er worden oplossingen aangereikt die wij of niet durven uitvoeren of die niet werken. Karamba! Wat nu? Ik test een beschreven dvd en cd in mijn dvd-station. De cd wordt herkend, maar de beschreven dvd evenmin. Wel doet mijn laptop zijn best het ding te lezen, maar zonder resultaat. Na een tijdje verlos ik het oververhitte dvd’tje uit haar schuiflade.

Ik blijf puzzelen en Ahmad ook. Wij zijn allebei koppig in dat soort situaties. En we hebben niet veel anders te doen. Is er toevallig een lezer van dit weblog die een oplossing kent voor dit probleem?

Entertainment

Om het vasten door te komen zoek ik afleiding. Ik lees, kijk uitzending gemist en zoek muziek op You Tube om op mijn telefoon te zetten. En ik stuitte op deze danseres. Je hebt vele soorten buikdans. Veel van deze dansvormen zijn er uitsluitend op gericht om mannen- en vrouwenharten sneller te laten kloppen en roepen sterke associaties op met het liefdesspel. Maar er is ook buikdans als kunstvorm, die in mijn ogen dieper gaat, subtieler is en meer gevoelens uitdrukt dan alleen erotische. Ik kijk daar heel graag naar. Dans is expressie van gevoel. Hier een clipje van Habibi Lal, die ik bewonder om haar gracieuze dans.

Ramadan 2017

voor het slapen gaan

voor het slapen gaan

ontbijt om 4 uur in de ochtend, met op de achtergrond het geluid van hanengekraai

ontbijt om 4 uur in de ochtend, met op de achtergrond het geluid van hanengekraai

onze twee vaste bezoekertjes

onze twee vaste bezoekertjes

En overdag in huis rondhangen met een droge mond 😉

Zo makkelijk is het niet gegaan

Zaterdag heb ik mijn webhostingpakket veranderd via ‘mijn sohosted’. Daarna dacht Ahmad al snel de migratie van de database van de ene server naar de andere succesvol verricht te hebben, omdat hij mijn weblog te zien kreeg als hij de link naar mijn weblog opende in het controlpanel van de nieuwe server (plesk geheten). Maar dat was niet werkelijk zo, omdat deze link ons nog doorstuurde naar de oude server, die 30 dagen ook blijft werken.

Wat we moesten doen was ‘voorbeeld’ aanklikken in het controlpanel en dan kreeg je te zien wat er werkelijk al te zien zou zijn op de nieuwe server met een ander IP adres. En dat gaf een foutmelding. Er was dus iets nog niet goed gegaan. Wat dat precies was, daarop heeft Ahmad 3 dagen zitten zweten.

Via de handleiding die Sohosted gaf om de migratie van de database te verrichten lukte het niet om database succesvol te migreren. Maar gelukkig wel op een andere manier, die Ahmad zelf bedacht. En nu is het eindelijk gelukt.

Dat kan ik nu met zekerheid bevestigen, omdat ik op de oude server het hiervoor geplaatste artikel heb weggehaald en het op de nieuwe server wel liet staan. Zo kon ik checken of de verhuizing succesvol was. Ik zit nu echt op de nieuwe server en ik heb nu 50 gig schijfruimte!

Ik kan weer foto’s gaan plaatsen zo veel ik wil, maar heb er op het moment geen om te plaatsen!

We zitten nu, tijdens de ramadan, de hele dag binnen en weren de zon. Pas na zonsondergang komen we als duvels in de buitenlucht, maar meestal ook niet verder dan ons dakterrasje. Het enige spannende dat we doen is boodschappen halen, waarbij we ervoor zorgen zo snel mogelijk weer binnen te zijn. Want in ons dakhuis is het zelfs bij 30 graden heerlijk koel, dankzij het zonnescherm en rolluiken. Er waait een lekker briesje door het huis dat koelte geeft. Vandaag is het de 18e dag van de ramadan. Nog even door bikkelen.

Webserver

Als jullie inloggen komen jullie gewoon op mijn website. Maar…………deze is door mijn internetwizard overgezet op de nieuwe server van Sohosted. Ik zat ernaast en keek ernaar met ogen die op tilt gingen van alle kleine lettertjes die voorbij raasden op zijn snelle laptop, toen hij dit karwei verrichtte. Ik snap er niets van en zal het ook nooit leren, maar ik hoop het ook nooit meer te hoeven doen.

Waarom ben ik binnen Sohosted overgegaan op een andere server?

Nou, dat zal ik vertellen. Ik nam bij Sohosted een large webhostingpakket af. Dat moest wel omdat de basic en medium niet voldoende schijfruimte boden voor de content van mijn weblog. Het geschreven gedeelte neemt weinig schijfruimte in, maar de foto’s een stuk meer, ook al heb je de foto’s verkleind alvorens ze te plaatsen. Dat is dan ook een reden waarom ik ben overgegaan op het maken van filmpjes of gefilmde fotopresentaties, omdat die geplaatst kunnen worden met een You Tube link, wat helemaal geen schijfruimte inneemt.

Maar laatst logde ik even in op ‘mijn sohosted’ en daar zag ik dat er nu webhostingpakketten geleverd worden vanaf 50 GB schijfruimte. En dat is dan het kleinste pakket (standaard). Terwijl ik nu met mijn ‘large’ pakket maar 10 GB heb, tegen betaling van een hoger bedrag!

Sohosted biedt de mogelijkheid te chatten met medewerkers en dat deed ik dus. Was het mogelijk mijn oude large pakket te downgraden naar het nieuwe standaardpakket? Ja, dat kon wel zei Ton of Ruud of Menno, maar de nieuwe pakketten werken vanaf een andere server, dus het zou wel betekenen dat ik zelf de databases van mijn weblogs zou moeten overzetten.

Geen probleem, zei ik stoer.

Het overgaan van het ene naar het andere pakket kon ik zelf regelen via ‘mijn sohosted’ en dat was een fluitje van een cent. Ik zag dat ik nog iets van 16 pegels terugbetaald zou krijgen ook voor een winst van 40 GB aan schijfruimte (van 10 GB naar 50 GB!).

Daarna kwam het moeilijk stuk. Sohosted was wel zo vriendelijk een handleiding erbij te geven van hoe de database van de oude server over te zetten op de nieuwe. Met o.a. het programma FileZilla. Gelukkig had ik een autodidact naast me. Iemand die kan werken met dreamweaver en Filezilla. Ik zat er wat naast te dromen, maar kon wel net iets pienters zeggen als hij iets niet direct zag. Ik weet niks, maar zie wel vaak snel het voor de hand liggende wat mijn professor/wandelende encyclopedie dan weer niet zo snel ziet.

Zo kwamen we er samen wel uit met een mini beetje van mij en een heleboel van de wizard.

Ik ben blij met mijn giga schijfruimte en weet nu dat ik voortaan met een gerust hart foto’s kan gaan plaatsen in mijn weblog.