Geëerd bezoek

Elke ochtend gooi ik wat overgebleven broodrestjes en stukjes kaas op de aarde in onze tuin, ter aanvulling van het verdere voedsel dat er hangt voor de vogeltjes. Deze winter komen ze in grote getale en in vele soorten. Meesjes, merels, mussen, roodborstjes, spreeuwen, papagaaien, eksters en duiven. De slimme eksters hebben altijd snel de kaas te pakken. Het door mij gestrooide brood is al snel op en verder zien we door de dag heen de andere vogels eten van de nootjes, zaadjes, vetbollen en de vogeltaart.

Onduidelijke foto van roodborstje, dat trouw zaadbolletje en vogeltaart komt eten.

Maar elke ochtend zie ik heel schichtig een lekkere mollige huiskat haastig van me weghollen als ik de tuindeur open. Deze kat vindt het leuk om met name in de nacht te jagen in mijn tuin op muisjes die er ook wel zijn, maar zich nu overdag minder laten zien dan andere jaren. De kat schrikt van mij en denkt dat ik hem niet graag zie in mijn tuin, maar niets is minder waar. Ik ben blij met deze jager die vooral in de nacht en vroege ochtend onze tuin komt vrijwaren van te veel muizen.

Vandaag waande het heerlijke wollige beest zich onbespied en kon ik hem kieken vanuit het raam, terwijl hij op zijn gemak op onze tuinset zat, waarschijnlijk luisterend naar het muizengetrippel daaronder. Deze jager is welkom!

Mercy Oceans 1

Tot mijn genoegen en dankzij de vele mogelijkheden die internet biedt, ben ik nu klaar met het digitaliseren van het oude boek Mercy Oceans deel 1.

De oude getypte en in documentstructuur gescande tekst kon gemakkelijke gelezen worden door ‘mijn drive’ en vervolgens omgezet worden in word. Daarna converteerde ik de hele tekst in epub.

Het originele boek had geen ISBN nummer en geen wettelijke uitgever of schrijver, maar is ooit getypt op een elektrische typemachine door een leerling van sheikh Nazim in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Deze leerling heeft waarschijnlijk de woorden van onze leermeester tijdens zijn ‘sohbets’ (lezingen) opgenomen op cassettebandjes, zoals toen gebruikelijk was, en daarna uitgetypt voor andere belangstellenden die er niet bij hadden kunnen zijn.

Nu ben ik klaar met een deel van het karwei. Er zijn nog twee boeken te gaan. Overigens doe ik het met plezier, omdat de woorden van mijn geliefde leermeester mij altijd blij maken en goede herinneringen oproepen. De woorden van sheikh Nazim zijn voor mij levenslessen, die me eraan herinneren waarvoor ik op deze wereld ben. Ik wil ze graag delen met anderen, in de hoop dat de wijze lessen van Grandscheikh, de leermeester van Sheikh Nazim, een inspiratiebron kunnen zijn voor wie daarin geïnteresseerd is.

Toen ik ik het oude boek uiteindelijk had gedigitaliseerd en omgezet in epub merkte ik het volgende:

Ik kon het boek direct downloaden in mijn e-reader, wat fijn is, want zo blijven de woorden behouden. Maar toen ik het epub-bestand wilde delen met de lezer van dit weblog, merkte ik dat dit uiteraard niet ging. Want ook al is het een ebook dat gratis wordt gedeeld en waarvoor niemand de credits ontvangt, je kan een een boek in epub formaat niet zomaar delen via een weblog. Dat is domweg niet toegestaan.

Dus heb ik het document omgezet in PDF en aldus kan het wel gedeeld worden en het is goed leesbaar op PC en tablet. Wie het alsnog graag wil lezen op de e-reader, kan het desgewenst zelf omzetten in epub-formaat en dat kan op tal van manieren, zoals te vinden is op google via bovenstaande link.

Hier is het eerste boek van Mercy Oceans.

Ik zal de te downloaden boeken ook zetten bovenin dit weblog in de zwarte balk onder het kopje Mercy Oceans.

Elk nadeel hep zijn voordeel (Cruijff)

Oftewel tel je zegeningen en zoek de zonnetjes.

Ik heb een roerig leven gehad met veel ups en nog meer downs, maar vanmorgen schoot door mijn hoofd dat ik dankbaar ben voor alles wat ik heb mogen meemaken.

