Mijn eerste opdracht en het inlijsten van een schilderij

Na een tijdje op marktplaats te hebben gestaan, waar ik me aanbied om te tekenen of schilderen in opdracht kreeg ik zowaar vandaag mijn eerste verzoek.

Er zit een ontroerend verhaal achter. Een opa, schoonvader van de opdrachtgeefster, is helaas overleden terwijl zij zwanger was van haar eerste kind. Haar man en zijn vader hadden een heel speciale band. Helaas heeft de opa dit kleinkind nooit kunnen zien, omdat hij overleed op vrij jonge leeftijd (56 jaar), terwijl zij zwanger was..

Nu wil zij een schilderij van de helaas overleden opa met zijn kleindochter, die nu 6 maandjes is. Dus het moet een portret worden van twee personen, de opa met een kleindochter die hij helaas nooit heeft kunnen zien.

Het zal een cadeau zijn voor haar man. Later moet het ook voor haar kind zijn als aandenken aan de opa die ze nooit gekend heeft. En er zit ook een deadline aan vast. Haar man is 23 juli jarig en dan moet het af zijn! Ik vertelde haar dat een olieverfschilderij een langdurige droogtijd heeft en dat het eigenlijk wel drie maanden duurt voordat ik het schilderij kan vernissen en afgeven. Maar zij wil het beslist eerder hebben. Ik heb haar gezegd dat ze het schilderij ook wel nat aan de muur kan hangen en dan later zelf vernissen, als het helemaal droog is.

Dus dat gaan we doen. Ze heeft me een aantal foto’s gestuurd van de opa en van het kindje. Ik heb al in gedachten welke compositie ik daarvan ga maken. Ahmad zal me helpen door een aantal gekozen foto’s voor mij te combineren tot één geheel.

Verder ging ik vandaag naar Hornbach om het schilderij, dat ik voor de andere opa en oma van mijn jongste kleinkind maakte, te laten inlijsten. Ik moest het schilderij meenemen voor de exacte maat. Ik zocht een lijst uit die me wel wat leek, tussen alle stukjes lijst die daar hingen uitgestald. Wat kostte die lijst? 89 euro per meter. Huh? Dat betekent bijna 180 euro voor dit schilderij en daar zouden ook nog maakkosten bijkomen. En dan te bedenken dat Hornbach goedkoper is in het inlijsten van schilderijen dan een andere professionele lijstenmaker. Oké, dan maar een goedkoper lijstje. Ik vond een andere, die me met maakkosten inbegrepen op nog altijd meer dan 80 euro kwam te staan. Nou ja, vooruit dan maar. De lijst moest wel besteld worden en daar gingen vier weken overheen. Pfff.

Ik keek even om me heen en zag wat kant en klaar lijsten in rijen staan. ‘Kan zoiets niet?’ vroeg ik aan het meisje. Ik pleeg wel vaker lijsten te gebruiken van Ikea-schilderijen en dergelijke. Ik pikte er een mooie bewerkte goudkleurige uit. 40 x 50. Mijn schilderij was ietsje groter in millimeters. Ze ging meten en ja hoor, mijn schilderij paste erin. ‘Dan neem ik die!’ Morgen klaar. En kosten in totaal 50 euro. En dat is omdat ik ervoor gekozen heb haar het inlijst-werk te laten doen voor een tientje extra. Ik was blij, toen ik de deur uitliep. Morgen kan ik hem ophalen. Hoop dat ze mijn canvasje niet beschadigen. Het was best moeilijk mijn zielekindje daar achter te laten in die grote winkel met die enorme daar rond klossende menigte.

