Komen en gaan

De laatste twee nachtjes van hun vakantie sliepen mijn kinderen en hun kleintje bij ons. Gisteren vlogen ze weer naar Nederland om hun drukke leven te hervatten. Hun vertrek boorde een gaatje in mijn moederhart. Mooie herinneringen blijven terugkomen, al dan niet door het zien van tastbare voorwerpen. Zoals een achtergebleven aangebroken potje babyvoeding in de ijskast. Mijn knijpers waarmee Noëlle speelde op het terras en het overgebleven eten in de ijskast waarvan mijn kinderen de dag ervoor zaten te smullen. Maar het leven gaat verder en ik heb veel filmbeelden die ik kan gaan plakken.

Spaanse bureaucratie

Een aantal dagen geleden liet ik dus mijn auto keuren. Dat moet gebeuren even voorbij Marbella, 60 km vanhier. Na afloop hoorden we dat de auto was goedgekeurd. Het bericht daarvan gaat altijd direct via digitale weg naar het rdw in Nederland.

De administratieve medewerker bood mij zijn verontschuldigingen aan, om dat hij me geen keuringsbewijs en -rapport kon overhandigen, omdat de computer het even niet deed. We konden na een paar uur terugkomen om dat papier alsnog op te halen. ‘Hoeft niet,’ zei ik. Want ik kan op internet, wanneer ik inlog in mijn rdw zien dat de auto is goedgekeurd tot mei 2018.

Dat bleek ook zo. Maar wat ik niet wist is dat er verder geen voor de Spaanse gardia civil begrijpelijk bewijs bij staat dat ik eventueel kan uitprinten om te laten zien op verzoek. En dat schijn je dus in het buitenland beter wel bij je te kunnen hebben. Dus Ahmad belt even naar het ITV-kantoor om te vragen of ze nu dat papier aan ons kunnen opsturen. Kan gelukkig wel. Via de mail en dan kunnen wij het zelf hier uitprinten. Zo gezegd, zo gedaan.

Een paar dagen later krijgt Ahmad een telefoontje van het ITV. Ze hebben een fout gemaakt. Toen Ahmad ging pinnen om te betalen voor de gedane autokeuring, een bedrag van om en nabij de 35 euro, hebben ze per ongeluk een te groot bedrag van zijn rekening gehaald. Ze hebben hem laten betalen als betrof het een verandering van kenteken (van NL naar E). Dat is een bedrag van ruim over de 100 piek. ‘Geeft niet,’ zegt Ahmad. ‘Als jullie het nu maar terugstorten op mijn rekening.’

Maar dat kan niet! Ahmad moet langs komen met zijn pinpas. Alleen als hij zijn pinpasnummer in het pinautomaatje komt invoeren kunnen zij het teveel betaalde terug betalen. ‘Maar dat is voor mij in totaal 120 km rijden,’ probeert Ahmad nog. Maar daarmee kunnen ze geen rekening houden. Hij moet echt even langs komen.

En dus maakten we gisteren weer dat uitstapje naar het ITV-kantoor, even buiten Marbella. Ik reed weer heen en Ahmad terug. Dit keer heb ik daar natuurlijk geen filmpje meer van gemaakt.

N.B. Als Ahmad niet toevallig had gebeld voor dat keuringspapier, dan hadden de administrateurs daar waarschijnlijk niet ontdekt dat ze een fout hadden gemaakt. Ahmad was het ook niet eerder opgevallen. Dus wat dat betreft is het na-bellen voor het papier goed geweest.

Filmpje zonder muziek

Mijn zoon heeft liever dat ik de filmpjes van zijn gezin maak voortaan opsla zonder muziek. Hij vindt dat authentieker en levendiger. Hij vindt het persoonlijker en leuker als herinnering voor Noëlle later. Hij denkt er bijvoorbeeld over de filmpjes aan elkaar te (laten) plakken tot een langere film en dan is het storend als er telkens een ander achtergrondmuziekje aan de filmpjes vast zit.

Ik heb hem beloofd vanaf nu de filmpjes van Noëlle voor hem zonder muziek op te slaan. Voor mezelf doe ik er dan misschien eventueel nog wel een muziekje bij in een tweede uitvoering, omdat ik dat wel leuk vind en sfeerbepalend.