Mijn jeugd was niet gemakkelijk met een beroepsmilitair als stiefvader. Maar achteraf gezien kijk ik toch dankbaar op mijn jeugd terug en alle problemen die ik later kreeg vanwege door mij genomen onverstandige beslissingen.

Toen ik op hoge leeftijd mijn herintrede deed in het arbeidsleven, hadden mijn cliënten er veel aan dat ik veel van hun problemen kon herkennen en ze ook de hand kon reiken om zich daar uit te worstelen. En dat dan weer dankzij mijn levenservaring, die ik kon koppelen aan mijn psychologiestudie en mijn geloof en vertrouwen in de kracht van elk mens.

Ik ben drie keer getrouwd en twee keer gescheiden, maar hoe moeilijk de twee eerdere huwelijken ook voor me waren, ik heb aan beide huwelijken ook iets goeds overgehouden. In mijn eerste huwelijk mocht ik maar liefst vijf mooie kinderen baren, van wie helaas een jongetje niet ouder werd dan vijf dagen. Maar ik heb nog vier andere lieve, mooie kinderen op wie ik heel trots ben. Verder heb ik in mijn eerste huwelijk heerlijk Pakistaans leren koken en dat was een zegen voor de rest van mijn leven. Ook dank ik mijn rotsvaste geloof deels aan mijn toenmalige schoonfamilie, die mij liet zien dat ik niet alleen was in wat ik geloofde.

Mijn tweede huwelijk was weer geen succes. Maar dankzij de inspiratie van mijn echtgenoot in dat tweede huwelijk ben ik gaan sporten en heb ik Arabisch geleerd, zodat ik nu de Koran kan reciteren.

En nu ben ik in mijn derde en laatste huwelijk terecht gekomen en elke dag ben ik zo dankbaar dat ik oud mag worden naast deze man. Met hem heb ik mentale problemen die ik had kunnen oplossen, zodat ik in oneindig rustiger vaarwater nu van de ene dag in de andere glijd.

Ervaringen krijgen we niet voor niets. We kunnen ervan leren. Elk moment maken we een keuze. Wat te doen, wat te zeggen, waarnaar te streven. Onze keuzes zijn belangrijk. En ieder heeft zijn eigen weg te gaan. Ik ben heel dankbaar voor mijn weg en wat ik heb mogen ervaren. Ik kijk vol vertrouwen vooruit. Leef in het moment en laat komen wat komt. Beslissingen neem ik elk moment, maar ik plan niet vooruit. De toekomst is niet aan mij om te bepalen.

Blauwe gentianen

Vroeger hing er een schilderij van twee gentianen op een rots in het huis van onze oma. De gentianen waren geschilderd in een prachtige kleur blauw. Mijn broer hield heel veel van de kleur blauw.

Op een keer was mijn oude oma ziek en dachten wij dat ze mogelijk zou kunnen sterven. Mijn broer en ik waren toen nog jong en thuis wonend. Oma lag op haar rug met haar handen gevouwen op haar borst. Ze was klaar om te sterven en leek al in de houding te zijn gaan liggen.

In de kamer waar zij lag, hing het schilderij van de gentianen. Mijn broer zei voorzichtigjes dat hij het een heel mooi schilderij vond. Ik weet niet of iemand hem hoorde. Wat wij zeiden werd zo vaak ter zijde geschoven en leek op die manier ‘in rook op te gaan’. Maar ik had hem wel gehoord. Ik hield zielsveel van mijn broer en hoopte dat hij ooit het schilderij zou krijgen.

Maar oma stierf niet. Ze was wel ziek, maar niet zo ziek. Ze werd weer beter. Zij zei altijd dat zij zonder pijn wilde overlijden en dat het liefst in haar slaap. Die wens is vervuld. Zij is jaren later, op hoge leeftijd (meer dan 90 jaar oud) in haar slaap gestorven. Het schilderij heeft vanaf dat moment gehangen in het huis van mijn moeder.

Mijn broer is op 47-jarige leeftijd overleden, veel eerder dan mijn moeder. Het schilderij dat hij zo mooi vond is nooit in zijn bezit gekomen. En na mijn moeders dood is het schilderij verdwenen, zoals zoveel van haar erfgoed is verdwenen.

Het schilderij bestaat nog wel in mijn herinnering. En ik wil het proberen na te schilderen, op mijn manier. Als eerbetoon aan mijn lieve broer, die maar zo kort heeft mogen leven.