Siësta en een mediterraan ritme van eten en drinken

Het heeft een tijd geduurd voordat ik eraan wilde geloven. Terwijl Ahmad elke dag, na de ‘almuerza’ (de warme middagmaaltijd om ongeveer 15 uur), zich even terugtrekt op ons bed voor een middagdutje, ga ik in de regel gewoon door met mijn bezigheden. Dat heeft tot gevolg dat ik meestal een aantal uurtjes later, zo rond de klok van 18 uur mijn dieptepunt in het energieniveau krijg en dan vaak alsnog even in slaap sukkel of wakker blijf maar met een slap gevoel. Dat herstelt zich dan vaak wel, maar toch loopt het gebrek aan uurtjes slaap uiteindelijk op tot een chronisch slaaptekort.

De Spanjaarden zijn zo gek nog niet met hun ritme van eten en drinken en slapen. Sinds ik het mediterrane ritme van eten en drinken aanhoud, ben ik in een veel betere lichamelijke conditie gekomen dan ooit tevoren, toen ik at wanneer mijn buik begon te knorren en verder niet veel aandacht gaf aan tijden van eten en drinken.

Vandaag besloot ik me niet alleen wat betreft het ritme van eten en drinken aan te passen aan mijn echtgenoot, maar ook mee te doen met zijn middagdut. En dat is me heel goed bevallen. Zo een kort momentje slapen verkwikt enorm en voorkomt de daling in energie die ik altijd in de vroege avond pleeg te hebben.

Ik schreef al eerder in dit weblog over het ritme van eten en drinken, dat ik aanhoud, sinds ik met Ahmad samen ben. Dat is inmiddels bijna 12 jaar.

Ik herhaal onze tijden van eten en drinken hier, omdat het misschien een goed idee is voor de lezer van dit weblog, die zich dat ritme qua dagindeling kan veroorloven (ik begrijp dat het voor werkende Nederlanders niet altijd mogelijk is):

Tussen 7 en 8 uur in de ochtend: Koffie en een glas water met een klein broodje erbij

Rond 11.30 uur: Koffietijd, d.w.z. een tweede mok koffie met nog wat te eten naar keus, een broodje of een koek.

Rond 15 uur: De almuerza. Dat is de grote warme maaltijd, bestaande uit een lekker bord warm eten met een glas water erbij, met fruit of yoghurt toe of elk andere toetje naar keus.

Daarna even een siësta van een half uur tot een uur.

Om 18 uur: tijd voor een kop thee met wat erbij. Kan een koek zijn of nootjes

Tussen 20 en 21 uur: Tijd voor de ‘cena’. Dat is een kleinere warme maaltijd. Bij ons bestaat die uit bijvoorbeeld een kom heerlijke soep met brood of een gebakken ei met uitjes, ook weer met een glas water erbij. Daarna weer een toetje van kaas of fruit.

Na dit programma van eten den drinken heb je geen hongergevoel meer de rest van de avond. Ook heb ik gemerkt dat je door dit ritme, waarbij je telkens in een vast ritme kleine porties eet en drinkt, geen neiging meer vertoont om allerlei tussendoortjes naar binnen te proppen. Ik ben in al deze jaren nooit dik geworden noch te mager (of het was te wijten aan een operatie en tijdelijk). Ik heb door het fietsen op de hometrainer dat ik daarbij dagelijks doe een goede conditie.

Het mediterrane ritme bevalt me heel goed en ik kan het iedereen aanbevelen, ook in ons klimaat.

Aften

Ben Nederland binnengekomen, niet met corona, maar met aften. Ik merkte al in Spanje dat ik last kreeg van pijn aan de binnenkant van mijn onderlip. Ik dacht in eerste instantie aan een koortslip, die mogelijk wat meer binnenwaarts op de lip was opgekomen dan normaal. Smeerde er koortslipcreme op, wat niets hielp. Het bleef schrijnen en er ontstond zwelling, waar ik geen aandacht aan gaf in alle drukte.

Eenmaal in Nederland hield het lelijke en pijnlijke plekje stand. Pas na een paar dagen afzien bekeek ik het goed en zag dat het een plek met uitloper was waaronder een vochtblaasje leek te zitten.