Hier het filmpje van het verrassingsbezoek nog eens, maar nu zonder muziek. Wat vindt mijn sporadische webloglezer beter en aantrekkelijker om naar te kijken? Ik ben daar benieuwd naar.

Verrassing

Zondag hadden we afgesproken met de ouders van mijn schoondochter op het terrasje van de strandtent in Benalmadena , waar we elkaar twee jaar geleden ook een paar keer ontmoet hebben, toen zij hier in de buurt met vakantie waren. Mijn zoon en hun dochter (toen zelf nog geen ouders) logeerden toen een weekje bij ons.

Zoals ik al vertelde zijn de andere opa en oma nu ook weer hier voor een paar weken en nadat we elkaar al een keer ontmoet hebben in hun vakantiehuis zouden we ze dus nu in Benalmadena gaan zien. Gezellig!

Als we aankomen bij de strandtent zijn ze er nog niet. Best logisch, want zij komen van ver over een kronkelige weg en een exacte tijd is dan moeilijk af te spreken.

We gaan de trap weer op en lopen naar het stukje boulevard boven het strand, vanwaar wij ze makkelijk zullen kunnen zien als zij zijn aangekomen. We wandelen wat rond en kijken daarna naar beneden en ja hoor, daar zien we R., de moeder van K. We roepen naar haar en ze komt ons tegemoet en dan gaan we zitten op het terras, waar nu ook H. is aangeschoven. ‘Ik heb het een beetje warm,’ zegt hij. Geen probleem, dan zoeken we een plek in de schaduw. De ober komt net aanlopen met onze bestellingen en deze loopt mee met ons, op zoek naar een plek in de schaduw aan de andere kant van het terras. En dan zie ik een meisje dat lijkt op mijn schoondochter. Ik besteed er niet veel aandacht aan, want ik ben op zoek naar een geschikte plek in de schaduw. En dan merk ik dat de rest van het gezelschap naar het meisje toeloopt dat zo op K. lijkt. Maar dat is helemaal geen plek in de schaduw, denk ik nog. En dan zie ik ook Noëlle en mijn zoon! Ze zijn gisteren aangekomen bij de ‘andere ouders’ voor een korte vakantie. Wat een verrassing! Toevallig is het moederdag.

We hebben een gezellige dag en niet al te laat in de avond rijden ze terug naar hun adres in de bergen. Ze willen daar voor donker zijn in verband met het nogal gevaarlijke weggetje ernaartoe.

 

Vredesoord

Je hebt bedevaartsoorden en je hebt begraafplaatsen van heiligen waar mensen heengaan om rust en troost te vinden. Soms zelfs genezing. Je kan geloven in de heiligheid van een plaats of niet.

Zeker weet ik wel dat bepaalde plaatsten heel naar kunnen aanvoelen, zonder dat je altijd weet waarom en dat er ook plaatsen zijn waar je je juist heel prettig voelt. Vredige plekken, die je energie en inspiratie geven, zoals ook sommige muziek dat kan. Het is niet altijd duidelijk waar die vrede die je krijgt op zo een plek vandaan komt. Helemaal niet zelfs.

Vandaag gingen we naar de plek waar Ahmad in maart nog zocht naar Tagarnina (een distel die je kunt eten zolang het plantje nog klein is). Telkens als we op die plek komen en even gaan zitten op de rand van een oude ‘alberca’, (Een plek waar vroeger regenwater werd opgevangen en bewaard om er de beplanting mee te irrigeren en die nu droog is), dan ervaren wij een enorm gevoel van vrede.

Tijdens de wandel erheen horen we vogels fluiten en we komen langs klaterende beekjes, nu rijkelijk gevuld dor het regenwater dat gisteren gevallen is. Ik wil een filmpje maken van de geluiden van de natuur, nu eens een keer zonder muziek. Intussen loopt Ahmad met mijn Nikon met de zoemlens. Hij heeft vandaag weer zin om foto’s te schieten en daar een filmpje van te maken.