Ik heb het origineel niet tot mijn beschikking. Wel heb ik wat foto’s van blauwe gentianen vanuit verschillende hoeken van internet geupload en bij elkaar gezet in een collage. Kijken of ik naar de hand van dat voorbeeld een schilderij kan maken, waar mijn broer blij mee zou zijn geweest.

Grieperig

Net is er een griep over bij mij en bij Ahmad begonnen en weer bijna over. maar nu merk ik bij alles wat ik voorzichtig probeer te ondernemen dat een nieuwe grieperigheid zich bij me aandient. Ik voel me slap en krakkemikkig.

Het komt goed uit dat ik toch niet veel kan ondernemen met het afneembare gipsbedje aan mijn voet. Dus rust op de plaats is sowieso passend. Tijd voor reflectie.

Het is alsof ik ik ineens diep in mijn eigen binnenste kan kijken en ineens besef hoeveel monsters er nog in mij huizen. Ik ben bezig met het digitaliseren van de oude wijze woorden van sheikh Nazim (moge hij rusten in vrede in zijn graf met paradijselijke bloemengeuren). En dan kom ik erachter dat ik, net als zoveel van mijn medemensen, nog altijd mijn ego op mijn schouders meesleur in plaats van het ego te berijden als een paard of ezel. Ik zie mijn eigen tekortkomingen met zoveel uitroeptekens erachter. Leuk is dat niet, maar wel verfrissend.

Elke dag doe ik 10 bladzijden uit het oude vergeelde boek, waarvan de pagina’s los zijn gaan zitten. Ik kende de wijze woorden al, maar ik kan ze niet genoeg lezen en herhaald zien. O, hoe hardleers ben ik!

In de tijd die overblijft zoek ik verstrooiing en kijk naar de tv en series op Netflix. Veel aangedikte flauwekul, maar ook leerzaam om te zien hoever het achterna rennen van je ego je uiteindelijk stort in de diepste ellende, zoals te zien is in de serie Peaky Blinders. De mens is zwak en waant zich tevens koning en meester van zijn eigen lot. Daarom stoot hij zijn neus en verliest hij uiteindelijk op alle fronten. Het vervult me met medeleven. Ik herken me in alles wat ik zie, want geen zwakheid of gekte is me vreemd. Ik zit er zelf vol mee. Als ik diep naar binnen kijk zie ik alle lelijks en moois dat ik ook in anderen kan vinden. Daarom, genade! Genade met mijzelf en met anderen. Er wordt zoveel geoordeeld. Weg ermee. Laat het oordelen aan de Almachtige over en wees bevriend met iedereen. We zijn allemaal schepselen en verdienen elkaars respect. Ik ben de minste van allemaal en buig nederig. Amen.

Gezien en gehoord willen worden

Dat is volgens mij een behoefte die we allemaal wel hebben. Bij gelukkige kinderen wordt deze behoefte ruimschoots bevredigd in de jeugd. Als het goed is wordt een kind aangemoedigd door zijn pappie en mammie. Bij de eerste kreetjes, bij de eerste stapjes en later bij alle kleine en grotere prestaties. Naast behoefte aan liefde heeft de mens ook behoefte aan erkenning. Als die voldoende maar in een ook weer niet overdreven hoeveelheid wordt gegeven in de jeugd, dan groeit het kind op met zelfvertrouwen en zelfwaardering.

Bij mij, en daarin ben ik vast niet de enige, ontbrak het nogal aan schouderklopjes en liefdesbetuigingen in mijn jeugd. Ik kreeg ze wel. Van mijn broer, die voor mij nummer één op de wereld was en van andere kinderen, met wie ik speelde. Ook van de leerkrachten kreeg ik waardering. Maar van de belangrijkste mensen in de omgeving van elk kind (de ouders), naar wie elk kind in blind vertrouwen opkijkt, van die mensen bleef elke ‘positieve feedback’ uit. Integendeel, ik kreeg van hen alleen te horen wat ik fout deed en ‘nog niet wist’ en ‘waar ik nog wel achter zou komen’. Alles wat ik deed werd verkleind tot iets onbetekenends. Zelfs toen ik vier kinderen had, werd er neerbuigend gesproken over mijn ‘gezinnetje’, alsof ik nog steeds alleen maar een onbetekenende rol speelde in een ‘grotemensenwereld’ waarvan ik met mijn naïeve gedachtegoed natuurlijk nog geen notie had. Ik bleef voor hen mijn hele leven de dommerik, de naïeveling, die alleen maar verkeerde keuzes maakte en totaal niet in de gaten had waar de wereld om draaide. En ik heb dat zelf ook lange tijd geloofd. Iedereen wist alles beter dan ik, ook al had ik tot aan het einde van mijn universitaire studie top-resultaten. Met mijn bul in de hand geloofde ik nog steeds dat ik van toeten nog bellen wist en dat ik totaal de titel psycholoog niet waardig was.