Het verdween maar niet en het bleef irriteren en schrijnen. Af en toe ging het even bloeden, wat geen verlichting gaf. Vandaag vond Ahmad dat ik ermee naar de dokter moest. Ik kreeg een lieve en kundige invaller. Zij zit in haar eindfase van de studie. Ze keek er even goed naar en dacht dat het aften zijn. Die moeten vanzelf een keer weg gaan. Ze schreef een verdovende creme voor, die niet geneest maar alleen de pijn verlicht. Als het over twee weken niet over is verwijst ze me naar een dermatoloog.

Bij de apotheek bleek de verdovende creme niet vergoed te worden en 16,95 te kosten. 😲 Heb hem gekocht en heb daar nu al spijt van.

Kijken of het nare plekje over twee weken weg is😖

Ik word er niet mooier op😂

Stress

De reis naar Nederland werd afgelegd in een vrijwel leeg vliegtuig vanaf een bijna leeg vliegveld in Malaga naar een even leeg vliegveld in Rotterdam. Tijdens het wachten op onze bagage hoorde ik een vliegveld-medewerker vertellen dat ons vliegtuig, komend vanuit Nederland naar Malaga helemaal leeg was. Dat zal een duur ritje zijn geweest voor Transavia. Maar wij deden er in ons voordeel mee, omdat we waarschijnlijk niet besmet zijn tijdens de reis. Een bezoek aan een supermarkt is riskanter!

Het was raar om mijn kinderen niet te kunnen omhelzen. De kleindochter had speciaal haar ballet-tutu aangetrokken voor ons en zag er met roze vleugels en een bloemendiadeem uit als een elf. We wilden eigenlijk direct weg gaan, maar lieten ons verleiden om een heerlijk maisbroodje met thee te nuttigen, bereid door mijn lieve schoondochter. We bewonderden hun mooi opgeknapte tuin.

Maar tegen de spits moesten we toch naar huis. Ik sloot mijn accu weer aan, zoals Ahmad me dat geleerd heeft en weg reden we, de vinexwijk uit. Een lampje gaf aan dat mijn banden nodig opgepompt moesten worden en dat deden we bij de eerste benzinepomp, die ik zag.

Altijd wat onwennig om je eigen huis weer te betreden na zo een lange tijd. De tuin was zwaar verwilderd, zoals te verwachten was. Er groeide zelfs graan, gezaaid door de vogeltjes die gewend waren kwistig te strooien met het zaad dat ze minder lekker vonden. En wij waren allebei uitgeput, al wisten we niet waarvan. We hadden geen kracht meer om boodschappen te doen en dat deden we ook niet

We aten een door mij geïmproviseerde maaltijd van rijst met linzen en zochten heel vroeg ons supersize bed op.

De volgende dag besloten we zo voeg mogelijk naar de winkels te gaan voor boodschappen. Ik was blij dat we de fiets hadden genomen, want in alle vroegte was het op deze zaterdagochtend al een drukte van belang op de parkeerplaats. Wat mij opviel was de stress en somberheid die ik zag op de gezichten van veel mensen. Bij de jongeren viel dat wel mee, zoals de jonge meisjes bij de kassa, die mijn glimlachende ogen boven het medische mondkapje nog wel beantwoordden met een glimlach. Maar hoe ouder de mensen, hoe mismoediger ze op me overkwamen. Sommigen kwamen bijna levensmoe op me over, anderen leken gestrest en volledig verzonken in hun eigen gedachtewereld, die er op het oog niet hoopgevend uit zag.

‘Zie jij dat ook?’ vraag ik aan Ahmad. ‘Het lijkt wel of iedereen zo ongelukkig uit zijn of haar ogen kijkt.’ Ja, Ahmad ziet het ook. Als ik vraag aan een winkelier wat de kersen kosten, krijg ik een snauwend antwoord. De kersen bleken overigens ook niet te smaken, merkten we achteraf. Alsof ze waren opgepompt met veel water of groeihormonen.