Onderweg komt ineens het mishandelde jongetje met de helm in mijn gedachten (zie vorig bericht). Een gaaf en gezond kind dat zonder goede reden voor het leven beschadigd is door brute mishandeling. De onrechtvaardigheid van het feit dat de dader gewoon zijn leven kan voortzetten na 6 jaar gevangenisstraf. Het breekt mijn hart en ik kan het niet loslaten en ik vergeet te filmen. Loop te piekeren over dit kind met mijn camera in de hand.

Op de ‘vredesplek’ ga ik zitten op de rand van de alberca. Ik voel wanhoop en verdriet  als ik aan deze jongen denk, bijna alsof het mijn eigen kind is. Wat maakt het ook uit wiens kind het is. Het is een kind dat eenzaam was in zijn doodsangst, een kind dat liefde verdient, zoals alle kinderen. Ik zit wat stilletjes en ondanks deze heel sombere gedachten voel ik wel hoe vredig deze plek opnieuw is. Ik hoor water kabbelen van een nabije beek. Er fluiten vogels en ik hoor bijen in een boom gonzen. De zon beschijnt me weldadig. Het is niet heet en niet koud, het is heerlijk. Ik voel nog steeds dat verdriet om dat kind maar ook die rust en dat alles wat ik verder wil onbelangrijk is. Alleen liefde geven is belangrijk. Intussen zie ik Ahmad her en der heen en weer lopen met zijn (mijn) camera. Ik zie dat hij geïnspireerd is en in een gelukkige flow bezig is zijn foto’s te schieten. Waarom ook niet. Ik gun het hem. Wie zegt dat ik altijd de films en foto’s zou moeten maken. We zijn een duo en het maakt niet uit wie de foto’s en de filmpjes maakt. Het geeft me een enorme rust dat hij dat nu doet. Ik zit daar zo fijn en zo kalm en wil me nauwelijks bewegen. De gemartelde jongen knaagt aan mij, maar ik weet dat ik dat moet loslaten. Ik kan hem niet helpen. Allah weet alles wat er gebeurt op deze wereld. Hoe sommige mensen zich gedragen als monsters, in het groot en in het klein. Allah geeft vrede in het hart van wie Hij wil. Moge deze jongen vrede krijgen en mogen mensen iets uitvinden waardoor men zijn schedel kan helen of bedekken op wat voor manier dan ook. De geneeskunde is vindingrijk. Moge Allah zijn verwondingen genezen. Moge deze jongen heel gelukkig worden. En die andere ook. Die jongen die eindelijk bevrijd is uit zijn kooi.

Hier het filmpje (fotopresentatie) van Ahmad. Hij is er zelf heel tevreden mee en ik zeg ook: ‘mooi!’

Barricades

Ik ben geen type voor de barricades. Dat animo ontbrak bij mij al totaal in de 70er jaren, toen het mode was om voor van alles en nog wat de straat op te gaan en te demonstreren. Ik heb daar nooit aan meegedaan, omdat ik geen type ben om in een groep luid allerlei teksten te scanderen en met een spandoek te lopen. Ik zou me in zo een situatie totaal ontheemd voelen. Het past gewoon niet bij mij. Ik kan me herinneren dat ik toch één keer in mijn leven heb meegedaan aan een ‘sit-down staking’ op school. Ik voelde me min of meer verplicht om mee te doen met mijn schoolgenoten, maar zittend op de vloer van de schoolgang voelde ik me me totaal niet lekker in mijn vel. Het was alsof ik mezelf verloochende.

Vandaag bedacht ik me dat er toch wel één zaak is waarvoor ik me zou willen beijveren: zwaardere straffen voor mensen die kinderen mishandelen en voor het leven geestelijk en lichamelijk beschadigen. Ik vind dat in vrijwel alle gevallen, zowel in Nederland als daarbuiten mensen veel te gemakkelijk wegkomen met het stelselmatig folteren van een weerloos kind.