Ik zeg dit allemaal niet om zielig te doen. Ik wil alleen uitleggen hoe het komt dat een mens soms lange tijd geen zelfvertrouwen kan hebben. Het is zo belangrijk om kinderen van kleins af aan te ‘laten zijn wie ze zijn’ met aanmoediging van hun sterke kanten, die voor elk kind weer anders zijn. Als je kinderen ontmoedigt in alles wat ze doen, of erger nog alles op alles zet om ‘hun wil te breken’, dan laat dat zijn destructieve sporen na op de hele verdere ontwikkeling van dat kind.

Ik vraag me weleens af waarom ik schrijf in een weblog, dat ik met de ‘hele wereld’ deel. Waar komt die behoefte vandaan om mijn ziel en zaligheid te delen met een onzichtbaar publiek en hoezo deel ik ook nog mijn YouTube-filmpjes en mijn tekeningen en schilderijen? Wat wil ik daarmee? Ik wil nog steeds gezien en gehoord worden. Een behoefte waaraan voor mij als kind niet voldoende is voldaan door de belangrijkste mensen in mijn leven. Wil ik dan een schouderklopje? ‘Goedzo, shab, ga zo door, ik begrijp je wel…..’ Ja, zoiets. Denk ik. Beetje ijdelheid ook.

Maar ik besef daarbij ook, dat alle aandacht en waardering van een onzichtbaar of zichtbaar ‘publiek’ in feite nergens toe dient. Ik kan een mening hebben of een gevoel delen en daarmee kan een ander het eens zijn of niet. Iemand kan blij zijn met wat ik beschrijf in dit weblog of niet. Maar is dat belangrijk voor mij? Eigenlijk niet. Wie ben ik helemaal in de grote massa van aardbewoners met elk hun eigen sores. Eén van de velen en soms herkennen mensen dingen bij elkaar en voelen zij zich even verbonden en dan gaan ze weer verder, ieder op zijn eigen reis door het leven.

Wie is er wel altijd bij me (en dat heb ik al gevoeld van kinds af aan)? God, Allah, de Almachtige, de Eeuwige, de Kosmische Wetten, geef het maar een naam. Er zijn Kosmische Wetmatigheden die groter zijn dan wijzelf. Wat wij doen en wat onze intenties zijn, die dingen komt altijd bij ons terug als een boemerang. Het oog van Allah is altijd op mij gericht en op jou en op jou. Ook al ontkent men het. Dat wist ik al als kleuter, tegen de verhalen van mijn ouders in, die beweerden dat God niet bestond. Het was mijn geheim dat ik wist dat er wél een Hogere Macht was. Het gaf mij troost.

Toen ik me na een zoektocht langs veel vormen van religie bekeerde tot de islam, ging ik met dit blijde nieuws naar mijn ouders. Ik dacht dat ze blij zouden zijn met mijn ontdekking van dit mooie geloof in zijn puurheid. Maar dat viel uiteraard tegen. Ze vonden het een zoveelste blijk van mijn naïviteit en wereldvreemdheid.

Het nieuwe jaar is begonnen en ik ben weer gedoken in de oude teachings van Sheikh Nazim (zijn mooie ziel is bij Allah) die zijn inspiratie kreeg van zijn leermeester Grandsheikh Abdullah ad Daghestani.

Hoezo zou ik me druk maken om gezien te worden door andere mensen, nu ik inmiddels in mijn 70ste levensjaar zit? Allah (God) ziet mij, net als dat hij jou ziet. Allah (God) wil ons gelukkig zien en in vrede. Er is niets wat Allah (God) ontgaat. Maken wij Allah blij, dan maakt Allah ons hart ook blij. Respect en liefde voor Allah kunnen wij uiten door respect en liefde te tonen voor alle levende wezens in onze omgeving, van welke soort of status of nationaliteit, godsdienst of geen godsdienst ook. Wie een ander nooit een haar wil krenken, niet met de tong, niet met de hand, maar ook niet met gedachten, zal in vrede leven en in bescherming van Allah.