Alleen bij de Little trof ik bij de ingang handgel aan om de handen te desinfecteren. Gelukkig maar, want iedereen blijkt hier zonder plastic handschoenen in de groente en het fruit te mogen graaien. Het idee dat het verstandig is om in een gesloten ruimte je mondkapje op te zetten is hier niet populair. We zagen maar weinig mensen met een mondkapje en dat waren veelal mensen met roots in mediterrane gebieden (zo te zien). In Spanje is en blijft het verplicht om in gesloten ruimtes een mondkapje te dragen, maar hier is dat duidelijk niet het geval. Ieder zijn meug.

We moesten even wennen aan de sfeer hier, die toch wat minder hartelijk is dan die in het dorp dat we zojuist verlieten. Daar zegt iedereen elkaar goedendag en vrijwel iedereen heeft een glimlach voor de ander klaar. ‘Mal tiempo buena cara,’ luidt een Andalusisch gezegde. D.w.z. in slechte tijden toch een opgewekt gezicht. Die sfeer ademt hier niet. Of misschien waren we wat te vroeg. Er zijn immers mensen die last hebben van een ochtendhumeur. Laten we het daar maar op houden.

Toen ik bij thuiskomst mijn buurman in de voortuin aan het werk zag en wij een praatje maakten, was ik wel weer gerustgesteld. Wat betreft mijn buren heb ik totaal geen klachten. Ons huizenrijtje van vier bevat alleen maar aardige mensen, die ook nog wat voor elkaar over hebben. De buurman heeft bijvoorbeeld mijn plantjes bewaterd en ook een paar keer de tuin, toen het erg droog was in Nederland. Ik houd van mijn groene prachtwijk.

We zijn al een beetje gewend en de tuin is bijna geknipt en geschoren. Het vogelvoer hangt te wachten op meesjes, mussen en ander gevogelte. Het duurt altijd even voordat ze door hebben dat hun tafeltje hier weer gedekt is.

Nog drie kwartier

Dan komt de taxi, die ons naar Malaga Airport brengt. Altijd een opwindend momentje voor ons. Gisteren hebben we het hele huis schoongemaakt om het zo goed mogelijk achter te laten. De hoeveelheid eten in huis hebben we netjes afgepast op ons vertrek. We hoefden maar een paar dingen aan de buren te geven, zoals een pak melk, knoflook e.d. Alles is ´beestjesproof´, omdat ik alle aangebroken pakken meel e.d. in potten heb verpakt.

Ik zit hier spic en span achter mijn Lenovo Legion. Alle bestanden die ik wil meenemen staan op mijn externe schijf, waar de Asus wacht. Maar belangrijker zijn mijn kinderen en kleinkinderen. Mijn jongste komt me halen en ik vind het nu al jammer dat ik hem niet zal kunnen omhelzen. Evenals mijn lieve schoondochter en hun kleine meid, die heerlijke gummibeer. Ik zou ze allemaal in mijn armen willen nemen, maar wij hebben ons voorgenomen twee weken vrijwillig in quarantaine te gaan. Pas als we weten geen symptomen te hebben overgehouden aan onze vliegreis zullen we de kinderen echt gaan zien en samen eten e.d. Ik verheug me daar enorm op.

Kijken hoe mijn auto het gehouden heeft, zo lang stil op één plek. Hopelijk nog geen vierkante banden van al dat stilstaan. Verheug me ook op onze tuin en de vogeltjes. Mijn lieve buren weer te zien en vriend(innen) en kennissen. Wauw!

.

Slang

Gisteren werd Ahmad gebeld door zijn dochter. Vlakbij het zwembad voor haar huis hadden ze een slang gezien van wel een meter lang. Ze was ervan geschrokken en vroeg haar vader wat ze moest doen. Ahmad´s kinderen zijn grotendeels opgegroeid in het centrum van Sevilla en hoewel Zoraida, net als haar vader, gek is op de natuur, is ze aan veel dingen niet gewend. Ik kan me dat goed voorstellen. En als je met je blote voeten uit het zwembad komt, is een slang niet echt het dier dat je zou willen tegenkomen. Ze stuurde een filmpje van het serpent.