Het lijkt wel of mijn antenne voortdurend gericht staat op het detecteren van die kleine berichtjes in de krant en laatst zelfs op het nieuws van radio 1. In Israel is een jongen bevrijd die jarenlang door zijn ouders werd opgesloten in een kooi. Hij mocht daar per dag maar even uit. Niemand had het in de gaten tot de buren alarm sloegen, omdat zij een walgelijke stank roken vanuit het huis waar de zwaar verwaarloosde jongen woonde. Ik weet nog niet welke straf deze ouders zullen krijgen.

Dezelfde dag lees ik in het AD een bericht over een jongen in Nieuw Zeeland die zo zwaar is mishandeld door een (stief? pleeg?)ouder. Dat zijn schedel gedeeltelijk is verbrijzeld, waardoor hij zijn hele leven een helm zal moeten dragen. Verder heeft hij een hersenbeschadiging en nog diverse andere ernstige verwondingen. De dader kreeg 6 jaar gevangenisstraf. De pleegouders die momenteel voor deze jongen zorgen zijn daar heel verontwaardigd over. De rechter die het vonnis uitsprak moest huilen toen zij de verwondingen van de jongen moest benoemen. Maar zij kon geen zwaardere straf geven, omdat de wet nu eenmaal deze straf voorschrijft.

Ik zou graag op een barricade staan om te bepleiten  dat de straffen voor het mishandelen (soms tot de dood erop volgt) van een kind zwaarder worden. En dat deze mensen voor hun leven onvruchtbaar worden gemaakt en dat erop wordt toegezien dat zij nooit meer in aanraking komen met kinderen.

Emotie

Vandaag gingen we op bezoek bij de ouders van de vriendin van mijn jongste zoon, de andere opa en oma van Noëlle. Heel lieve mensen. Zij zijn hier twee weken met vakantie en zitten in een mooi huurhuisje 60 km hiervandaan. Heel afgelegen maar ook heel mooi gesitueerd in de bergen, in de buurt van Cómpeta, een schitterende streek. We hebben niets anders gedaan dan met elkaar gepraat, wat heel fijn was en openhartig.

bezoek Roos en Hans

Daarna reden Ahmad en ik weer terug en deden we onderweg nog even boodschappen bij de Little. Daar overviel me een intens gevoel van verlatenheid toen we in de rij stonden bij de kassa.

De vrolijkheid die al mijn verdriet gewoonlijk als een troostlaag pleegt te bedekken leek ineens mijlenver weg. Totaal onbereikbaar. Ik keek, zoekend naar enige referentie, om me heen naar de andere mensen die bezig waren met hun boodschappen of stonden te wachten in de rij aan de diverse kassa’s. Zag alleen maar de weerloosheid van ons mensen. Wij met zijn allen in die winkel, wij mensen die moeten eten en drinken om in leven te blijven. Iedereen die daar bijeen was, elk met zijn eigen sores en misschien wel groot verdriet. Ik keek onopgemerkt naar de uitdrukking van een ieder, zo bezig met zijn huis tuin en keukending, maar ieder ook in zijn eigen wereld, met zijn eigen angsten en twijfels. En het ontroerde me zo. Ik kon wel huilen en moest mezelf vermannen om niet daadwerkelijk tranen te laten vloeien. Het bezig zijn met de boodschappen en het rijden met de kar gaf me al snel weer de afleiding om dit moment van zwakte achter me te laten.

Thuisgekomen had ik heel veel berichtjes. Van mijn kinderen, van een vriend(in). Dat deed mij zo goed en weer moest ik bijna huilen. Ik wilde dit sentiment niet laten zien en snufte wat in een zakdoek onder het mom van verkoudheid. Ik schaam voor deze malligheid voor Ahmad. Hoe kan ik een ander uitleggen wat ik voel. We zijn allemaal alleen en soms raken we elkaar even aan en herkennen we iets in elkaar en dat voelt dan zo goed. Want we zijn toch mensen die af en toe mee willen voelen met andere mensen. Dan is het net of je toch wat kan delen en dat is zo mooi. Daar moet ik weer van huilen.

Wat een huilebalk, zeg. Morgen weer een nieuwe dag.