Ook al voel je je alleen en denk je dat niemand naar je (om)kijkt, je bent nooit alleen. Allah (God) is bij je. Heel dichtbij.

Scannen zonder scanner met je smartphone met Evernote

Dat blijkt ook te kunnen. Misschien voor mijn lezers al lang bekend, maar voor mij nog niet.

Er is een applicatie, genaamd Evernote, die dat voor je kan doen. Als je deze applicatie installeert op je smartphone en op je PC, dan kan je, als je in beide applicaties op dezelfde manier bent ingelogd, met je telefoon documenten scannen en deze opslaan als document. De scans die je op die manier gemaakt hebt met je telefoon zijn zichtbaar op je PC, op het moment dat je notities in het programma Evernote op je telefoon synchroniseert met de notities in je Evernote op de PC.

Ik merkte dat de scans, die ik maakte met mijn telefoon een stuk helderder en leesbaarder waren dan die ik gemaakt had met mijn scanner. De scans via de ‘ouderwetse’ scanner waren vergeeld en wat vaag, zoals de pagina’s in mijn oude boek in werkelijkheid. De scans die mijn telefoon maakte daarentegen waren helderder van kleur en duidelijker! Dit waarschijnijk vanwege de verlichting achter het scherm van zowel telefoon als PC. Bij het overzetten van de bestanden van PDF naar word in het Google Drive bleken er ook minder fouten in de tekst te zitten, omdat deze beter leesbaar was d.m.v. OCR (Optical Caracter Recognition).

Ik deel deze ontdekkingen met mijn lezer, omdat ik er zelf veel van leer en veel aan heb en om jullie te wijzen op de gratis apps die er bestaan voor dit onderwerp.

Het is fijn voor mensen die geen scanner hebben dat het met de app Evernote toch mogelijk is professionele scans te maken van bijvoorbeeld officiële documenten, die je soms moet sturen naar instanties.

In Spanje hebben wij geen scanner, maar alleen een printer. Tot nu toe ging ik daar met mijn document naar de winkel, als ik iets moest scannen. Maar nu weet ik dat dit niet meer hoeft en dat ik bovendien het digitaliseren van de oude uitgaven van Mercy Oceans daar gewoon kan voortzetten (in kleine stapjes).

PDF document splitter

Mijn voortgang bij het digitaliseren van mijn oude boek gaat in moeizame kleine stapjes, waarbij ik steeds wat bijleer.

Zo merkte ik vandaag, toen ik weer 15 bladzijden uit het boek had gescand en geupload als PDF-document in Google Drive, het volgende. Toen ik met mijn rechtermuisknop opdracht graf het document te ‘openen met Google Documenten’ bleek dat niet te lukken. Het aantal pagina’s van het PDF-document was kennelijk te groot voor de verwerking!

Omdat ik geen zin had om de pagina’s nog eens te scannen in voor Google Drive hapklare documentjes (dat is in ieder geval zo bij een aantal van 5 pagina’s), ging ik op zoek naar een tool om mijn PDF document op te delen in verschillende deeldocumenten. Dit uiteraard zonder betaling, want dat is voor mij de sport. Er bleek inderdaad zo een gratis tool te vinden te zijn op internet. Met deze online applicatie knip je moeiteloos een PDF document in stukken.

Ook dit wil ik delen met de lezer. Je kan het maar een keer nodig hebben! (Voor de digibeten onder ons. Als je een blauw gedrukt woord ziet in mijn artikeltjes, klik daar dan op. Dan krijg je de link voor je neus…..)

Het zitten achter de PC doet mijn geopereerde voet geen goed. Ik moet dus mezelf in acht nemen en niet te lang achter elkaar doorwerken. Hapklare brokken van 5 pagina’s scannen en vervolgens het redigeren daarvan in word is een goed ritme.

Tijd voor wat anders met de de voet omhoog. Vandaag komt toch spontaan één van mijn kinderen met gezin op bezoek. Altijd een leuke verrassing. Er staat geen kalkoen op het menu, maar bakkeljauw in tomatensaus met Turks plat brood. Recept van onze Andaluz.

Ik wens iedereen een fijn kerstfeest, alleen of in gezelschap, met een groot gevoel van welbehagen 🙂