Als je goed kijkt, zie je de slang snel wegglijden achter het witte kratje op het filmpje.

Ahmad kon haar geruststellen. De slang is niet giftig of gevaarlijk voor mensen. Het dier is waarschijnlijk op jacht geweest naar vogeltjes. Hij zei: ´Zie de slang maar als een minder aangename buur. Je zal het dier af en toe tegenkomen´. Hij raadde zijn kinderen wel aan om met een tak of stok door het hoge gras op het terrein te lopen. De stok kan je dan wat voor je uit heen en weer bewegen, zodat dieren en diertjes die verscholen zitten in het gras weten dat je eraan komt en tijdig weg kunnen glippen.

Naast slangen zijn er op het terrein van Zoraida ook schorpioenen (ook niet zo aangenaam) en muizen. De twee katten die zij heeft hebben het zo goed, dat zij niet geïnteresseerd zijn in muizen vangen :-).

Bezoek aan kinderen

We brachten een bezoek aan twee van Ahmad´s kinderen. Broer en zus wonen samen in een schattig huisje in de campo in de omgeving van Sevilla Zoraida kon dit huisje huren van kennissen. Het huisje staat op een grote lap grond, die behoort aan een familie. Op dat land wonen de ouders in een groot huis, de oma in een eenvoudig optrekje, dat lijkt op een barak en de dochter woonde met haar opgroeiende dochter in het huisje dat Zoraida nu bewoont. Dat meisje wilde niet meer met haar moeder op het land wonen, zo ver van haar school en leeftijdgenoten. Daarom verhuisde die moeder en kon Zoraida dat huisje huren.

Het is voor Zoraida een droom die is uitgekomen. Zij wilde altijd al in een landelijke omgeving wonen en toevallig gaat ze met ingang van september werken in een school in een dorp in de buurt. Ze hoopte het huis te kunnen kopen, maar dat gaat helaas niet door. De eigenaar wil het huis bewaren voor zijn dochter. Misschien wil die dochter toch weer terugkeren in de toekomst.

Maar zolang het duurt, genieten broer en zus van dit droomhuisje op het land. Ismael doet er zijn voordeel mee, omdat hij toch veel weg op reis is voor zijn werk als ingenieur bij de formule 1. Zo kan hij met zijn zus de vaste lasten delen en zijn ze allebei minder geld kwijt.

Leuke bijkomstigheid is dat er op het terrein ook een klein paardje rondloopt, Furia geheten. In tegenstelling tot haar naam is Furia juist heel rustifg en zachtaardig. Het is een paardje dat de grootte heeft van een pony, maar niet de lompe bouw. Het is een sierlijk paard, gebouwd net als elk ander paard, maar dan kleiner. Ik, die normaal vol ontzag is voor grote paarden, was direct helemaal vertederd door dit exemplaar. Zoraida mag het paardje bijvoeren en ermee gaan wandelen aan een leiband.

Er is een vijver, die druk bezocht wordt door bijen, die afkomen op de natte stenen onder de fontein.De hele dag door hoor je er niets anders dan het gefluit van vogels. Ik waande me weer in mijn jeugd, toen het voor mij en mijn broer ook heel gewoon was om de hele dag omringd zijn door de natuur. Dat was één van de voordelen van het wonen op een militaire vliegbasis.

Verder is er gelegenheid om kippen te houden en een moestuin. Uiteraard wil haar vader haar daarbij graag advies geven en helpen. De katten van Zoraida zijn helemaal in hun element. De overgang van flatgebouw naar een rustieke omgeving, waar ze vrij in en uit kunnen lopen bevalt hen goed.

Ik maakte een filmpje van deze mooie dag.