Het grafje van Imran

Gisteren zag ik de laatste uitzending van ‘het mooiste meisje van de klas’. De hoofdpersoon uit deze aflevering had, net als ik, een kindje verloren. Maar dit kindje, een meisje, was in haar buik overleden, helemaal aan het einde van de zwangerschap. Hoewel het kleine meisje niet meer levend op deze wereld was gekomen, hadden zij haar toch kleertjes aangetrokken en een fotoreportage van het doodgeboren engeltje gemaakt. O.a. in de armen van haar grote broer. Dit vormde een mooie herinnering voor later. In de woonkamer van dit gezin was een soort altaartje gemaakt er ere van hun doodgeboren kindje. Daarop stond een urn en wat fotootjes en een kaarsje. Zij nam op die manier nog steeds een centrale plaats in in dit gezin.

Haar moeder, die moest huilen toen ze vertelde over het voortijdig afgebroken leven van haar kindje, zei onder meer dat het voor haar heel belangrijk was om een plek te hebben waar ze haar kindje kon herdenken.

Toen ik dit hoorde liepen de tranen over mijn wangen en zat ik hardop te snikken. Ik kon dat gerust even doen, want ik was op dat moment alleen ;-). Ik besefte weer eens ten volle dat ik helemaal geen plek meer had om mijn Imran te herdenken.

DSC02426Ik keek naar zijn tekening, die tegenover mijn laptop aan de muur hangt en besefte dat dit het enige was wat ik nog had van hem. WANT IK HEB ZIJN GRAFJE NIET VERLENGD IN MEI 1986.

Het idee dat zijn grafje dan wellicht al geruimd is en dat zijn lieve kleine tere botjes nu misschien wel liggen in een massagraf tezamen met overblijfselen van mensen van allerlei allooi gaf me een ellendig gevoel. Dat het simpele grafje (zonder monumentje), waar ik altijd tot rust kwam er nu niet meer is maakte me zo intens verdrietig. Het knaagde al langer, maar de wanhoop over een onherroepelijk niet omkeerbare foute beslissing werd verder aangewakkerd door de woorden van dit mooiste meisje van de klas. Imran verdient op zijn minst een plekje om herinnerd te worden. Een grafje waar hij rustig kan blijven liggen, wat het ook mag kosten.

SAM_0865

Vandaag grijpt de wanhoop over het geruimde graf me opnieuw naar de keel. Ahmad is naar de dokter, dus ik kan weer even flink huilen. Maar dan krijg ik een idee. Ik bel de begraafplaats in Utrecht en vraag of zijn grafje al geruimd is.

De dame van het kantoor vertelt me dat dit niet zo is! Zijn grafje is er nog. En bovendien, vertelt zij, worden graven nooit geruimd. Wat in de grond zit blijft daarin en wordt nooit weggehaald. Hooguit wordt de plek van een graf opnieuw gegeven aan een ander. Maar dit is nog niet gebeurd met het grafje van Imran. Ik kan het op mijn naam laten zetten (stond eerst nog op de naam van mijn ex) en ik kan het alsnog verlengen met ingang van mei 2016.

Ik ben zo opgelucht. Ik moet weer huilen, maar dit keer van opluchting en blijdschap. Mijn lieve Imrantje. Zo lang ik leef wil ik je grafje behouden en eren. Ik weet nu hoe belangrijk dit voor me is.

APK

Vandaag was het weer tijd voor de jaarlijkse APK-keuring, die ik gelukkig in Marbella kan laten doen met mijn Nederlandse kenteken. Mijn auto is één van de weinige in deze contreien met een niet Spaans kenteken. Er zijn zat buitenlanders (meest Engelsen) te vinden bij de ITV, zoals hier de APK heet, maar zij hebben allemaal een auto met een Spaans kenteken. Kennelijk is dat voor hun handiger (stuur links) en goedkoper. De auto’s zijn hier aanmerkelijk goedkoper dan bij ons. Maar ik had nu eenmaal mijn trouwe Daihatsu nog. Het ding rijdt nog steeds prima en hij is dan ook weer goedgekeurd. Ik reed op de heenweg over de mooie Autovia del Mediterranio, die loopt van Algeciras tot helemaal aan Barcelona. Op de terugweg zat ik naast de bestuurder en maakte een filmpje van de rit . Als je wilt, rijd dan een stukje met ons mee :-)